Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] oraz [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2020r.
nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018r. nr [...] - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020r.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Prezydent [...] decyzją z [...] kwietnia 2018r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, wjazdami i elementami zagospodarowania terenu na części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].
W dniu [...] lipca 2019r. [...] wnieśli o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji.
Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2020r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018r. nr [...]. Organ uznał, że kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a.
Odwołanie od decyzji Wojewody [...] wnieśli [...].
Po rozpatrzeniu odwołania powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2020r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r., poz. 1332, według stanu na dzień wydawania kwestionowanej decyzji) i wskazał, że inwestor [...] wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...] na cele budowlane.
Następnie organ przywołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego i wskazał, że do projektu budowlanego załączono decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] lutego 2017r., Nr [...], ustalającą na wniosek [...] warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, wjazdami i elementami zagospodarowania terenu na części działki nr [...] oraz decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z 19 maja 2017 r. Nr [...], przenoszącą ww. decyzję na rzecz [...] z 7 grudnia 2017r., zezwalającą [...] na wyłącznie przedmiotowej działki z produkcji rolniczej.
Organ odwoławczy stwierdził, że tym samym nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.
Dalej GINB wskazał, że inwestycja nie narusza w sposób rażący ustaleń decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2017r.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego polegającego na sprzeczności przyjętych w projekcie rozwiązań architektoniczno-budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy, organ wskazał, że wysokość projektowanego budynku oznaczonego symbolem "A" w części frontowej działki na głębokości do 25 m, mierzona w sposób wskazany w decyzji o warunkach zabudowy, wynosi 18,91 m. Ostatnia kondygnacja budynku zostanie wycofana względem ściany frontowej - usytuowanej równolegle do ul. [...]. W głębi działki wysokość pozostałej części projektowanego budynku A oraz projektowanego budynku B mierzona w sposób wskazany w decyzji o warunkach zabudowy, nie przekracza 12 m.
Wobec powyższego GINB stwierdził, że wbrew zarzutom skarżących decyzja Prezydenta m. [...] z [...] kwietnia 2018r. nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Dalej, organ odwoławczy przytoczył treść § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.) - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę i wskazał, że elewacja wschodnia budynku oznaczonego symbolem B, ścianą bez okien i drzwi zaprojektowana została w odległości 3,05 m od granicy działki nr [...], w odległości 3,04 m od granicy działki nr [...], natomiast pozostała część elewacji wschodniej budynku B została zaprojektowana w odległości 7,51 m od granicy działki nr [...], w odległości od 4,07 m do 4,34 m od granicy działki nr [...].
Budynek oznaczony symbolem A został zaprojektowany w odległości od 4,05 m do 4,3 m od granicy działki nr [...], w odległości od 4 m do 9,32 m od granicy działki nr [...], w odległości od 5,01 m do 7,14 m od działki drogowej (ul. [...]) oraz w odległości od 10,04 m do 11,92 m od granicy działki nr [...].
Wobec powyższego GINB stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018r., nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Dokonując dalszej oceny decyzji, organ wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż zostały spełnione minimalne wymagania dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia budynków istniejących na działce nr [...] oraz budynków mieszkalnych skarżących na działkach nr [...]. Powyższe potwierdza analiza graficzna załączona do projektu budowlanego.
Skarżący nie przedłożyli dokumentów, które podważałyby ustalenia w zakresie braku przesłaniania i nasłonecznienia budynków istniejących na sąsiednich działkach i naruszenia § 13 w zw. z § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Kwestionowana decyzja nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Organ powołał również przepis § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczący sytuowania na działce budowlanej stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym również zadaszonych oraz otwartych garaży wielopoziomowych. W ramach inwestycji przewidziano realizację 3 skupisk miejsc postojowych. Skupisko liczące 10 miejsc postojowych zostało zaprojektowane w odległości 6,92 m od granicy działki nr[...] oraz w odległości od ok. 6,0 m do 6,25 m od granicy działki nr [...]. Skupisko liczące 2 miejsca postojowe zostało zaplanowane w odległości ok. 7 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości od ok. 6 m do ok. 6,25 m od granicy działki nr [...]. Skupisko liczące 3 miejsca postojowe zostało zaprojektowane w odległości 17,45 m od granicy działki nr[...] oraz w odległości ok. 17,5 m od granicy działki nr [...].
Organ wyjaśnił, że w projekcie zagospodarowania terenu uwidoczniono również 19 miejsc postojowych usytuowanych wzdłuż ul. [...], jednak nie są one objęte projektem budowlanym. Projekt miejsc postojowych przy ul. [...] wraz z przebudową tej ulicy będzie wykonywany na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (Opis techniczny - projekt zagospodarowania terenu pkt 4.2. bilans miejsc postojowych str. 13).
Wobec powyższego decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Organ nie stwierdził również naruszenia § 271 w zw. z art. 272 oraz § 226 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wyjaśnił, że projekt zagospodarowania terenu został zaopiniowany bez uwag przez dr inż. [...] - rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co wyklucza uznanie, że rozwiązania projektowe naruszają przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 234 ust. 1 Prawa wodnego w zw. z art. 29 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, GINB wyjaśnił, że Prezydent [...] w piśmie z [...] stycznia 2018r. nie zgłosił uwag do przestawionego przez inwestora sposobu zagospodarowania wód opadowych. Ponadto z projektu wynika, że "teren zostanie tak ukształtowany, aby wody opadowe nie zalewały terenów sąsiednich. Teren niezabudowany oraz nieutwardzony zostanie obsadzony trawą" oraz że "na działce projektuje się instalację kanalizacji deszczowej zbierającej wodę z terenu poprzez wewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej w budynku do projektowanego przyłącza kanalizacji deszczowej do kanału [...] w ul. [...]".
Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżących udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] kwietnia 2018r., organ odwoławczy wskazał, że brak udziału strony w postępowaniu jest podstawą do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a nie do stwierdzenia nieważności decyzji.
Również fakt, że od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2018 r. toczyły się formalnie "dwa postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę", nie jest okolicznością przemawiającą za uznaniem, że decyzja Prezydenta [...] obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Decyzja Prezydenta [...] z [...] marca 2018r. nr [...] o umorzeniu postępowania, nie rozstrzygała istoty sprawy - miała charakter procesowy i została wydana przed kontrolowaną decyzją Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018 r., nr [...].
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że pozostają one bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji.
Reasumując organ nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Prezydenta [...] naruszała rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona spraw rozstrzygniętych wcześniej innymi decyzjami ostatecznymi, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2020r., wnieśli [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
- - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest obarczona rażącym naruszeniem prawa,
- - art. 7 k.p.a. w zw. z 8 k.p.a. i art 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,
- - art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy ostatecznej decyzji Prezydenta m. [...] oraz braku rozpatrzenia przez organ wszystkich uchybień zarzucanych decyzji.
Domagali się uchylenia wydanych rozstrzygnięć i stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę.
Zdaniem skarżących, stanowisko organu było bezrefleksyjnym zaakceptowaniem danych zawartych w projekcie budowlanym. Skarżący zarzucili organowi błędną interpretację przepisów § 271 w zw. z § 272 oraz § 226 Rozporządzenia. Projektowany budynek, w stosunku do budynków posadowionych na działkach sąsiednich w ostrej granicy, powinien znajdować się w odległości nie mniejszej niż 4 m. Nie zachowano też odległości pomiędzy budynkami w celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji stwierdza jedynie, że skoro projekt w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego został zaopiniowany bez uwag, to podnoszone naruszenia ww. przepisów rozporządzenia, są bezzasadne. Takie stanowisko narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Skarżący podtrzymali dotychczasowe zarzuty podnoszone w postępowaniu przed organem I i II instancji. Wskazali, że projekt budowlany inwestycji przy ul. [...] w [...] budzi uzasadnione wątpliwości. Gdyby od początku występowali w postępowaniu jako strony, to zwróciliby uwagę organowi architektoniczno-budowalnemu na swoje wątpliwości.
W ocenie skarżących inwestycja w znaczny sposób ogranicza możliwość zagospodarowania ich działek.
Skarżący podnosili, że organ architektoniczno-budowalny I instancji w okresie od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] marca 2018 r. prowadził dwa tożsame podmiotowo oraz przedmiotowo postępowania, dotyczące wydania na rzecz [...] pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. [...]. Decyzja umarzająca pierwsze postępowanie, została wydana w dniu [...] marca 2018 r. Inwestor złożył ponowny wniosek o zatwierdzenie projektu budowalnego oraz udzielenie pozwolenia na budowę w dniu [...] lutego 2018 r.
Nadto wskazali, że potwierdzeniem spływu wód opadowych i roztopowych z działki inwestycyjnej na ich działki są nacieki wodne na powierzchni ściany garażu, która została nieprawidłowo wyniesiona ponad powierzchnię gruntu, a ponadto została niewłaściwie zabezpieczona przeciwwilgociowo.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.
Przedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2020r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną, wjazdami i elementami zagospodarowania terenu na części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].
Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji. Organ orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa.
Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa.
Sąd podziela ocenę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2018r. nie jest dotknięta żadną z wad o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w tym, wbrew zarzutom skargi nie wypełnia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc nie zapadła z rażącym naruszeniem prawa.
Przeprowadzona w toku nadzwyczajnego postępowania analiza zastosowanych przez organ architektoniczno-budowlany przepisów, wykazała, że nie zostały one naruszone, zwłaszcza w sposób rażący.
Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył wymagane prawem dokumenty. Projekt budowlany był kompletny, zawierał wymagane uzgodnienia, opinie, oświadczenie projektanta (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Został też sporządzony przez uprawnionego projektanta. Inwestor wywiązał się ze swoich obowiązków uzyskując decyzję o warunkach zabudowy i składając wniosek w terminie obowiązywania tej decyzji, złożył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane.
Prawidłowo organ nadzorczy ustalił, że kwestionowana inwestycja zgodna była z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzją Zarządu [...] z [...] lutego 2017r. przeniesionej decyzją Zarządu [...] [...] z [...] maja 2017r.).
W szczególności nie można jej zarzucić, rażącego naruszenia wymogów w zakresie: nieprzekraczalnej linii zabudowy, funkcji projektowanego budynku, szerokości elewacji frontowej (dopuszczalna - 50 m +/- 20%; projektowana - budynek A - 60 m, budynek B - 43), wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (wymagany - ok. 32% +/- 20%; projektowany 36,5%), powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - 40%; projektowana 40%), geometrii dachu (wymagany - dach płaski o kącie nachylenia maks. 12°; projektowany - dach płaski o nachyleniu połaci 1%, tj. 0,57°), liczby miejsc postojowych (zaprojektowano 140 miejsc postojowych w garażu przypadające na 140 mieszkań oraz dodatkowo 34 miejsca postojowe - 19 wzdłuż ul. [...] i 15 w głębi działki). Zatwierdzony projekt nie narusza rażąco decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości projektowanych budynków.
Przedmiotem szczegółowej analizy organów w postępowaniu nadzwyczajnym była ocena zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego) - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę).
W odniesieniu do odległości w jakiej powinny być usytuowane budynki od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi (§ 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.), prawidłowo organy stwierdziły, że kwestionowane budynki nie naruszają ww. przepisu.
Z projektu wynikało, że elewacja wschodnia projektowanego budynku oznaczonego symbolem B, ścianą bez okien i drzwi została przewidziana w odległości 3,05 m od granicy działki nr [...], w odległości 3,04 m od granicy działki nr [...], natomiast pozostała część elewacji wschodniej budynku B została zaprojektowana w odległości 7,51 m od granicy działki nr [...], w odległości od 4,07 m do 4,34 m od granicy działki nr [...]. Natomiast budynek oznaczony symbolem A, został zaprojektowany w odległości od 4,05 do 4,3 m od granicy działki nr [...] (należącej do [...]), w odległości od 4 m do 9,32 m od granicy działki nr [...] oraz [...] w odległości od 5,01 m do 7,14 m od działki drogowej (ul[...]) oraz w odległości od 10,04 m do 11,92 m od granicy działki nr [...]
Dlatego nie miało miejsca rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.
Prawidłowo także zdaniem Sądu, organ stwierdził brak rażącego naruszenia przepisów § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia - w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia budynków istniejących na sąsiednich działkach. Organ odwoławczy w kontekście powyższych przepisów wskazał, że w projekcie budowlanym przedstawiono stosowną analizę graficzną. Wynikało z niej, że zostały spełnione minimalne wymagania dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia istniejących budynków na działce nr [...] oraz budynków mieszkalnych na działkach nr [...]. Analiza ta nie została żadnym kontrdowodem skutecznie podważona.
Zgodzić się należy z organem, że niezasadnym jest również zarzut skarżących dotyczący naruszenia § 271 - 273 ww. rozporządzenia. Budynek został zaprojektowany w odległości ponad 3 m - w części elewacji która nie posiada otworów okiennych, a elewacja posiadająca otwory okienne i drzwiowe w odległości ponad 4 m od granic z sąsiednimi działkami. Projekt zagospodarowania terenu został zaopiniowany bez uwag przez dr inż. [...] - rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co wskazywało, że rozwiązania projektowe nie naruszają przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej.
Również analiza dr inż. [...] rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych sporządzona na zlecenie inwestora w listopadzie 2019r., potwierdziła prawidłowe usytuowanie projektowanych budynków względem budynków sąsiednich, w zakresie wymogów § 271 ww. rozporządzenia. Dalszym potwierdzeniem tego było też stanowisko Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] z [...] września 2019r., który stwierdził zgodność wykonania projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej z projektem.
Zdaniem Sądu niezasadny był także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 234 ust. 1 Prawa wodnego w zw. z § 28 i § 29 rozporządzenia.
Projekt budowlany przewiduje realizację instalacji kanalizacji deszczowej zbierającej wodę poprzez wewnętrzna instalację kanalizacji deszczowej w budynku do projektowanego przyłącza kanalizacji deszczowej do kanału [...] w ul. [...]. Wydział Ochrony Środowiska [...] nie zgłosił uwag do przestawionego przez inwestora sposobu zagospodarowania wód opadowych. Z opisu do projektu wynikało, że teren zostanie tak ukształtowany, aby wody opadowe nie zalewały terenów sąsiednich. Brak jest zatem argumentów na to, że zatwierdzony projekt był wadliwy i przewidywał rozwiązania naruszające stosunki wodne.
Podkreślić należy, że stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej, miał obowiązek zbadać wyłącznie:
- 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wobec braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska,
- 2. zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4. wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 ww. ustawy przypadków i koncentrują się na zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sam projekt architektoniczno-budowlany nie podlega ocenie organu, w tym zakresie odpowiedzialność za rozwiązania ponosi projektant. Organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę nie posiadał kompetencji do kwestionowania przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych mających zabezpieczyć skuteczne odprowadzanie wód opadowych.
Odnosząc się do zarzutu pominięcia skarżących jako stron postępowania zwykłego (naruszenie art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego), to zarzut ten nie mógł wywołać zamierzonego skutku, w postaci stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. System weryfikacji decyzji administracyjnej, oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie.
Zarówno Wojewoda [...] jak i GINB w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości Sądu zbadali kwestionowaną decyzję. Zdaniem Sądu, bezzasadne były w kontekście tej oceny zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 8, 77, 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona, a tym samym bezpodstawne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) Sąd orzekł, jak w sentencji.
Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.