Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010r.
([...]) po rozpoznaniu odwołania M.P. i M.P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Galerii [...] Spółka z o.o. pozwolenia na realizację inwestycji pn. Przedsięwzięcie [...] umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że stroną w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę może być, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, inwestor bądź właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowanego. Skarżący w niniejszym postępowaniu nie posiadają przymiotu, strony bowiem nie są żadnym z podmiotów określonych w tym przepisie. Nie mogą wywodzić go z okoliczności, że byli dzierżawcami części dworca w [...]. Umowa dzierżawy została im bowiem wypowiedziana ze względu na planowane rozpoczęcie modernizacji dworca, z czym skarżący nie zgadzają się.
Podnosząc powyższe okoliczności organ umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kpa.
Decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyli M.P. i M.P. zarzucając jej naruszenie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że nie są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji niezasadne umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 Kpa.
Powołując się na w/w zarzut skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie solidarnie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono m. in., że:
- 1) pod pojęciem " zarządcy nieruchomości" należy rozumieć również podmiot, na rzecz którego ustanowiono prawo użytkowania nieruchomości na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego.
- 2) skarżący posiadają interes prawny albowiem oddana im została do używania część nieruchomości położona wewnątrz budynku obecnego dworca, a więc bezsprzecznie znajdująca się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu,
- 3) niesłusznie organ powołał się na fakt, iż umowa dzierżawy została skarżącym wypowiedziana, gdyż skarżący z zasadnością tego wypowiedzenia nie zgodzili się wnosząc pozew o ustalenie istnienia stosunku dzierżawy,
- 4) od decyzji o lokalizacji spornego przedsięwzięcia skarżący również wnieśli odwołanie (które do tej pory nie zostało rozpoznane),
- 5) Prezydent [...] wydał decyzję nr [...], mocą której zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i M.P. pozwolenia na budowę, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 1997r. wydał skarżącym pozwolenie na użytkowanie perfumerii "[...]" na dworcu PKP w [...] (obie w/w decyzje stały się ostateczne i nadal funkcjonują w obrocie prawym),
- 6) aby mogło dojść do rozbiórki obiektu budowlanego skarżących konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego w/w decyzji.
- 7) decyzja o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia [...] zwiera w sobie również rozstrzygnięcie o rozbiórce obiektów budowlanych, a problematyka określenia kręgu stron, które mogą wziąć udział w takim postępowaniu, winna być rozważana nie tylko w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego,
- 8) w niniejszej sprawie musi mieć zatem zastosowanie art.. 28 Kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Sąd zważył co następuje
Artykuł 28 ust 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kpa. Z tego też względu nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Ratio legis tego przepisu było zawężenie kręgu podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jedynie do wymienionych w tym przepisie osób, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów.
Przywołany wyżej przepis przesądził o tym, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
W przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, że M.P. i M.P. nie są ani inwestorami, ani właścicielami nieruchomości, czy też jej użytkownikami wieczystymi.
Nie mogą być również uznani za zarządców nieruchomości – tak jak chciałby tego autor skargi.
Przez zarządcę nieruchomości należy bowiem rozumieć, podmiot sprawujący trwały zarząd w rozumieniu przepisów art. 43-50 ustawy z dnia 21 sierpnia 19997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 46 z 2000r poz. 46 z późn. znm.). Trwały zarząd jest więc formą prawną władania nieruchomością przez państwową jednostkę organizacyjną, a w sprawach nieuregulowanych w powyższej ustawie stosuje się do niej przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu.
Dzierżawca będący posiadaczem zależnym nie może być więc uznany za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak już bowiem podkreślono wcześniej celem art. 28 ust 2 Prawa budowlanego było zawężenie (w stosunku do art. 28 § Kpa) kręgu podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por. m. in. wyrok NSA z dnia 30 marca 2007r. stgn. akt II OSK 499/06-niepubl.).
Nie zmienia tu istoty rzeczy treść rozstrzygnięcia podjętego w I instancji, którym udzielono także pozwolenia na dokonanie rozbiórki wszystkich budowli, budynków, obiektów budowlanych oraz obiektów małej architektury i sieci kolidujących z budową. Przez pozwolenie na budowę, należy bowiem rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy, lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, zaś przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie ale także rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 i 12 Prawa budowlanego)
Mimo więc tego, że skarżący uzyskali pozwolenia na budowę, oraz na użytkowanie powierzchni znajdującej się na dworcu PKP w [...], to ich status z punktu widzenia treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie zmienił się, gdy chodzi o inwestycję, której dotyczy decyzja wydana w I instancji. Skarżący nie stali się bowiem podmiotami wymienionymi w tym przepisie z tego tylko powodu.
Bez znaczenia jest również fakt kwestionowania przez nich wypowiedzenia umowy dzierżawy, oraz decyzji o lokalizacji spornego przedsięwzięcia, ponieważ także i te czynności są prawnie obojętne dla skuteczności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego podjętego w trybie szczególnej regulacji prawnej jaką jest ustawa z dnia 7 września 2007r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. nr 26 z 2010r. poz. 133 -tekst jedn.)
Z powyższych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 ppsa.