Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].03.2008r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 prawa budowlanego wniesiony został sprzeciw do planowanej inwestycji z uwagi na fakt, że będące przedmiotem zgłoszenia roboty budowlane, polegające na zainstalowaniu nośnika reklamowego, objęte są zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
W wyniku postępowania odwoławczego decyzją Wojewody [...] z dnia [...].11.2008r. uchylono w całości ww. decyzję i na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wniesiono sprzeciw oraz na podstawie art. 30 ust. 7 pkt. 1 nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Organ odwoławczy uznał, że inwestycja, z zasady podlegająca zgłoszeniu, w tym przypadku powinna jednak przejść stosowną procedurę uzyskania pozwolenia na budowę. O takim zakwalifikowaniu sprawy zadecydowała wielkość konstrukcji, planowane miejsce montażu na dachu czterokondygnacyjnego budynku mieszkalno-usługowego w ścisłym centrum [...] i większa gwarancja bezpieczeństwa użytkowania obiektu, jaką może zapewnić – w trybie pozwolenia na budowę – sporządzenie i sprawdzenie projektu budowlanego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zasadą jest, iż urządzenia reklamowe instalowane na obiektach nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, jednak w szczególnych wypadkach, wskazanych w art. 30 ust. 7, zasada ta doznaje ograniczeń. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zaistniała sytuacja wymagająca nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał m.in. na możliwość przemieszczania się obiektu np. nienależycie zabezpieczonego (lub jego części), zarówno w czasie trwania robót montażowych, jak i pozostawienia obiektu na znacznej wysokości w ścisłym centrum miasta, co powoduje możliwość wystąpienia oczywistych zagrożeń.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł inwestor zarzucając naruszenie art. 30 ust. 7 pkt. 1 prawa budowlanego, gdyż organ nie wykazał, aby istniała realna możliwość wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa oraz art. 30 ust. 2 tej ustawy, bowiem nie zastosowano wezwania inwestora do uzupełnienia dokumentacji. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 7 oraz art. 107 § 3 kpa.
Strona skarżąca podniosła iż organ II instancji nie dokonał żadnych ustaleń co do realnej groźby wadliwego zamocowania lub zabezpieczenia urządzenia reklamowego podczas montażu lub eksploatacji, ani też nie przedstawił żadnego dowodu w tym zakresie. Zdaniem strony skarżącej, pojęcie "lekkiej i niewielkiego rozmiaru tablicy reklamowej" jest sprzeczne z ustawą, w której nie ma takiego określenia i stanowi o przekroczeniu granicy uznania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że dokumentacja zgłoszenia, w tym projekt techniczny urządzenia reklamowego, nie pozwala na wyprowadzenie przez organ wniosku, iż realizacja robót budowlanych może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, albowiem organ nie przywołał żadnego konkretnego fragmentu z tej dokumentacji, które potwierdziłyby stanowisko zaprezentowane przez organ i uwiarygodniłyby argumentację, że wystąpi zagrożenie w tej sferze.
Zdaniem inwestora sposób rozpatrywania przedmiotowej sprawy przez organ wskazuje na naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zaś samo uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów formalnych albowiem nie zostały poczynione obiektywne ustalenia faktyczne, ani też wskazane dowody.
Nadto, zdaniem inwestora, niedopuszczalne było, co do zasady, aby w niniejszym postępowaniu organ wypowiadał się odnośnie sposobu zagospodarowania terenu w związku z realizacją planowanej inwestycji budowlanej. W szczególności niedopuszczalne było w tym zakresie, aby do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organ przyjął, iż dojdzie do zmiany sposobu zagospodarowania terenu poprzez realizację zamierzenia inwestycyjnego objętego zgłoszeniem, albowiem jak wynika z akt przedmiotowej sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji, organ I instancji żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie nie prowadził.
Strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części rozstrzygającej o wniesieniu sprzeciwu z art. 30 ust. 7 ustawy oraz nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu lecz z innych motywów niż w niej wskazane.
Zaskarżona decyzja Wojewody [...] wydana została w oparciu o przepis art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt. 1 ustawy z dnia 7.VII.1994r. Prawo budowlane, w których ustawodawca przewidział dla organu administracji architektoniczno – budowlanej prawo do nałożenia na inwestora realizującego zamierzenie inwestycyjne w trybie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 ustawy) obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w przypadku jeżeli zachodzi jedna z okoliczności określonych w ust. 7 pkt. od 1 do pkt. 4 lub jeżeli realizacja inwestycji może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oparcie decyzji o podstawę prawną w postaci art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego wymagało od organu ustalenia okoliczności faktycznych potwierdzających zaistnienie przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Przedmiotową decyzją Wojewoda uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych jako oparte na błędnej podstawie tj. art. 30 ust.
6. Stosując inną podstawę organ odwoławczy wniósł sprzeciw odnośnie planowanych robót budowlanych z jednoczesnym nałożeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi, organ właściwy nie wniesie sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Termin 30 dniowy jest terminem wiążącym organ, albowiem w tym okresie ma on kompetencję do wydawania decyzji, której treścią jest wyrażenie sprzeciwu. Termin ten jest terminem prawa materialnego, a zatem jego przekroczenie wiąże się z utratą możliwości podjęcia czynności, której ten termin dotyczy.
W powyższym 30 dniowym terminie organ, o ile zamierza wnieść sprzeciw, powinien zdążyć doręczyć decyzję w tym przedmiocie inwestorowi. Termin z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego jest bowiem terminem "do załatwienia sprawy" a nie sporządzenia decyzji, a zatem sprzeciw zostaje zgłoszony dopiero z dniem doręczenia decyzji stronie. Jak wynika z akt sprawy, zgłoszenie zamiaru instalacji nośnika reklamowego nastąpiło w dniu 20.III.2008r. Decyzja Wojewody zawierająca sprzeciw została doręczona inwestorowi 1.XII.2008r. a zatem ze znacznym przekroczeniem 30 dniowego terminu zakreślonego ustawą a warunkującego skuteczność tej czynności. Wobec przekroczenia tego terminu, organ utracił kompetencje do wniesienia sprzeciwu, co powodowało bezskuteczność tej czynności.
W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia art. 30 ust. 5 prawa budowlanego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, zaskarżoną decyją należało uchylic na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30. VIII.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).