Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności ogrodzenia działek [...] przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie prowadzone było na wnioski G. M. i B. M..
W dniu [...] czerwca 2005 r. w czasie przeprowadzonej kontroli organ ustalił, że działki [...] odgrodzone są od szeregowego siedmiosegmentowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach [...] ogrodzeniem z płyt stalowych mocowanych na rurkach stalowych. Odległość najbardziej wysuniętych elementów istniejącej budowy budynków szeregowych od ogrodzenia wynosi od 6,15 do 6,30m.
Z powodu sprzedaży przez inwestora segmentów budynku szeregowego wraz z działkami indywidualnym inwestorom (w marcu 2005 r.) wykonawca robót dokonał wydzielenia sprzedanych działek z placu budowy, przesuwając ogrodzenie do granic działek następnego szeregu budynków, pozostawiając projektowaną drogę na zewnątrz poza granicami placu budowy.
Zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego zamontowanie ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji budowlanej. W trakcie prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż w przypadku przedmiotowego ogrodzenia nie zachodzi sytuacja regulowana w art. 30 prawa budowlanego. Natomiast zastosowanie ma art. 29 ust. 1 pkt 24, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 zamiar budowy takich obiektów nie wymaga również zgłoszenia organowi administracji publicznej.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli G. M. i B. M. podnosząc, że ich wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczył legalności rozgrodzenia całego terenu budowy obejmującego działki nr [...] i [...] objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...].10.1996 r.
Odwołujący się podnieśli również, iż organ nadzoru budowlanego nie określił jaką szerokość winna mieć droga wewnętrzna na działce nr [...] aby możliwe było właściwe z niej korzystanie, nie wyjaśnił również przyczyn rozgrodzenia budowy w sytuacji nie zgłoszenia do odbioru segmentów na działkach [...].
Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w toku postępowania przed organem I instancji ustalono, że na terenie działek ogrodzonych przedmiotowym ogrodzeniem znajduje się nie zakończona budowa (tj. fundamenty i ściany piwnic) drugiego budynku szeregowego, a także składowane są tam materiały budowlane oraz część urządzeń budowlanych.
Koniecznym i zasadnym było wygrodzenie tego placu dla zabezpieczenia mienia wykonawcy (materiały budowlane i maszyny służące w procesie budowlanym) i przeciwdziałaniu zagrożeniu dla bezpieczeństwa ludzi mieszkających w pobliżu budowy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli G. M. i B. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili, że została ona wydana z naruszeniem art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 41 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 2002 r. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Skarżący podali, że ogrodzenie budowy którego dotyczyło postępowanie zostało wykonane od ulicy [...] oraz ul. [...] będącej drogą publiczną – co powodowało, że koniecznym było dokonanie stosownego zgłoszenia, nadto że otacza ono nie plac budowy, lecz teren na którym znajdują się maszyny i urządzenia nie związane z budową, zlokalizowane na terenie zespołu dworkowo-parkowego wpisanego do rejestru zabytków w dn. [...].03.1962 r. co powoduje, że na wykonanie ogrodzenia potrzebne było pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu skarga w niniejszej sprawie jest zasadna, ponieważ oba organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia art. 7 i art. 77 §1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 §1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa. Ponadto uzasadnienia decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego.
Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mają być ustalone przez organy w taki sposób aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony.
Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 kpa, organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może skorzystać z przepisu art. 136 kpa dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że organy naruszyły omówione przepisy i zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim organy nie wskazały przebiegu spornego ogrodzenia, tj. nie ustaliły czy usytuowane zostało ono od strony ulicy – w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych (na co wskazali skarżący), czy droga wewnętrzna pomiędzy budowanymi segmentami, wzdłuż której przebiega ogrodzenie, stanowi miejsce publiczne, nie odniosły się także do zarzutów naruszenia art. 17 i art. 36 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz do zarzutu naruszenia § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dokonanie w/wskazanych ustaleń pozwoli organowi nadzoru budowlanego na właściwą ocenę przedmiotu postępowania w świetle przepisów art. 29 i 30 prawa budowlanego.
Poza powyższym obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, a odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.
W rozpoznawanej sprawie organy nie wykonały tego obowiązku.
Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.