Uzasadnienie
Decyzją nr [...], z dnia [...]czerwca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta [...] na podstawie art. 40 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał M. Ł. zam. w [...] przy ul. [...] wykonanie przy obiekcie budowlanym konstrukcji drewnianej a stanowiącym dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanym na działce nr geod. [...] przy ul. [...]: murowanych ścian oddzielenia przeciwpożarowego gr. 25 cm, usytuowanych przy granicy działki nr geod. [...], stanowiącej własność E. M. oraz przy granicy działki nr geod. [...] stanowiącej własność M. P. i K. U. z odprowadzeniem wód opadowych na teren własnej działki.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż w/w obiekt budowlany konstrukcji drewnianej o wym. 9,15 x 2,60 m z dachem jednospadowym, użytkowany w celach gospodarczych, został wybudowany w 1971 r. tj. w okresie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z dnia 31 styczni 1961 r. (Dz.U. Nr 7, poz.46 z późn. zm.). Zgodnie z art. 36 ust. 1 w/w ustawy, przed przystąpieniem do wykonywania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, a ponieważ inwestor nie posiadał pozwolenia, organ stwierdził, że powstał on w warunkach samowoli budowlanej.
Zgodnie z informacją uzyskaną z Urzędu Miasta [...], na terenie, na którym położona jest działka oznaczona nr geod. [...], w okresie jego budowy obowiązywały ustalenia Miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], z którego wynika, iż przedmiotowa działka była wówczas położona na terenie zabudowy jednorodzinnej. Wybudowany obiekt nie został trwale związany z gruntem, zatem stanowi on tymczasowy obiekt architektury. Jego wybudowanie nie było sprzeczne z obowiązującym w okresie budowy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również nie powoduje on niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, a także nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, w związku z powyższym nakazano wykonanie wskazanych wyżej obowiązków, w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego po rozpatrzeniu odwołania P. E. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy powtórzył argumentację przywołaną w uzasadnieniu organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. M. powołując się na jej niezgodność z uchwałą Urzędu Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1997 roku, plan zagospodarowania Osiedla [...], dotyczącą zakazu sytuowania jakichkolwiek budynków gospodarczych, werand, garaży i innych budynków w strefie [...] w której położona jest działka nr ewid. [...]. Zdaniem skarżącej nie było także wniosku do Urzędu Miasta Referat Budownictwa o pozwolenie lub zgłoszenia na postawienie jakiegokolwiek budynku niezwiązanego z zamieszkaniem na posesji przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej wskazane.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej ppsa).
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).
Przede wszystkim trzeba wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Uchylnie rozstrzygnięcia z ww. powodu następuje w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia określonej w ustawie - kodeks postępowania administracyjnego. Dotyczy to zatem art. 145a § 1 kpa i 145 § 1 kpa. Sąd administracyjny obowiązany jest uchylić decyzję, jeżeli stwierdzi wystąpienie którejś z ww. przesłanek wznowienia postępowania, chyba, że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 i § 2 kpa. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 4 grudnia 2002 r. III RN 200/2001 OSNP 2003/24 poz. 582) dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 kpa wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na żądanie strony.
Ponadto naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt: II OSK, 496/2005 niepubl., a także wyrok NSA z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt: II OSK 151/09 niepubl.).
Odnosząc powyższe, do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, iż uczestnicy postępowania M. P. i K. U. bez swojej winy nie brali udziału w postępowaniu przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego a także nie doręczono im decyzji nr [...] tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r.
M. P. i K. U. brali udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji dotyczącym samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr geod. [...] przy ul. [...]. Otrzymali również w dniu [...] czerwca 2009 r., decyzję nr [...], z dnia [...] czerwca 2009r., wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w przedmiocie nałożenia na M. Ł. obowiązku wykonania określonych prac w celu doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem. Przesyłka skierowana do w/w uczestników skierowana została na adres – [...].
Pismem z dnia 6 lipca 2009 r. M. P. i K. U. poinformowali Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] o zmianie adresu, wskazując swój nowy adres do korespondencji – [...].
Niezwłocznie po otrzymaniu w/w informacji, bowiem już 10 lipca 2009 r., organ pierwszej instancji przesłał do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w ślad za przekazanymi aktami dotyczącymi odwołania E. M. od decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., pismo w którym poinformował organ odwoławczy o zmianie adresu uczestników postępowania – M. P. i K. U. Należy zatem wskazać, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., posiadał informację dotycząca nowego adresu do korespondencji uczestników postępowania – M. P. i K. U. Pomimo tego decyzja nr [...], z dnia [...] sierpnia 2009 r., została wysłana uczestnikom na nieaktualny już adres – [...]. Przesyłka nie została prawidłowo doręczona uczestnikom i wróciła z adnotacją poczty "pod wskazanym adresem, adresat nieznany".
Skoro uczestnicy postępowania – M. P. i K. U. nie brali więc bez swojej winy udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, taka sytuacja zaś stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
W związku ze stwierdzeniem naruszenia prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł rozpatrzyć skargi, co do meritum, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b ppsa, zobowiązany był orzec jak w sentencji wyroku.