Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] W. decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r. na podstawie art. 48 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm.) nakazał Fundacji [...] z siedzibą w W., przy ul. [...] dokonanie całkowitej rozbiórki budynku drewnianego o wymiarach 11,25 x 8, 25 m i wysokości 7,00m, parterowego z poddaszem użytkowym, wybudowanego na nieruchomości przy ul. [...] w W. bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu [...] stycznia 2005r. z udziałem inwestora K. B. prezesa Fundacji [...], stwierdził wybudowanie w 2004r. bez pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku o funkcji handlowo- gastronomicznej.
Dla nieruchomości na której znajduje się budynek brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nadto, inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która winna być przedstawiona w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z powyższym uzasadniona jest decyzja rozbiórkowa.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2006r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał, iż budowa przedmiotowego budynku wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał.
Organ pierwszej instancji w ocenie organu odwoławczego w sposób prawidłowy poddał analizie możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego.
Wobec ustalenia, iż teren na którym został wybudowany przedmiotowy budynek nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu konieczne stało się wydanie decyzji o nakazie rozbiórki.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł inwestor - Fundacja [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 kpa i art. 77 kpa oraz art. 58 i art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane, wnosząc o uchylenie obu decyzji.
Skarżący nie kwestionując popełnionej samowoli budowlanej twierdzi, iż organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego określonego w art. 48 ust 2 – 5 ustawy Prawo budowlane.
Skarżący podnosi, iż ustawodawca w art. 48 ust 2 Prawa budowlanego dopuszcza legalizację samowoli budowlanej w przypadku gdy budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zdaniem skarżącego brak jest natomiast normy negatywnej – zakazu legalizacji obiektu, jeżeli żadna z tych przesłanek nie występuje.
Ponadto skarżący uważa, iż odmowa przeprowadzenia legalizacji byłaby uzasadniona jedynie w przypadku, gdy samowolnie wzniesiony obiekt byłby niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie naruszałby przepisów w tym techniczno- budowlanych.
W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Organy nadzoru budowlanego z naruszeniem art. 48 ust 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane nie przeprowadziły postępowania legalizacyjnego.
Możliwość zalegalizowania obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie lub wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę została wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).
Z treści przepisu art. 48 ust 3 pkt 1 wyraźnie wynika, iż w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ powinien nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Dopiero w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust 3, stosuje się przepis ust 1 (ust 4 art. 48).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien nałożyć na inwestora obowiązki zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego.
Nakładając obowiązki należy mieć na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., P 37/2006r.
Powyższym wyrokiem Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 48 ust 2 lit b i art. 48 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r, Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007r., Nr 88, poz. 99, poz. 665 i Nr 127, poz. 880) w częściach wyrażenia " w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust 1 Konstytucji.
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 a kpa) co powoduje uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.