Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...], w której organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wydziałowi Budynków Komunalnych Urzędu Gminy [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czynszowego, usytuowanego w rejonie ulic M. i B. (aktualnie L.) w W..
W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wskazano na spełnienie przez inwestora wszystkich - koniecznych celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę - wymogów wynikających z Prawa budowlanego.
W dniu [...].11.2002r. M.A. działając w imieniu L.K. i E. W. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.1998r. oraz decyzji Prezydenta [...]z dnia [...].11.1997r.
Zdaniem wnioskodawcy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę narusza ustalenia wynikające z przepisu § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a realizacja projektowanego budynku spowodowała drastyczne obniżenie wartości domu L. K. i E. W., z uwagi na wybudowanie w odległości 17m od ich domu budynku mieszkalnego, czynszowego.
Wnioskodawcy podnieśli również, że w treści decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 1997 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji rzeczywiście znajduje się zapis, iż "w przypadku naruszenia ustaleń w/w przepisu § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy uzyskać zgodę właścicieli posesji sąsiednich ".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2004r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. czerwca 1998r nr [...], - którą organ stopnia wojewódzkiego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta
Miasta [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Wydziałowi Budynków Komunalnych Urzędu Gminy [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czynszowego, usytuowanego w rejonie ulic M. i B. (aktualnie L.) w W. - obecny adres zrealizowanego już budynku ul. M. w W..
Ustosunkowując się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji
Wojewody Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza zastrzeżeń skarżących. Wskazał ponadto, że jakkolwiek w treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1997 r., nr [...], znak: [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji rzeczywiście znajduje się zapis, iż "w przypadku naruszenia ustaleń w/w przepisu § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy uzyskać zgodę właścicieli posesji sąsiednich ", to z zapisu tego nie wynikał wszakże wprost obowiązek przeprowadzenia każdorazowo tego rodzaju uzgodnień z Panią L. K. oraz Panią E. W.. Warunkiem uruchamiającym wymieniony obowiązek przeprowadzenia omawianych uzgodnień pozostawało bowiem naruszenie ustaleń wynikających z § 13 rozporządzenia MGPiB w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, że żaden z przepisów omawianego rozporządzenia nie został naruszony. W projekcie budowlanym znajdują się wyniki badań stopnia zaciemnienia budynków istniejących w rezultacie realizacji spornej inwestycji, i to zarówno w formie opisowej (pkt 2.6 projektu - Analiza nasłonecznienia oraz zacieniania zabudowy istniejącej), jak i rysunkowej (rys, nr 3 - Analiza nasłonecznienia, skala 1:500).
Organ podniósł również, że niczym nie poparty i nieudowodniony powinien zostać również pogląd skarżących w zakresie "drastycznego obniżenia wartości" należącego do nich budynku w wyniku realizacji projektowanej inwestycji. Wymieniony pogląd wykracza zdaniem organu poza przedmiot niniejszego postępowania i jako taki nie może być w nim rozpoznawany.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku E. W. z dnia [...] października 2004 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].10.2004r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2004r., znak: [...].
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy sprowadza się głównie do jednego zarzutu, dotyczącego naruszenia § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 roku Nr 10, poz. 46 ze zmianami) a ponowna analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zasadnie organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...].
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2004r.,
Nr: [...] i z dnia [...].10.2004r., Nr: [...] wnieśli E. i P. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.1998r. oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].11.1997r. Nr: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej Wydziałowi Budynków Komunalnych Urzędu Gminy [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego.
Zdaniem skarżących nie wykonano dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr. 89, poz. 414) w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].07.1997r., Nr[...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie nienaruszania interesów osób trzecich,
Ponadto zdaniem skarżących decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].07.1997r. narusza przepisy techniczno - budowlane – w szczególnie § 13 ust. 1 pkt. l rozporządzenia Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr. 10, poz.46).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Sąd uznał,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że w sprawie rażąco zostało naruszone prawo, a szczególności przepis § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
Zgodnie z obowiązującym w dniu jej wydania § 13 rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 roku Nr 10, poz. 46 ze zmianami) odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest:
- 1) nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie,
- 2) nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55m. Jednakże § 13 ust. 3 tegoż samego rozporządzenia przewiduje możliwość zmniejszenia odległości, o których mowa w ust. 1, jeżeli będą spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu oraz będzie zapewnione, z okna budynku przesłanianego, pole widzenia o kącie 60 ° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający, znajdujący się w tym polu, jest usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość.
Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, że żaden z przepisów omawianego rozporządzenia nie został naruszony. Co więcej wbrew zawartemu w w skardze zarzutowi w projekcie budowlanym znajdują się wyniki badań stopnia zaciemnienia budynków istniejących i to zarówno w formie opisowej jak i graficznej.
Analiza nasłonecznienia w formie rysunkowej (rys. nr 3 - Analiza nasłonecznienia, skala 1:500), znajdująca się w aktach sprawy dokumentacji projektowej, jednoznacznie wskazuje, że od godziny 9 budynek zlokalizowany przy ul. L. jest nasłoneczniony, co w zestawieniu z przepisami § 57 i 60 rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa powoduje bezzasadność podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu.
Nie ma również podstaw do twierdzenia, że organ I instancji odstąpił od wypełnienia dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zmianami) zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.