Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wniosła Wspólnota [...] w [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że ww. wniosek związany jest z błędem popełnionym w procesowaniu przez Wspólnotę w postępowaniu administracyjnym zakończonym postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ([...]WINB). Wspólnota podała, że za pośrednictwem [...]WINB wniosła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) zażalenie od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Następnie GINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. Wspólnota została pouczona o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia GINB.
Dalej Wspólnota wskazała, że wynikiem przekroczenia terminu do wniesienia skargi do Sądu, był m.in. brak świadomości prawnej i brak prawnika w Zarządzie Wspólnoty, bowiem strona skarżąca nie wiedziała, na które postanowienie ma wnieść skargę do Sądu, tj. czy na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], czy też na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...]. I dopiero w końcowej fazie prac nad skargą do Sądu na postanowienie GINB z dnia [...] czerwca 2013 r., skarżąca zorientowała się, że powinna wnieść skargę na postanowienie [...]WINB. Dlatego też uchybiła terminowi do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270, dalej. p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin.
Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
W ocenie Sądu skarżąca Wspólnota w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniła, że nie dokonała czynności w terminie bez braku swojej winy. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności nie świadczą o zachowaniu należytej staranności w działaniach dotyczących przedmiotowej skargi.
Przywrócenie uchybionego terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Taka sytuacja jednak, nie zaistniała w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.