Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym - art. 156 § 2 p.p.s.a.
Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność.
W piśmie z [...] lipca 2018 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o sprostowanie uzasadnienia wyroku z 25 kwietnia 2018 r. w ten sposób, żeby na 8 stronie uzasadnienia w 10 wersie w miejsce słów "A. S." wpisać "K. S.", oraz w ten sposób, żeby w 9 wersie na 8 stronie uzasadnienia w miejsce słów "udział 6/18 przysługujący A. F." wpisać "udział 6/18 przysługujący K. S.".
Faktem wynikającym z dokumentacji dołączonej do sprawy jest, iż:
- - A. F. i K. S. obie, każda z osobna posiadają udział we wspólnej nieruchomości każda w wysokości 6/18 - zatem użyte w uzasadnieniu wyroku słowa nie wymagają prostowania, oraz że
- - A. F. nie udzieliła pełnomocnictwa do działania w swoim imieniu K. S. (znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo nie zawiera podpisu).
Słusznie zatem skarżący zauważył, że w 10 wersie na 8 stronie uzasadnienia wyroku w miejsce słów "A. S." należy wpisać "K. S.".
Nie można się zaś zgodzić z wnioskiem o sprostowanie odnośnie osoby której przysługuje udział w nieruchomości wspólnej wynoszący 6/18, wskazana w treści uzasadnienia wyroku osoba we właściwym kontekście się zgadza.
Wobec tego, że zaistniała oczywista omyłka i w uzasadnieniu wyroku na 8 stronie w 10 wersie wskazano "A. S." zamiast "K. S." - należało z urzędu sprostować tę omyłkę.
Błąd ten miał niewątpliwie charakter oczywistej omyłki, o którym mowa w cytowanym przepisie.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.