Uzasadnienie
[...] S.A. z siedzibą w W. ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego zlokalizowanego w W., przy Al. [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] (stanowiącej teren kolejowy zamknięty), zamontowanego na dwóch słupach stalowych połączonych z konstrukcją wsporczą montowaną na płycie parkingowej zlokalizowanego w sąsiedztwie wejścia na dworzec [...][...] u skrzyżowania Al. [...] i [...], na parkingu na stropie tunelu średnicowego.
W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała m.in. na trudne do odwrócenie skutki, z jakimi wiąże się wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki ww. nośnika (oraz poważne ryzyko uszkodzenia), a następnie - jego ponowny montaż. Skarżąca podkreśliła też, że demontaż nośnika będzie się wiązać z dużym nakładem pracy oraz koniecznością użycia specjalistycznego sprzętu, jak również, że jego konsekwencją będzie utrata środków finansowych poniesionych na jego realizację, brak środków z zakontraktowanych kampanii reklamowych i konieczność poniesienia kar umownych. Kwoty te to: demontaż - 21.800 zł, składowanie - 1500 zł miesięcznie, szkody poniesione w związku z niezrealizowanymi kampaniami reklamowymi 114.144,43 zł miesięcznie, sama wartość nośnika, który może ulec znacznemu uszkodzeniu w związku z demontażem szacowana jest na kwotę 337.500 zł. Dodatkowo demontaż może spowodować trwałe uszkodzenia, które nie pozwolą na ponowny jego montaż.
Do skargi dołączono oświadczenie o szacowanym koszcie demontażu i składowania, oświadczenie o wartości nośnika reklamowego i wartości zakontraktowanych umów, skrót sprawozdania finansowego za 2017 rok i jego porównanie z rokiem poprzednim.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., w sprawie I OZ 1236/14, LEX nr 1624317: nie ma podstaw, by żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę.
W niniejszej sprawie Skarżąca wskazała we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z poniesieniem kosztów związanych z jego demontażem, składowaniem i ewentualnym późniejszym ponownym montażem oraz utratą środków z zakontraktowanych kampanii reklamowych i koniecznością poniesienia kar umownych. Do skargi dołączono sprawozdanie finansowe - stan na wrzesień 2017 rok i porównanie finansowej sytuacji spółki z rokiem poprzednim. Z dołączonego sprawozdania wynika, że na koniec 2016 roku Spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży w wysokości ok. 10.136.205,83 zł, zaś rok później, we wrześniu 2017 roku - 7.964.933,22 zł. W zestawieniu ze wskazanymi wcześniej kwotami zakontraktowanych umów oraz kosztu demontażu i składowania trudno wywnioskować aby sytuacja finansowa Spółki była trudna. Z informacji wynikających z KRS nie wynika jednocześnie, aby Spółka ogłosiła stan upadłości, aby była w likwidacji, albo aby prowadziła postępowanie naprawcze. Zatem należałoby wyciągnąć wniosek, że Spółka dysponuje płynnością finansową.
Należy podkreślić, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, LEX nr 1624479, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554).
Biorąc pod uwagę przedstawione koszty demontażu, składowania, sam koszt nośnika i zakontraktowanych umów w zestawieniu z sytuacją finansową Spółki w 2017 roku oraz w roku poprzednim trudno uznać, że Spółka jest w trudnej kondycji finansowej. Brak informacji odnośnie ilości posiadanych (lub wynajmowanych) nośników oraz ilości i wysokości aktualnie zakontraktowanych umów reklamowych nie pozwala na dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Oceny takiej dokonuje się zawsze indywidualnie, w odniesieniu do aktualnych możliwości finansowych skarżącej.
Choć wykonanie decyzji nakazującej demontaż ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku jej wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania, dlatego działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.