Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] ([...]) na podstawie art. 35 ust. 6 - 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. z 2006r., Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane, oraz art. 123 kpa - wymierzył Staroście Powiatu K. karę w wysokości 18.000 zł za 36 dni zwłoki w postępowaniu, w sprawie wydania Parafii św. A. pozwolenia na budowę placu przykościelnego i parkingu samochodów osobowych, na działce nr [...] w W., gm. Z. - wyznaczając 14 dniowy termin na jej wpłacenie.
Wojewoda [...] wskazał, że w sprawie zastosowanie miał art. 35 obowiązujący po nowelizacji ustawy Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004r. (Dz. U. z dnia 3 kwietnia 2004r., Nr 93, poz.888).
Organ stwierdził, że wniosek o pozwolenie na budowę wpłynął do organu w dniu 17 września 2004r., zatem termin do załatwienia sprawy wskazany w art. 35 ust 6 Prawa budowlanego przypadał na dzień 21 listopada 2004r., w niedzielę, zatem - zgodnie z art. 57 §1 i § 4 kpa - termin załatwienia sprawy upływał w dniu następnym tj. 22 listopada 2004r., natomiast ww. decyzja została wydana w dniu [...], a więc 36 dni po wskazanym terminie.
Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Wojewoda [...] nie podzielił stanowiska Starosty Powiatu K. co do przerwania biegu 65 dniowego terminu do załatwienia sprawy, w związku z zawiadomieniem stron o wszczęciu postępowania, jak również co do odliczeń z tytułu wydania postanowienia w trybie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu postępowanie to jest składnikiem postępowania administracyjnego nie mieszczącym się w kategoriach czynności, o których mowa w art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego i art. 35 § 5 kpa. Organ powinien wyznaczyć krótkie terminy w celu uzupełnienia wniosku, tak aby rozstrzygnięcie mogło być wydane w przewidzianym ustawowo terminie.
Postanowieniem z dnia [...] ([...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 88a ust 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane - utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody [...]. W uzasadnieniu podzielił w całości argumentację przedstawioną przez organ I instancji.
W skardze na to postanowienie, Starosta Powiatu K. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 35 ust. 3, 6, 8 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że termin do wydania postanowienia z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w przedmiocie uzupełnienia braków materialno - prawnych nie podlega odliczeniu od terminu określonego w art. 35 ust 6 prawa budowlanego.
W ocenie skarżącego, organ naruszył ponadto art. 7 i 77 kpa poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niedokładne zebranie materiału dowodowego, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa poprzez lakoniczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zażalenia, a także art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) dalej ppsa.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydano z naruszeniem art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracji orzekających w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art. 35 ust. 6, 7, 8 Prawa budowlanego.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 6, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia zobowiązany jest wymierzyć karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.
Stosownie do ust. 8 tego artykułu, do terminu o którym mowa w ust. 6 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Z brzmienia art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego wynika zatem, że do 65 dniowego terminu nie wlicza się wszystkich tych okresów, w których braki merytoryczne dokumentacji i braki formalne wniosku nie pozwalają organowi na skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 35 ust 3 Prawa budowlanego organ, w razie stwierdzenia naruszeń określonych w art. 35 ust 1 ww. ustawy, zobligowany jest do nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia braków merytorycznych projektu budowlanego w zakreślonym terminie. Termin wyznaczony na podstawie ust. 3 art. 35 powołanej ustawy winien - zdaniem Sądu - również podlegać odliczeniu od czasu zakreślonego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Podkreślić bowiem trzeba, że zwłoka związana z tym okresem jest niezawiniona przez organ, gdyż organ nie ma możliwości rozpatrzenia wniosku zawierającego braki merytoryczne projektu, w sytuacji gdy jednocześnie ma obowiązek wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia. W czasie wyznaczonym na uzupełnienie projektu organ prowadzący postępowanie nie może wydać żadnych rozstrzygnięć, zarówno pozytywnych jak i negatywnych, w zakresie złożonego wniosku.
Słusznie zatem podnosi skarżący, że czas zakreślony do usunięcia uchybień w projekcie budowlanym winien być odliczony od 65 dniowego terminu o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego.
W niniejszej sprawie organy prawidłowo określiły początek biegu terminu z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, przyjmując datę wpływu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tj. 17 września 2004r., bowiem ustawa właśnie od tej daty nakazuje liczyć bieg terminu do wydania takiej decyzji. Jednocześnie - jak wywiedziono wyżej - organy niezasadnie nie odliczyły czasu związanego z wydaniem postanowienia z [...] ([...]) do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym.
W świetle powyższego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny przy obliczaniu terminu do wydania przedmiotowej decyzji, uwzględnić okres między wydaniem postanowienia z dnia [...] a spełnieniem nałożonych obowiązków przez inwestora, co - jak wynika z akt sprawy - nastąpiło w dniu 14 grudnia 2004r.
Pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż - zdaniem Sądu - organy ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, jak również uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa.
Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.