Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Gminy [...] na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 4 września 2014 r. do Starosty [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) wpłynął wniosek P. G. i J. G. (dalej: wnioskodawcy, inwestorzy) o wydanie pozwolenia na budowę zjazdu z działki drogowej nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...].
Decyzją Nr [...] z [...] października 2014 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu.
W dniu 12 lutego 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ II instancji) stwierdzające, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o opinię komunikacyjną Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2012 r. bez załącznika graficznego, zamiast w oparciu o decyzję zarządcy drogi na lokalizację zjazdu, wydaną w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., zwana dalej: u.d.p.), stanowi podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Wojewoda wskazał, że po wznowieniu postępowania na inwestorów należy nałożyć obowiązek uzupełnienia dokumentacji o ww. decyzję oraz o oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
W związku z powyższym, postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2016 r. Starosta wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Nr [...] z [...] października 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Jednocześnie postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2016 r. ten sam organ nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie decyzji o lokalizacji zjazdu od zarządcy drogi wraz z załącznikiem graficznym oraz oświadczeniem projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Decyzją Nr [...] z [...] maja 2016 r. Starosta, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 6 i art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 2 p.b., orzekł o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z [...] października 2014 r. oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zjazdu z drogi gminnej działki nr ewid. [...] na działkę nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...].
Organ I instancji podał, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W niniejszej sprawie decyzja zarządcy drogi o lokalizacji zjazdu nie została wydana, a wnioskodawcy nie złożyli dokumentów, do których byli zobowiązani postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. (w terminie 28 dni od daty otrzymania postanowienia). Dlatego Starosta stwierdził, iż zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji określone w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję dotychczasową, orzekając jednocześnie merytorycznie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie inwestorzy wskazali, iż zgodnie z żądaniem organu I instancji wystąpili do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu od zarządcy drogi wraz z załącznikiem graficznym. Jednak organ ten przeciąga postępowanie w sprawie, w związku z czym obecnie oczekują na wydanie wymaganej decyzji.
Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2016 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po przedstawieniu stanu sprawy Wojewoda podał, że w wydaniu decyzji Starosty Nr [...] o pozwoleniu na budowę zjazdu oraz decyzji Nr [...] udział brała W. I., Naczelnik Wydziału Architektury, o czym świadczą, znajdujące się na tych decyzjach, pieczątka i podpis. Wskazał, iż zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. osoba W. I. podlegała wyłączeniu od udziału w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] października 2014 r. Nadto wyłączeniu podlega każdy inny pracownik, który brał udział w wydaniu tej decyzji.
W ocenie Wojewody, z uwagi na powyższe nieprawidłowości zachodzi konieczność uchylenia w całości decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyjaśnił przy tym, iż wskazane nieprawidłowości nie mogą być sanowane przez organ odwoławczy, gdyż skutkowałoby to zatwierdzeniem projektu budowlanego innego niż zatwierdzony przez organ I instancji. Ponadto, ze względu na wykazany wyżej zakres i stopień naruszeń prawa materialnego i procesowego przez organ I instancji, nie jest możliwe wydanie orzeczenia merytorycznego przez organ odwoławczy, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
W związku z treścią orzeczenia, Wojewoda nie ustosunkował się w sposób merytoryczny do zarzutów odwołania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zalecił Staroście wyłączenie z postępowania wznowieniowego wszystkich pracowników, którzy brali udział w wydaniu decyzji ostatecznej z [...] października 2014 r. Jednocześnie podał, iż ww. decyzją ostateczną Starosta zatwierdził projekt budowlany, z którego opisu technicznego, jak również z projektu zagospodarowania terenu, wynika, iż na działce nr ewid. [...] są projektowane miejsca parkingowe. W związku z powyższym w przypadku, gdy projektowane miejsca parkingowe nie są objęte osobną decyzją, Starosta winien rozważyć, czy obecny właściciel działki nr ewid. [...] nie powinien brać udziału w niniejszym postępowaniu na prawach strony.
W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego Gmina [...] (dalej: skarżąca, gmina) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że pracownik wydający decyzję powinien zostać wyłączony od rozpoznania sprawy na skutek wznowienia postępowania, podczas gdy przesłanką wyłączenia pracownika jest jego udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji, a zatem decyzji, która była przedmiotem odwołania, a wznowienie postępowania nie stanowi odwołania, lecz nadzwyczajny tryb zbadania decyzji przez organ, który ją wydał, bez wpływu na możliwość strony odwołania się od decyzji i bez pozbawienia jej toku instancyjnego;
- 2. art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uchylenie decyzji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy w sprawie nie zachodziły przesłanki uchylenia decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż pojęcie "zaskarżonej decyzji", użyte w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczy wyłącznie jej kwestionowania w ramach administracyjnego toku instancji. Nie odnosi się ono natomiast do ochrony uruchamianej w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w rozdziale 12 k.p.a.
W przypadku trybów nadzwyczajnych nie chodzi o zaskarżenie decyzji jako takiej, lecz o złożenie wniosku, którego celem jest rozpoznanie odmiennej od rozstrzygniętej uprzednio sprawy (ustalenie, czy samo postępowanie lub wydana w jego wyniku decyzja dotknięte są jedną z kwalifikowanych wad prawnych). Nie jest to wiec rozpoznanie sprawy co do meritum w jej pełnym zakresie przedmiotowym. Przedmiot tej sprawy jest zatem nowy w stosunku do sprawy, która została załatwiona decyzją ostateczną, w związku z czym nie zachodzi tu przesłanka z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Stanowisko takie potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2014 r., sygn. II FSK 622/13.
Ponadto w k.p.a. nie ma unormowania analogicznego do art. 18 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.), dotyczącego wyłączenia sędziego, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania. Jeżeli zatem wolą ustawodawcy byłoby wyłączenie pracownika również w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania, zastosowany zostałby analogiczny przepis, jak w art. 18 § 3 p.p.s.a. W przepisach k.p.a. brak jest takiej regulacji, w związku z czym nie można uznać, że wyłączenie pracownika będzie znajdowało zastosowanie w procedurze wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja Wojewody z [...] czerwca 2016 r. uchylająca w całości decyzję Starosty z [...] maja 2016 r. i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym jej rozpatrzeniu.
Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że organ II instancji upoważniony jest do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy w toku postępowania odwoławczego stwierdzi, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, a jednocześnie zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie natomiast uchybień natury merytorycznej nie daje organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, lecz obliguje go do wydania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczenia reformatoryjnego, a więc decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia organu
I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy.
Zakwestionowana przez skarżącą decyzja kasacyjna jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygania spraw w postępowaniu odwoławczym. Z tego też względu, jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca cytowanego wyżej przepisu. Użycie trybu określonego w art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, gdy organ odwoławczy przekonująco i w sposób wyczerpujący uzasadni istnienie przesłanek w tym przepisie. Ponadto, organ odwoławczy powinien wykazać, że przeprowadzenie przez niego dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Lex nr 2177618, wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 948/07, publ. LEX nr 364783, wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 152/14, publ.
Lex nr 1504190). W sytuacji bowiem, gdy uzupełniające postępowanie wyjaśniające, przewidziane w art. 136 k.p.a., umożliwiłoby organowi odwoławczemu prawidłowe załatwienie sprawy, wydanie decyzji kasacyjnej jest równoznaczne z naruszeniem zarówno tego przepisu, jak i art. 138 § 2 k.p.a.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Ratio legis tego przepisu było uniknięcie sytuacji, w której pracownik raz już uczestniczący w czynnościach postępowania administracyjnego i mający przez to ugruntowany pogląd na stan faktyczny sprawy czy też na sposób rozstrzygnięcia sprawy byłby niejako determinowany przez swoje wcześniejsze doświadczenia związane z udziałem w postępowaniu. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procesowania" (por. W. Chróścielewski: glosa do uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2007, nr 3,
- s. 137).
Podkreślenia wymaga, że do dnia 10 kwietnia 2011 r. omawiany przepis wprost stanowił, że wyłączenie dotyczy tego pracownika, który brał udział "w niższej instancji" w wydaniu zaskarżonej decyzji. Od dnia 11 kwietnia 2011 r. ustawodawca pominął w tym przepisie sformułowanie: "w niższej instancji". Dokonana ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. nr 6, poz.
18) zmiana art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowiła konsekwencję wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07, w którym wskazano na niezgodność art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji RP - w zakresie, w jakim nie wyłącza członka SKO z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Trybunał Konstytucyjny również w wyroku z dnia 14 października 2008 r. w sprawie o sygn. SK 6/07 (publ. OTK – A 2008/8/137) wypowiedział się w przedmiocie konieczności wyłączenia sędziego od udziału w orzekaniu w postępowaniu sądowym toczącym się po wznowieniu postępowania administracyjnego, jeśli brał on udział w orzekaniu w sprawie dotyczącej decyzji we wznawianym postępowaniu administracyjnym (art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).
W orzecznictwie zwraca się uwagę, że analogiczne sytuacje, opisane przez Trybunał Konstytucyjny, będą miały miejsce we wszystkich nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, także w postępowaniu o uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postepowania (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1222/11, publ. cbosa, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt. II SA/Gl 1131/15, publ. cbosa).
Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołując się na zasadę sprawiedliwości proceduralnej, podkreśla się, że zawsze tam, gdzie jest to możliwe, należy unikać sytuacji, w których dana osoba będzie kontrolowała de facto swój sposób załatwienia sprawy (zob. uchwała NSA z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II GPS 4/2, publ. cbosa).
Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1286/14 (publ. cbosa) wskazano, że rozumienia określenia: "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" nie należy ograniczać tylko do dwóch sytuacji, tj. kiedy pracownik organu brał udział w wydaniu decyzji w niższej instancji oraz kiedy brał udział w wydaniu decyzji, która jest objęta wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wręcz przeciwnie, wykreślenie przez ustawodawcę sformułowania: "w niższej instancji" daje o wiele szersze możliwości rozumienia sytuacji, w których pracownik organu podlega wyłączeniu tak, aby zapewnić jak najpełniejszą realizację zasady prawdy obiektywnej przez stworzenie warunków do rozpoznania i rozstrzygania sprawy przez pracownika organu administracji lub sam organ (podobnie wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 912/16, publ. Lex nr 2187777).
W świetle bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych, nie budzi więc wątpliwości, że zawarte w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. sformułowanie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się nie tylko do zwyczajnych środków zaskarżenia w postaci odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), ale także do nadzwyczajnych środków zaskarżenia, w tym do wniosku o wznowienie postępowania. Ustawodawca nie ogranicza się w tym przepisie wyłącznie do środka zaskarżenia takiego jak odwołanie, ale używa sformułowania o charakterze ogólnym. Pracownik, który podpisał decyzję rozstrzygającą sprawę jako osoba upoważniona nie może następnie brać udziału w kolejnym etapie postępowania, w którym na skutek wniesionego środka zaskarżenia czy to odwołania, czy też wniosku o wznowienie postępowania, oceniana jest prawidłowość uprzednio podjętej decyzji i wydawane jest ponowne rozstrzygnięcie merytoryczne.
W tej sytuacji uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę (por. wyrok WSA w Gliwicach z 8 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1061/14, publ. cbosa).
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone we wskazanym wyżej orzecznictwie, jak również w wyroku WSA w Kielcach z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 1107/13 (publ. cbois), zgodnie z którym
"w sytuacji, gdy pracownik organu nie może ponownie orzekać w postępowaniu zwykłym, to tym bardziej powinien być wyłączony od orzekania we wznowionym postępowaniu, a więc w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji, którą wydał. Strony mają prawo oczekiwać, iż pomimo że rozstrzygnięcie w tym zakresie wydawane jest przez ten sam organ administracji, to jednak ponownej oceny ich sprawy dokona inny pracownik organu. Działania organu administracji, w którym ten sam pracownik dwukrotnie bierze udział w rozpatrywaniu danej sprawy indywidualnej stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa". Osobiste zainteresowanie pracownika określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy (por. też wyrok składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2009 r., sygn. akt II OPS 2/09, publ. ONSAiWSA 2009/4/60).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ odwoławczy właściwie ocenił, że w przedmiotowej sprawie miało miejsce uchybienie proceduralne polegające na tym, że osoba, która brała udział w wydaniu rozstrzygnięcia podjętego po wznowieniu postępowania (decyzja Starosty z dnia [...] maja 2016 r.), orzekała w tej sprawie w postępowaniu zwykłym (decyzja Starosty z dnia [...] października 2014 r.). Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych bezsprzecznie wynika, że decyzję Nr [...] z [...] października 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zjazdu, wydała z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Architektury W. I.. Także decyzja Nr [...] z [...] maja 2016 r., wydana w wyniku wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji ostatecznej, została podpisana przez W. I..
W świetle przytoczonej wyżej treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i poczynionych na jego gruncie rozważań, taka sytuacja jest niedopuszczalna, nie do pogodzenia z konstytucyjnymi zasadami, jak również ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym z zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 k.p.a.), jak również zasadą praworządności (art. 7 k.p.a.). Wprawdzie kontrola decyzji w trybie nadzwyczajnym ograniczona jest do określonych przesłanek, to jednak zasada praworządności wymaga, aby tej oceny dokonał bezstronny organ.
Prawidłowo zatem Wojewoda ocenił, iż zachodzi ustawowa przesłanka uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem decyzję tę wydał pracownik, podlegający wyłączeniu od rozpoznania sprawy, co stanowi określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłankę do wznowienia postępowania. Organ odwoławczy prawidłowo również uzasadnił przesłanki, z powodu których dokonał uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tym zakresie wskazał na naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. oraz wynikającej z art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. Trafnie też wywiódł, iż stwierdzone uchybienie uniemożliwiło merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda zawarł także wytyczne dla Starosty dotyczące dalszego trybu procedowania w sprawie. Zalecił bowiem przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyłączenie z postępowania wznowieniowego wszystkich pracowników, którzy brali udział w wydaniu decyzji ostatecznej z [...] października 2014 r.
W kontekście powyższych wywodów za niezasadne uznać należy przedstawione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania: art. 24 § 1 pkt 5 i art. 138 § 2 k.p.a.
Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.