Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Starosta P., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. pozwolenia na budowę zakładu produkcyjno-usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu (kat. obiektu XVII-XVIII) na działce nr [...] w miejscowości W. gm. L. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Starosta P. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z uwagi na brak potwierdzenia prawomocności decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Starosta P. przy ponownym analizowaniu akt przeprowadził postępowanie w sprawie wyjaśnienia ostateczności decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lipca 2006 r. Organ podał, iż w dniu 29 marca 2007 r. Prezes Zarządu P. Sp. z o.o. T. N. złożył oświadczenie, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest prawomocna, z uwagi na brak wniesienia od niej odwołań. Ponadto, Wójt Gminy L. w piśmie z dnia 30 marca 2007 r. potwierdził prawomocność w/w decyzji.
W ocenie organu I instancji, ustała przyczyna uniemożliwiająca wydanie decyzji dotyczącej realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził również, że projekt budowlany spełnia wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zakresie kompletności dokumentacji oraz zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami przepisów ochrony środowiska. Zdaniem organu, rozwiązania projektowe – poparte w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko – gwarantują ograniczenie oddziaływania inwestycji do granic nieruchomości inwestora.
Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Wojewoda [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. S., umorzył postępowanie odwoławcze.
W ocenie organu II Instancji, J. S. nie jest stroną postępowania. Wojewoda stwierdził, iż odwołujący się nie wykazał, że budowa zakładu produkcyjno-usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu narusza jego interes prawny, wynikający z norm prawa materialnego.
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1395/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. S. – PHU [...] w P., uchylił powyższą decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a., co mogło mieć wpływ na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że zakres oddziaływania inwestycji nie musi się pokrywać z obszarem oddziaływania inwestycji, wynikającym z ustawy Prawo budowlane, jak również rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 79, poz. 690 ze zm.). Obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, związany jest w szczególności z posadowieniem obiektów, odległością od tych elementów zabudowy, które wymagają szczególnego posadowienia, jak szamba, miejsca składowania odpadów, czy też parkingi i związanym z tym ograniczeniem zagospodarowania terenów sąsiednich. Brak takich ustaleń oznacza, iż obszar oddziaływania inwestycji został określony w sposób dowolny, co może mieć wpływ na prawidłowość zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Sąd stwierdził, że nie mógł zweryfikować twierdzeń organu co do prawidłowości zakreślonego obszaru oddziaływania inwestycji i związanego z tym stanowiska, iż nie zostały naruszone interesy osób trzecich, ponieważ w złożonej dokumentacji – projekcie zagospodarowania terenu nie od wszystkich elementów zagospodarowania terenu zostały podane odległości od granic i obiektów działki sąsiedniej. Ponadto Sąd zauważył, iż w aktach sprawy brak jest raportu oddziaływania na środowisko.
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 276/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny ocenił jako trafne stwierdzenie Sądu I instancji, że dopiero dokonanie ustaleń związanych z rodzajem obiektów budowlanych i miejscem ich posadowień pozwoli na rozstrzygnięcie, czy w terenie otaczającym ten obiekt, określonym na podstawie obowiązujących przepisów, wystąpią ograniczenia w sposobie jego zagospodarowania.
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. S., umorzył postępowanie.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że postępowanie w sprawie odwołania J. S. stało się bezprzedmiotowe, gdyż decyzja Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została wycofana z obrotu prawnego wskutek jej uchylenia decyzją Starosty P. z dnia [...] maja 2008 r. znak [...]. Wojewoda wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, decyzję w sprawie realizacji budowy zakładu produkcyjno-usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu na działce nr [...] w miejscowości W., gm. L. z istotnymi odstępstwami w stosunku do wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do uchylenia pozwolenia na budowę w przypadku wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka P.H.U. [...] Sp. j. w W., zarzucając naruszenie:
- - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. przez brak przeprowadzenia ponownego postępowania odwoławczego wbrew ustaleniom i wskazaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1395/07,
- - art. 105 § 1 k.p.a. przez jego błędna wykładnię i zastosowanie w sytuacji, gdy przesłanka wskazana przez organ II instancji, tj. bezprzedmiotowość odwołania nie jest tożsama z bezprzedmiotowością postępowania.
Strona skarżąca wskazała, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w analogicznym stanie prawnym, tj. po dacie wydania przez Starostę P. decyzji z dnia [...] maja 2008 r., uchylającej decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], a orzeczenie Sądu ma walor merytoryczny, odnoszący się do skargi kasacyjnej, a w konsekwencji, także do odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. Ponadto, skarżąca spółka podniosła, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie została spełniona przesłanka uprawniająca organ nadzoru budowlanego do zobowiązania inwestora do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, gdyż nie miało miejsca istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu istotnym, które skutkowałoby jej uchyleniem.
Stosownie do 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
- - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd kontrolował decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. znak [...], umarzającą postępowanie administracyjne wskutek rozpatrzenia odwołania J. S. od decyzji Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. pozwolenia na budowę zakładu produkcyjno-usługowego o charakterze produkcji i sprzedaży betonu (kat. obiektu XVII-XVIII) na działce nr [...] w miejscowości W gm. L. W sprawie niniejszej doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, lecz naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja winna bowiem powoływać w sentencji art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., a nie tylko art. 105 § 1 k.p.a. i brzmieć "umarzam postępowanie odwoławcze", a nie "umarzam postępowanie".
Organ odwoławczy może zakończyć postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy to postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie nie istnieje (wyrok NSA z dnia 1 marca 1984 r., sygn. akt II SA 2085/83, ONSA 1984 Nr 1, poz. 23). Przesłanka umorzenia postępowania odwoławczego może ujawnić się na różnym etapie postępowania, np. w trakcie jego trwania, ale i po kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny.
W rozpatrywanej sprawie decyzja Starosty P. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] - kwestionowana w trybie odwoławczym przez J. S. - została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Starosty P. z dnia [...] maja 2008 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Decyzja z dnia [...] maja 2008 r. jest ostateczna, a zatem brak jest przedmiotu postępowania. Powyższe przesądza o zasadności umorzenia postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ odwoławczy.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.