Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając na podstawie art. 59 g i art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.; zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) nałożył na R. i S. K. karę w wysokości 75 000 zł. z tytułu nielegalnego użytkowania samowolnie wybudowanej stacji tankowania gazem na terenie działki nr ew. [...], położonej w miejscowości C., gmina M. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] maja 2005r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wybudowania stacji tankowania gazem na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości C. gmina M. W tym samym dniu dokonał też kontroli obiektów budowlanych - stacji tankowania gazem na terenie przedmiotowej działki.
W wyniku przeprowadzonej kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. stwierdził fakt użytkowania obiektów budowlanych stanowiących stacje tankowania gazem. Organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, właściwy organ wymierza karę z tytułu jego nielegalnego użytkowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli R. i S. K. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że nie uczestniczyli w oględzinach przeprowadzonych w dniu 18 maja 2005r. oraz że nie mogli wypowiedzieć się w przedmiocie postępowania, gdyż zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] maja 2005r. zwierające wezwanie do osobistego stawiennictwa w PINB w Z. w dniu 1 czerwca 2005r. w sprawie złożenia wyjaśnień otrzymali w dniu 3 czerwca 2006r. i w związku z tym nie mogli stawić się w wyznaczonym terminie i złożyć stosownych wyjaśnień.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia R. i S. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] czerwca 2005r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie fakt samowolnego użytkowania obiektu nie budzi wątpliwości. Organ nie znalazł zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Dodatkowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że prowadzenie postępowania dotyczącego likwidacji samowoli budowlanej nie stoi na przeszkodzie nałożeniu kary za samowolnie użytkowanie obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] maja 2005r. zwierające wezwanie do osobistego stawiennictwa otrzymali w dniu 23 maja 2005r., a nie jak twierdzą w dniu 3 czerwca 2005r., zatem nie można było uznać, że skarżący byli pozbawieni możliwości wzięcia udziału w postępowaniu oraz złożenia w przedmiotowej sprawie stosownych wyjaśnień.
Skargę na powyższe postanowienie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. i S. K. W uzasadnieniu skarżący podnoszą, że poczynili starania w kierunku zalegalizowania przedmiotowej inwestycji i w związku z tym dokonali demontażu urządzeń oraz rozbiórki obiektu. R. i S. K. dodają także, że decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. otrzymali pozwolenie na budowę stacji LPG.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga R. i S. K. nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
W niniejszej sprawie przedmiotem wyżej określonej kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006r., Nr [...], którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...] nakładające karę z tytułu nielegalnego użytkowania samowolnie wybudowanej stacji tankowania gazem.
Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią powołanego przepisu w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisu art. 54 i 55 Prawa budowlanego, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania. Wykładnia tego przepisu wskazuje, iż organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wymierzenia tej kary w każdym przypadku stwierdzenia użytkowania obiektu bez wymaganego zawiadomienia o zakończeniu budowy lub bez pozwolenia na użytkowanie.
Zgodnie z art. 54 ustawy "do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji." W powołanym przepisie sformułowano ogólną zasadę, iż do użytkowania obiektu budowlanego, którego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu organu nadzorczego o zakończeniu budowy.
Niniejsza inwestycja niewątpliwie wymagała do jej wzniesienia pozwolenia na budowę. Skoro zatem R. i S. K., wznosząc dany obiekt, nie legitymowali się wymaganym pozwoleniem, nie dysponowali nim także przystępując do użytkowania przedmiotowego obiektu.
Fakt samowolnego użytkowania stacji tankowania gazem został ewidentnie ustalony w czasie kontroli w dniu 18 maja 2005r. Nie zaprzecza temu sama skarżąca w toku rozprawy sądowej. Podniesione w skardze argumenty, iż skarżący po zdemontowaniu stacji uzyskali następnie pozwolenie na jej budowę i poczynili starania w celu oddania tego obiektu do użytkowania, nie mają znaczenia w sprawie. Dotyczą bowiem okoliczności, które miały miejsce po wydaniu kontrolowanych decyzji.
Należy zauważyć, że kara za naruszenie przepisów art. 54 i 55 w sytuacji jednoczesnego stwierdzenia samowoli budowlanej ponad wszelką wątpliwość nie jest dodatkową sankcją za dokonaną samowolę budowlaną, lecz jak wynika wprost z brzmienia art. 57 ust. 7 - służy ukaraniu za niezgodne z prawem użytkowanie obiektu budowlanego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 23/2006, niepublikowane).
Do kary takiej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, zawarte w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym, że stawka opłaty ulega dziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego). Organ prawidłowo obliczył kwotę kary. Stosownie do brzmienia art. 59f Prawa budowlanego kara taka stanowi iloczyn stawki opłaty, współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości obiektu budowlanego, przy czym stawka opłaty wynosi 500 zł, kategoria obiektu 15, a współczynnik wielkości 1, co daje kwotę 7500 zł a po podwyższeniu dziesięciokrotnym 75.000 zł.
Wobec wskazanych wyżej okoliczności sprawy brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, która nie podważyła zgodności z prawem, ani kwestionowanego postanowienia organu II instancji, ani poprzedzającego go postanowienia organu
I instancji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.