Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy "zabudowy o charakterze architektury ogrodowej m.in. na funkcje dekoracyjne", na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy. [...] w [...] w dzielnicy [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie sprawy:
[...] sp. z o.o. (dalej wnioskodawca, inwestor, skarżąca) w dniu [...] stycznia 2016 r. wniosła zgłoszenie zamiaru budowy obiektu: "Zabudowa o charakterze architektury ogrodowej m. in. na funkcje dekoracyjne", powierzchnia 14,79 m2, nie związana trwale z gruntem, wyniesiona ponad teren 50 cm. Zabudowa nie stanowi budynku gospodarczego i jest zgodna z Zarządzeniem nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2012 r. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] m. st. [...]." Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz "Opis techniczny i rzuty elewacji".
Prezydent m. [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia, z uwagi na fakt, że nie spełniało ono wymogów określonych w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Inwestor w odpowiedzi na powyższe postanowienie, złożył mapę ze wskazaną lokalizacją planowanego obiektu oraz podał "nazwę" - rodzaj zgłoszenia.
Prezydent m. [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. powołując się na przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do zgłoszenia wnioskodawcy budowy: "zabudowy o charakterze architektury zagrodowej m.in. na funkcje dekoracyjne,..." na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w dzielnicy [...].
W uzasadnieniu decyzji organ nadmienił, iż analogiczny obiekt budowlany – pod nazwą altany był już przedmiotem zgłoszenia z dnia [...] listopada 2015 r (wyrok z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 713/16).
Podsumowując swoje stanowisko Prezydent m. [...] stwierdził, że wobec nie sprecyzowania rodzaju obiektu budowlanego podlegającego zgłoszeniu, oraz z uwagi na zgromadzony materiał dowodowy wskazujący, że zgłaszany jest analogiczny do zgłoszenia z dnia [...] listopada 2015 r. parterowy obiekt kubaturowy o prostopadłościennej bryle, nie wpisujący się w dopuszczoną Zarządzeniem Nr 9 RDOŚ architekturę ogrodową, taką jak altany czy pergole, należało wnieść sprzeciw do niniejszego zgłoszenia.
Odwołanie od decyzji Prezydenta m. [...] wniósł inwestor wnosząc o uchylenie decyzji i wskazując, iż wnioskodawca usunął braki wskazane w postanowieniu organu.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] (dalej organ odwoławczy, Wojewoda), wydał powołaną na wstępie decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda, po przypomnieniu stanu sprawy, powołał art. 28 ust. 1, art. 29, art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, i stwierdził, że w art. 29 ww. ustawy, ustawodawca umieścił katalog obiektów i robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy. Katalog wyrażony w art. 29 Prawa budowlanego ma formę listy zamkniętej (wyliczenie enumeratywne), a więc wyłącznie te obiekty i te roboty nie wymagają pozwolenia na budowę.
Wyjaśnił, że na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego według organu odwoławczego, wynika, że w dniu [...] stycznia 2016 r. wnioskodawca zgłosił w Urzędzie m. [...] zamiar budowy obiektu o charakterze architektury ogrodowej m. in. na funkcje dekoracyjne, powierzchni 14,79 m2, nie związanego trwale z gruntem, wyniesionego ponad teren 50 cm, na działce ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] m. [...]. Na rysunku i opisie załączonych do akt sprawy Inwestor określił sposób wykonania planowanego obiektu - projektowany jest parterowy obiekt kubaturowy, o prostopadłościennej bryle, o wymiarach 2,44 m × 6,06 m i wysokości 3,60 m. Ponadto konstrukcję ma stanowić przestrzenna rama stalowa, ściany zewnętrzne przewidziano z ramiaków drewnianych wypełnionych wełną mineralną i obitych płytami MDF. W obiekcie zaprojektowano dwuskrzydłowe drzwi i okna - po jednym na krótszych ścianach. Elewacje zostaną wykończone demontowalnymi blachami elewacyjnymi; pokrycie stanowić będzie papa. Na ścianach zewnętrznych zostaną zamontowane uchwyty przeznaczone do montażu kwietników.
Następnie wywiódł, iż Prezydent m. [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia, nieprawidłowości, z uwagi na fakt, że nie spełniało ono wymogów określonych w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane:
- - przedłożenia mapy z zaznaczoną lokalizacją zgłaszanego obiektu budowlanego,
- - sprecyzowania zgłoszenia, podając rodzaj - nazwę zgłaszanego obiektu budowlanego.
W odpowiedzi na powyższe postanowienie, wnioskodawca poinformował, iż precyzyjna nazwa - rodzaj zgłoszenia brzmi: "zabudowa o charakterze architektury ogrodowej m.in. na funkcje dekoracyjne" i jest zgodna z § 9.1 pkt 3a) Zarządzenia nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2012 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z roku 2012, poz. [...]), a także załączył mapę z zaznaczoną lokalizacją zgłaszanej zabudowy.
W tej sytuacji Prezydent m. [...] wniósł sprzeciw, podając jako podstawę prawną do wniesienia sprzeciwu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Po dokonaniu szczegółowej analizy przedmiotowej sprawy organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, stwierdzając jednak, że wniesienie sprzeciwu powinno nastąpić na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, a nie art. 30 ust. 6 pkt 2.
Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że zmieniając podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, organ odwoławczy nie zmienia jej przedmiotu - decyzja
I instancji zapadła w przedmiocie wniesienia sprzeciwu, co oznacza, że organ I instancji orzekł co do tego, czy inwestor może nabyć prawo do wykonywania zgłoszonych robót budowlanych.
W ocenie Wojewody [...] zarówno forma opisanego powyżej obiektu, jak i jego nazwa podana przez inwestora powodują, że omawiany obiekt nie może być uznany za możliwy do zakwalifikowania jako jeden z katalogu obiektów i robót budowlanych, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Podkreślił, że katalog wyrażony w art. 29 Prawa budowlanego ma formę listy zamkniętej i niedopuszczalne jest stosowanie wobec niego wykładni rozszerzającej. Zdaniem organu odwoławczego wnioskodawca przedłożył częściowe uzupełnienie dokumentacji (mapę lokalizacyjną obiektu), a nie zostało doprecyzowane jaki obiekt budowlany jest przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego.
W konkluzji Wojewoda zaznaczył, iż wobec nie przełożenia przez wnioskodawcę w terminie wszystkich wymaganych dokumentów koniecznych do rozpatrzenia sprawy - brak określenia nazwy obiektu pozwalającej na kwalifikację go jako obiekt, który zgodnie z wolą ustawodawcy został wyłączony z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, a jego wykonanie zostało zaś poddane konieczności dokonania zgłoszenia, w ocenie Wojewody [...] organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, iż inwestor nie wypełnił swoich obowiązków i nie usunął wskazanych nieprawidłowości w tym zakresie, co dało podstawę do wniesienia sprzeciwu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] złożyła skarżąca.
Zaskarżając decyzję w całości skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1) rażące naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie faktu wniesienia przez organ I instancji sprzeciwu po upływie terminu wskazanego w tym przepisie;
- 2) rażące naruszenie art. 30 ust. 2, ust. 6 pkt 2 i ust. 5c ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż zgłoszony przez Skarżącego obiekt nie mieści się w pojęciu określonym w Zarządzeniu Nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie ustalenia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] maja 2012 r., poz. [...]), budowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także poprzez uznanie przez organ, iż Skarżący nie przedłożył wymaganych do rozpatrzenia sprawy dokumentów — "brak określenia nazwy obiektu pozwalającego na kwalifikację go jako obiekt, który zgodnie z wolą ustawodawcy został wyłączony z konieczności uzyskania zezwolenia na budowę (...), co dało podstawę do wniesienia sprzeciwu;
- 3) art. 6, 7, 8, 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, naruszenie zaufania do obywateli i wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m. [...] jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Do skargi skarżąca dołączyła decyzję Nr [...] z [...] maja 2013 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydaną przez Zarząd Dzielnicy [...] Miasta [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na zagospodarowaniu terenu sportowo-rekreacyjnego, obejmującym połączenie z działką przy ul. [...] oraz budowie dwóch wielofunkcyjnych boisk sportowych, czterech placów zabaw, altany dla ochrony przy zjeździe z ul. [...], dwóch altan dla dzieci oraz budowie obsługi komunikacyjnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. Nr 1647 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016, po. 718) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem prowadzonego przed Sądem postępowania jest kwestia prawidłowości decyzji Wojewody, który decyzją z [...] maja 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy sprzeciw od zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie "zabudowa o charakterze architektury ogrodowej m.in. na funkcje dekoracyjne".
Zatem rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zgłoszenie jest odstępstwem od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, która wskazuje, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezgłoszenie sprzeciwu przez właściwy organ powoduje, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a nie w wyniku konkretyzacji normy prawnej przez wydanie aktu administracyjnego. Do zgłoszenia mają zastosowanie tylko reguły określone w ustawie Prawo budowlane, a jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po jego dokonaniu jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu, i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki jego wydania.
W literaturze poświęconej instytucji zgłoszenia wskazano, że jest ono sui generis wnioskiem o milczącą akceptację przez organ zgłaszanego zamierzenia budowlanego, jest to swego rodzaju substytut wniosku o pozwolenie na budowę (Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2015, s. 339). W tej sytuacji, milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, uprawnia do podjęcia robót budowlanych - oczywiście przy założeniu, że chodzi o inwestycję podlegającą tej właśnie formie reglamentacji, a nie pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast organ zdecyduje się wnieść sprzeciw (w trybie np. art. 30 ust. 5c lub ust. 6 ustawy), to nastąpi wszczęcie z urzędu postępowania regulowanego przepisami k.p.a. Do czasu wszczęcia tego postępowania, badanie zgłoszenia po jego wniesieniu (a przed ewentualnym sprzeciwem organu) odbywa się w oparciu o niesformalizowane zasady (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1685/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie zmienia to jednak faktu, że zgłoszenie, podobnie jak wniosek o pozwolenie na budowę, musi dla swej skuteczności spełniać (chociaż w sposób uproszczony) określone warunki formalne i materialnoprawne. Nie można bowiem nie zauważać, że celem działania organów w odniesieniu do zgłoszenia jest ustalenie, czy objęta nim budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa.
Zgodnie więc z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw (art. 30 ust. 6). Jeśli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych. W myśl natomiast art. 30 ust. 2 tej ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ - w trybie art. 30 ust. 5c ustawy - nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Ponadto w myśl art. 30 ust. 5d ustawy nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.
Z powyższego wynika, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw do złożonego zgłoszenia, gdy osoba zgłaszająca nie uzupełni, na wezwanie, dokonanego zgłoszenia o brakujące dokumenty. Z treści powołanego art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wypływa również, że ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi być rezultatem nie tylko właściwie uzasadnionej potrzeby, ale przede wszystkim znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Z przepisów tych musi wynikać obciążający inwestora obowiązek przedłożenia wraz ze zgłoszeniem określonych dokumentów, wymienionych przykładowo w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W razie niekompletności zgłoszenia, co do wymaganej dokumentacji, właściwy organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty w określonym terminie. Ponieważ kompletność zgłoszenia jest podstawowym warunkiem, od spełnienia którego ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych, nieuzupełnienie przez inwestora braków zgłoszenia obliguje właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c tej ustawy).
Należy zauważyć, że przedmiotowej sprawie, jako podstawę wniesienia sprzeciwu Wojewoda wskazał art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, wyjaśniając, że skarżąca nie wykonała obowiązku nałożonego na nią postanowieniem Prezydenta, albowiem jedynie częściowo uzupełniła dokumentację – składając mapę z lokalizacją obiektu. Natomiast w ocenie organu odwoławczego nie zostało doprecyzowane jaki obiekt budowlany, mieszczący się w katalogu wyrażonym w art. 29 Prawa budowlanego jest przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem.
W ocenie Sądu powyższe stanowisko należało uznać za błędne. Art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nie mógł stanowić podstawy zgłoszenia sprzeciwu, bowiem możliwość wniesienia sprzeciwu z uwagi na niepełne zgłoszenie, którego braków nie uzupełniono w terminie jest możliwe, jedynie w sytuacji, gdy dokumenty, których przedłożenia żąda organ, stanowią dokumenty wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane lub ustaw szczegółowych, o ile mają one zastosowanie w sprawie.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji domagał się złożenia mapy z lokalizacją obiektu i skarżąca wypełniła nałożony obowiązek.
Natomiast w przepisie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nie mowy o sprecyzowaniu zgłoszenia – podania nazwy inwestycji, zatem art. 30 ust. 5c nie mógł stanowić podstawy do zgłoszenia sprzeciwu jak twierdzi Wojewoda.
Po drugie zaznaczyć należy, że inwestor wskazał we wniosku zakres robót budowlanych, powołując się wyraźnie, iż obiekt stanowił będzie zabudowę o charakterze architektury ogrodowej, ze wskazaniem na funkcję dekoracyjną, wskazał powierzchnię, informację, że nie stanowi budynku gospodarczego. Dodatkową informacją we wniosku było, że zabudowa jest zgodna z Zarządzeniem Nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2012 r. Z załączonego opisu technicznego wynikały dodatkowe informacje, w tym informacja o uchwytach przeznaczonych do montażu kwietników.
W takiej sytuacji mając na uwadze Zarządzenie Nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony rezerwatu przyrody [...]" i zawarty w nim § 9 ust. 1 pkt 3 (a) o możliwości nowej zabudowy o charakterze architektury ogrodowej, przeznaczonej m.in. na funkcję dekoracyjną (altany, pergole) i opis obiektu, który chce zrealizować inwestor zawarty w zgłoszeniu, w ocenie Sądu organ winien samodzielnie ocenić jakiego rodzaju obiekt chce zrealizować skarżąca.
W szczególności, że Zarządzenie Nr 9 powołane wyżej przewiduje na tym terenie altany należało rozważyć zgłoszenie pod kątem realizacji altany, której realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę.
Rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej organ odwoławczy dokona oceny czy zachodzą przyczyny do wniesienia sprzeciwu, mając na uwadze, że powinien ocenić czy budowa obiektu podanego w zgłoszeniu stanowi zabudowę objętą zgłoszeniem (tj. nie wymagająca pozwolenia na budowę). Przyjmując, iż stanowi altanę organ odwoławczy zwróci uwagę, że altana jest pojęciem nieostrym, zatem nie należy traktować zabudowy tego typu w sposób zawężający. Pojęcie altany nie jest zdefiniowane. W orzecznictwie sądów administracyjnych altana ze względu na podobieństwo konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne utożsamiana jest z wiatą (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1875/12).
Przy interpretacji pojęć ustawowych decydującego znaczenia nie mogą mieć definicje przyjęte w rozporządzeniach, będących aktami podustawowymi, wykonawczymi w stosunku do ustawy. W akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia nie formuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych (§ 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej"; Dz. U. Nr 100, poz. 908).
Zwrócić uwagę należy, że również jak wynika z załączonej do skargi decyzji Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...] Miasta [...], wydający decyzję przewidział na danym terenie inwestycyjnym - altany.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda jest zobowiązany do rozpatrzenia odwołania od sprzeciwu Prezydenta m [...], przy uwzględnieniu oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu.
W odniesieniu do zarzutów skargi, stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest oczywiście niezasadny. Z regulacji zawartej w art. 30 ust. 5d wynika, że nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty te składają się wpis sądowy (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).