Uzasadnienie
Starosta Powiatu W. decyzją znak [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił Gminie [...] na budowę ulicy [...] w jej liniach rozgraniczających na odcinku ul. [...] – ul. [...] w W. wraz z infrastrukturą techniczną.
Na skutek odwołania od tej decyzji A. B. – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę jest prawidłowa. Zgodnie z art. 32 ustawy Prawo budowlane inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 3 ust. 11 prawa budowlanego wynikającym z załączenia wypisu z rejestru gruntów aktualnego na dzień 10 maja 2000r.. Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania organ podał, iż z rejestru gruntu wynika, iż właścicielem działki nr [...] jest Gmina [...]. Sprawa zaś samowolnego podziału działki nr [...] przez Urząd Gminy winna być rozstrzygnięta przez właściwe organy.
Skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. B..
W skardze podniósł zarzut, iż wydane decyzję naruszają jego własność jest on bowiem właścicielem tak działki nr [...], jak i [...]. Nie jest przeciwny inwestycji pozostaje otwarty na wykup nieruchomości lub zamianę. Inwestor w tej sprawie nie chciał jednak z nim rozmawiać. W dalszym ciągu opłaca podatki od działki na której pobudowana została ulica.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Stosownie do przepisów art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr153, poz. 1271 ze zm.), - sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone – podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.
Skarga wniesiona przez A. B. – z września 2002r. podlega wiec rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Od dnia 24 sierpnia 2004r. do dnia 28 listopada 2008r. zostało zawieszone postępowanie sądowe na skutek śmierci części uczestników postępowania oraz braku aktualnych adresów innych uczestników postępowania.
W dniu 28 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie sądowe.
Skardze A. B. nie sposób odmówić zasadności.
Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 106 poz. 1126) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Również art. 35 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) określał obowiązki organu, który przed wydaniem pozwolenia na budowę sprawdza m. in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych przez inwestora uprawnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Tak więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowy organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1, a takie warunki zawarte w art. 32 ust 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia w/w wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę.
Zdaniem Sądu Administracyjnego organ wydając pozwolenie na budowę ulicy [...] naruszył przepisy art. 6, 7, 8, i 77 § 1 kpa a także przepisy Prawa budowlanego, bowiem nie wyjaśnił w sposób rzetelny, udzielając pozwolenia na budowę, czy wnioskodawca Gmina [...] dysponowała nieruchomością na cele budowlane. Chodzi wyłącznie o działkę nr [...], bowiem skarżący A. B., jak wynika z rozprawy sądowej, sprzedał już działkę nr [...] i w stosunku do tej nieruchomości, nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organy administracyjne w kwestii prawa do nieruchomości inwestora ograniczały się do stwierdzenia, iż z załączonego rejestru gruntu wynikało, że właścicielem działki nr [...] była Gmina [...]. Mimo że skarżący twierdził w swoich pismach i odwołaniu, iż jest właścicielem działki nr [...] organ odwoławczy nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie.
Z nadesłanych natomiast dokumentów przez Urząd [...], Biuro Gospodarki Nieruchomościami (k – 799) wynika, iż w księdze wieczystej nr KW [...] działka nr [...] jest współwłasnością skarżącego A. B. i jego siostry D. R..
Ponieważ działka nr [...] znajduje się pod istniejącą ulicą [...], zachodzi możliwość, iż stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133 poz. 872, ze zm.), stała się ona własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, z dniem 1 stycznia 1999r.
Wobec braku jakichkolwiek ustaleń nie wiadomo, czy ulica [...] była we władaniu Gminy [...] w dniu 31 grudnia 1998r. i w związku z tym czy spełnione zostały przesłanki wymagane w art. 73 tej ustawy. Z pewnością jednak – nie zostały dokonane zmiany w księdze wieczystej w której w dalszym ciągu figuruje jako współwłaściciel działki nr [...] skarżący A. B..
Co więcej Gmina [...], która jest również inwestorem, jak wynika z oświadczeń skarżącego obciążyła go podatkiem od nieruchomości którą być może przejęła na własność.
Zgodnie z art. 73 ust 4 cytowanej wyżej ustawy z dnia 13 października 1998r. odszkodowania za przejęte nieruchomości miały być ustalone według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożonego w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 grudnia 2005r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasało.
Jak twierdził na rozprawie skarżący nie otrzymał on żadnego odszkodowania, choć wielokrotnie w tej sprawie zwracał się do Urzędu Gminy [...].
W świetle tych rozważań stan prawny działki nr [...] znajdującej się pod ulicą [...] nie jest wyjaśniony. Dlatego nie sposób uznać, by inwestor w sposób niewadliwy wykazał prawo do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak dokładnego wyjaśnienia czy inwestor dysponował prawem do działki może mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Dlatego też Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Zgodnie z przepisem § 3 pkt 2 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądu za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów – wysokość wynagrodzenia kuratorów ustala się według przepisów określających opłaty za czynności zespołów adwokackich, Wysokość wynagrodzenia kuratorów nie będących adwokatami wynosi pięćdziesiąt procent stawek określonych w tych przepisach.
Na tej podstawie Sąd przyznał i nakazał wypłacić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie dwieście czterdzieści złotych – E. K., która ustanowiona została kuratorem dla nieznanych z miejsca pobytu S. G. i M. J..