Uzasadnienie
W dniu 21 października 2013r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez K. W. formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku wnioskodawczyni przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową. Do wniosku załączyła kserokopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zaświadczenie z Ośrodka Pomocy Społecznej w K., przekazu pocztowego potwierdzającego wysokość pobieranego świadczenia za październik 2013 r., zlecenia na zaopatrzenia w wyroby medyczne.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a)
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, że utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1.338,27 złotych miesięcznie.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że jest użytkownikiem budynku, który nie nadaje się do zamieszkania z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny. Podkreśliła, że jest osobą niepełnosprawną, poruszająca się o kulach. Wyjaśniła, że z uzyskiwanej emerytury spłaca miesięcznie kwotę 350,00 złotych miesięcznie firmie windykacyjnej jako spłatę kredytu bankowego z 2000r., którego nie mogła spłacić w całości w terminie. Dodała, iż spowodowane to było likwidacją zakładu pracy w którym pracowała, natomiast innej pracy nie udało jej się znaleźć.
Wnioskodawczyni podała, że korzysta z pomocy społecznej, bo dochody jakie uzyskuje z emerytury nie wystarczają jej na bieżące utrzymanie oraz zakup leków i rehabilitację. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochód z jakiego utrzymuje się wnioskodawczyni jest niewielki i nie jest możliwe poczynienie z niego jakichkolwiek oszczędności czy też wydatków niesłużących bieżącemu koniecznemu utrzymaniu. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.