Uzasadnienie
Na skutek wniosku D. i S. N. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wybudowania na działce nr ew. [...] przy ul. P. w K. wiat magazynowych.
Oględziny w/w nieruchomości przeprowadzone w dniu 11 marca 2003r. wykazały, że firma "C." zrealizowała na nieruchomości 3 wiaty magazynowe o konstrukcji stalowej, niepołączone trwale z gruntem. Dwie wiaty posiadają wymiary ok. 10,00 x 8,00 m, trzecia (zlokalizowana przy granicy działki) ok. 8,00 x 7,00 m. Każdy z obiektów pokryty jest blachą trapezową. Wedle oświadczenia inwestora reprezentowanego przez M. W. wiaty wykonane zostały w miesiącach styczeń - luty 2003r., bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003r., działając w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., nakazał firmie "C." reprezentowanej przez współwłaściciela M. W. rozbiórkę samowolnie ustawionych wiat magazynowych.
W wyniku wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. uchylił zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną, wskazując na potrzebę oceny stanu faktycznego w oparciu o znowelizowane przepisy Prawa budowlanego.
Następnie [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r., w oparciu o art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał firmie "C." reprezentowanej przez M. W. rozbiórkę wiat magazynowych.
Również i ta decyzja została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2006r.), który wskazał na niewłaściwość trybu postępowania oraz nieprecyzyjne ustalenie adresata decyzji.
Organ odwoławczy wskazał, że "okres, w jakim istnieją wiaty (tj. od stycznia - lutego 2003r.), jak też zamiar inwestora ich pozostawienia, przemawiają przeciwko kwalifikacji tychże obiektów jako obiekty tymczasowe, w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce budowa (w pojęciu tym mieści się wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, nawet jeśli nie jest on trwale połączony z gruntem) obiektów budowlanych bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę, co wypełnia dyspozycję przepisu art. 48 Prawa budowlanego, a nie 49b."
Wobec powyższego przeprowadzono po raz trzeci postępowanie, o czym zawiadomiono strony zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji nałożył na inwestora, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2006r., obowiązek przedłożenia odpowiedniej dokumentacji budowlanej wykonanych wiat, w tym ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ w sprawie tej brak było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania postanowienia.
Wskutek niewykonania obowiązku organ powiatowy, trzema oddzielnymi decyzjami Nr [...] z dnia [...] lutego 2007r. nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanych wiat kolejno je numerując.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...] [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) – nakazał firmie "C." reprezentowanej przez współwłaściciela M. W. rozbiórkę samowolnie ustawionych obiektów budowlanych - wiat magazynowych na terenie działki o nr ewid. [...] przy ul. P. w K., w szczególności dotyczy wiaty Nr [...].
Organ I instancji wskazał, że termin złożenia przez zobowiązanego dokumentacji określony w postanowieniu Nr [...] upłynął [...] stycznia 2007r., natomiast inwestor w ogóle nie przedłożył dokumentacji wymaganej w/w postanowieniem. Tak więc w przypadku niespełnienia obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stosuje się przepis ust. 1, zgodnie z którym organ nakazuje rozbiórkę.
Odwołanie od w/w decyzji w ustawowym terminie złożył M. W., podnosząc, że nie wie, która decyzja dotyczy którego obiektu, a ponadto że otrzymał zbyt krótki termin na wykonanie obowiązków zgodnie z art. 48 ust 2 i 3 Prawa Budowlanego i przedstawienie odpowiedniej dokumentacji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa - uchylił decyzję Nr [...] w części dotyczącej określenia obiektu objętego nakazem i w tym zakresie na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi dokonanie rozbiórki wiaty magazynowej o wymiarach ok. 10,00 x 8,00 oznaczonej w protokole oględzin z dnia 11 marca 2003r. jako wiata Nr [...], zlokalizowanej na działce nr ew. [...] przy ul. P. w K..
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w decyzji I instancji organ mało precyzyjnie określił obiekty przeznaczone do rozbiórki, powołując się na ustalenia protokołu, którego nie ma w aktach sprawy. Domniemywać należy, że organ błędnie podał datę oględzin, ponieważ jak wynika z akt sprawy faktycznie oględzin dokonano w dniu 11 marca 2003r., a nie – 21 lutego 2003r., gdyż z tych ostatnich brak jest protokołu. Natomiast w protokole z dnia 11 marca 2003r. znajduje się opis wykonanych samowolnie 3 wiat magazynowych ze szkicem ich usytuowania na terenie działki wraz z przyporządkowaniem poszczególnym obiektom numerów od 1 do 3.
Wszystkie kolejne kontrole przeprowadzone na terenie spornej inwestycji potwierdzały jedynie ustalenia dokonane w dniu 11 marca 2003r.
W ocenie organu odwoławczego, wiata Nr [...] nie może zostać zalegalizowana na skutek braku działań inwestora w kwestii przedłożenia dokumentów umożliwiających przeprowadzenie stosownej procedury. Tym samym zasadnym jest orzeczenie nakazu jej rozbiórki przy odpowiednim doprecyzowaniu określenia obiektu podlegającego nakazowi.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. W., wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji i skierowanie jej do ponownego rozpatrzenia.
Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja ponownie nie zawiera załącznika graficznego, umożliwiającego jednoznaczne określenie, która wiata została nazwana Nr [...]. Organ odwoławczy, jak sam pisze "domniemywa", że Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. chodziło o inny protokół niż ten, który przywołał w swoich decyzjach Nr [...] z dnia [...] lutego 2007r.
Ponadto, jak wynika z analizy skarżonej decyzji w całej sprawie pomijani byli wspólnicy - współwłaściciele firmy "C.", co w istotny sposób narusza ich prawa do uczestnictwa w tym postępowaniu.
W dniu 6 lutego 2008r do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęły pisma W. G. i M. W. - współwłaścicieli firmy "C.", w których informują, że nie byli informowani przez organy administracyjne o toczącym się postępowaniu. Poinformowali również, że nie upoważniali nikogo do reprezentowania ich w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Należy stwierdzić, że niezależnie od treści skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. art. 134 cytowanej wyżej ustawy, obowiązkiem Sądu było zbadanie m.in. materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji.
Wymienione wyżej decyzje administracyjne, które zostały wydane w niniejszej sprawie, opierały się pośrednio na przepisach art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), bowiem przepisy te stanowiły podstawę prawną postanowienia Nr [...] wydanego przez [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W związku z w/w postanowieniem zostały wydane w postępowaniu administracyjnym - zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie o sygn. akt P 37/06 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665 i Nr 127, poz. 880), w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
W/w wyrok został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2007r. Nr 247, poz. 1844 i wszedł w życie w dniu 29 grudnia 2007r.
Wymieniona wyżej okoliczność pozostaje nie bez znaczenia dla wyniku toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia, na zasadach i w trybie określonym dla danego postępowania.
W/w przepis Konstytucji wprowadza zasadę wzruszalności orzeczeń, rozstrzygnięć i decyzji wydanych na podstawie aktów normatywnych uznanych za sprzeczne z Konstytucją. Nie stają się one nieważne z mocy prawa, a konieczne jest dopiero przeprowadzenie odpowiedniego postępowania, by uzyskać uchylenie, zmianę lub unieważnienie (por. Bogusław Banaszak "Prawo konstytucyjne", Wyd. C.H. Beck, 1999r., str. 116 - 117).
W odniesieniu do decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym właściwy tryb ich eliminowania z obrotu prawnego - w razie orzeczenia niezgodności z Konstytucją przepisu, na podstawie którego decyzja, czy postanowienie zostały wydane - normuje art. 145a § 1 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt II SA/Ka 2164/00, publ. LexPolonica nr 357208). Przepis ten stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, z Konstytucją.
Tak więc wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji lub postanowienia, zgodnie z art. 145a § 1 Kpa, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego obu instancji postępowanie administracyjne, dotyczące samowolnie zrealizowanej wiaty Nr [...], zlokalizowanej na działce nr ew. [...] przy ul. P. w K., toczyło się w oparciu o art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118). Następnie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007r. Trybunał Konstytucyjny uznał w/w przepisy za niekonstytucyjne w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania".
Wymieniona wyżej okoliczność powoduje, że została spełniona dyspozycja art. 145a § 1 Kpa i dlatego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
W dalszym postępowaniu organ winien zatem ponownie przeprowadzić postępowanie legalizacyjne z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., sygn. akt P 37/06. Ustalenia te winny być dokonane z uwzględnieniem wymogów postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 i 80 Kpa oraz nowego brzmienia art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665 i Nr 127, poz. 880).
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.