Uzasadnienie
Starosta (...) decyzją nr (...) wydaną dnia (...) maja 1999r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane zatwierdził projekt budowy i wydał H i A małżonkom S pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy 136,5m2, powierzchni użytkowej 154,8m2, powierzchni całkowitej 274,2m2 w miejscowości (...) na działce nr (...).
W dniu (...) listopada 2003r. M S wniosła o zmianę warunków udzielonego pozwolenia na budowę, polegającą na powiększeniu garażu o dodatkowe stanowisko.
Wobec złożonego wniosku, Starosta (...) postanowieniem znak: (...) wydanym w dniu (...) listopada 2003r. na podstawie art. 123 kpa oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. nałożył na inwestorkę obowiązek doprowadzenia przedstawionego przy wniosku projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie linii zabudowy, - wyznaczając termin siedmiodniowy dla wykonania obowiązku - od dnia doręczenia jej postanowienia.
Po otrzymaniu wyżej opisanego postanowienia inwestorka nie wykonując wynikającego z niego obowiązku, złożyła organowi wyjaśnienie, iż, zakupiła działkę wraz z domem mieszkalnym wybudowanym w stanie surowym, wobec czego nie miała możliwości zmiany usadowienia domu w taki sposób, aby dysponować garażem na 2 stanowiska.
Ponadto podniosła, że Wójt Gminy (...) w piśmie z dnia (...) września 2003r. wyraził zgodę na lokalizację garażu w odległości 3m od krawędzi drogi gminnej na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych.
W dniu (...) grudnia 2003r. Starosta (...) decyzja nr (...) wydaną na podstawie art. 104 kpa i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, odmówił M S zmiany warunków pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ustalonych decyzją Starosty (...) z dnia (...) października 2003r. – w zakresie przedłożonej dokumentacji budowlanej.
W uzasadnieniu organ poniósł, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie daje organowi możliwości uwzględnienia wniosku inwestorki.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M S. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...) decyzją nr (...) wydaną w dniu (...) stycznia 2004r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że inwestorka nie wykonała obowiązków nałożonych przez Starostę (...) postanowieniem z dnia (...) listopada 2003r., które miały dostosować projekt zagospodarowania działki do zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej działek nr (...) we wsi (...) uchwalonego przez Radę Gminy w (...) uchwałą nr (...) z dnia (...) grudnia 1998r. który stanowi prawo miejscowe i jest wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę w myśl wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającej linię zabudowy. W/w plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w dacie wydania decyzji, nie został zmieniony i obowiązuje w dalszym ciągu.
Organ podniósł, że przepisy ustawy o drogach publicznych miałyby zastosowanie na równi z ustaleniami planu wówczas, gdyby plan nie ustalił obowiązującej linii zabudowy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła M S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzuca, że organy nie uwzględniły stanowiska Wójta Gminy (...) wyrażającego zgodę na lokalizację garażu na jej działce w odległości 3m od krawędzi drogi gminnej a więc niezgodnie z linią zabudowy ustaloną na wcześniejszej decyzji o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej działki – wyrażoną na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, a także naruszenie przez organy art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, a w takim tylko zakresie możliwa jest jej sądowa kontrola (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) wobec czego skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 ustawy).
W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy (...) decyzją nr (...) wydaną dnia (...) maja 1999r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) w miejscowości (...).
Decyzję swoją wydał w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy (...) uchwalonego przez Radę Gminy uchwałą Nr (...) z dnia (...) listopada 1994r. oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej działek nr (...) we wsi (...), uchwalonego przez Radę Gminy w (...) nr (...) z dnia (...) grudnia 1998r.
Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415 z późn. zm.). Każda budowa, dla której przepisy Prawa budowlanego przewidują obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, wymaga wcześniejszego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Wobec tego prawidłowe jest stanowisko organ zajęte w zaskarżonej decyzji, gdyż projekt budowlany dołączony przez skarżącą do wniosku, którego dotyczy kwestionowana decyzja – w – zakresie ustalenia linii zabudowy – był niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania dla terenu, na którym znajduje się działka skarżącej, a który to plan stanowi prawo miejscowe i jest wiążący dla organu wydającego pozwolenie na budowę, poprzez uwzględnienie jego zapisów w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Wskazany w przywołanej decyzji o warunkach zabudowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w chwili wydania kwestionowanej decyzji tak, więc zarzuty zawarte w skardze należy uznać za niezasadne i wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.