Uzasadnienie
W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2013 r. skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...].
Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr–[...], nakazującą "B. [...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w [...] doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego poprzez dokonanie całkowitego demontażu reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, umieszczonej na zachodniej elewacji budynku mieszalnego wielorodzinnego przy [...] w [...].
W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, iż nie jest ani właścicielem ani inwestorem urządzenia zamontowanego na elewacji budynku posadowionego w [...] przy [...], w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki. W załączeniu przedłożono kopię protokołu przekazania konstrukcji i powierzchni elewacji nieruchomości [...].
Skarżąca podniosła, iż konieczność wykonania przez nią nakazu orzeczonego zaskarżoną decyzją narazi Spółkę na odpowiedzialność karną z uwagi na naruszenie prawa własności osoby trzeciej. Działanie takie regulowane jest przez przepis art. 284 § 1 Kodeksu karnego, zgodnie z którym przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej lub prawa majątkowego, jest czynem podlegającym karze. Co więcej, wykonanie zaskarżonej decyzji będzie także stanowiło naruszenie prawa własności oraz posiadania, co będzie skutkowało odpowiedzialnością odszkodowawczą Spółki wobec obecnego właściciela urządzeń, co do których wydano decyzję o dokonaniu rozbiórki. Pozbawienie posiadania inwestora z pewnością skłoni go do wystąpienia przeciwko Spółce z roszczeniem odszkodowawczym sięgającym nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych, którego skutkiem będzie poniesienie przez skarżącego szkody, o której mowa w treści przepisu art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie postanowienia, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń, ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony.
Obowiązkiem Sądu jest natomiast wnikliwa ocena zasadności argumentacji wnioskodawcy, zatem uzasadnienie wniosku powinno umożliwiać wszechstronne rozpatrzenie podstaw żądania wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast powinnością Sądu wyręczanie strony, niejako urzędu, w poszukiwaniu usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12, Lex nr 1145458).
Ponadto zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie, albowiem wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania, może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z oświadczenia Spółki dokonała ona przekazania konstrukcji i powierzchni elewacji nieruchomości [...] w [...], nie jest więc właścicielem, ani inwestorem przedmiotowego urządzenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 1240/13).
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu.