Uzasadnienie
A. L. po otrzymaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego) lub w zakresie częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 ustawy prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
A. L. w dniu 9 lipca 2018 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata (którego braki formalne uzupełnił, poprzez podpisanie, w dniu 31 lipca 2018 r.).
Zauważyć wobec tego trzeba, że postanowieniem z dnia 13 września 2017 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od wszystkich kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji rozpoznanie złożonego przez A. L. w dniu 9 lipca 2018 r. wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest więc zbędne. To zaś prowadzić musi do umorzenia w tym zakresie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, na podstawie art. 249a ustawy, zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wniosek skarżącego podlega zatem merytorycznemu rozpoznaniu wyłącznie w zakresie dotyczącym ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Z treści wniosku wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest współwłaścicielem domu o powierzchni 98 m2. A. L. oświadczył, że obecnie utrzymuje się z emerytury w kwocie 1542 zł netto miesięcznie. Do wydatków skarżący zaliczył: koszty ogrzewania – ok. 4000 zł/sezon, opłaty za energię elektryczną – ok. 80 zł, za wodę – ok. 100 zł miesięcznie, podatek od nieruchomości – 408 zł rocznie, wydatki na leki – ok. 40 zł miesięcznie.
W ocenie referendarza sądowego zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku A. L. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, bowiem sytuacja finansowa nie pozwala skarżącemu na poniesienie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 oraz art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.