Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2016 II OSK 2352/14 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. P. i K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 95/14 w sprawie ze skargi A. P. i K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia [...]marca 2006 r. Starosta [...]udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem oraz zbiornika szczelnego na nieczystości płynne na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzją z dnia [...]maja 2006 r. Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...]marca 2006 r. o pozwoleniu na budowę.
Pismem z dnia [...]września 2012 r. M. M. (właścicielka działki nr ew. [...], sąsiadującej z nieruchomością skarżących) wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., po rozpatrzeniu wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]września 2013 r. stwierdzającą, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nieważność decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...]z dnia [...]marca 2006 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że M. M. przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu, ponieważ jej nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu, objętego kwestionowanym pozwoleniem na budowę. Sporny budynek został usytuowany (względem działki nr ew. [...]) niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno - budowlanymi.
Analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...]z dnia [...]marca 2006 r., wskazuje, że został on sporządzony z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku § 12 ust.1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek mieszkalny na działce nr [...]został zaprojektowany ścianą z otworami okiennymi w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...]. Wprawdzie z uwagi na rozmiary działki dopuszczalne było sytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy, to przepisy rozporządzenia wykluczały możliwość umieszczenia w takiej ścianie otworów okiennych.
Ponadto ściana budynku od strony działki nr [...] nie została w całości usytuowana w odległości 1,5 m od granicy. Ściana garażu jest cofnięta w głąb działki o 39 cm, a tym samym została zaprojektowana w odległości 1,89 m od granicy działki. Lokalizacja ściany budynku w odległości większej niż 1,5 m, ale mniejszej niż 3 m od granicy działki, stosownie do § 12 ust. 4 powołanego rozporządzenia możliwa była tylko w przypadku gdyby na sąsiedniej działce w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istniał budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku.
Dodatkowo ściana garażu zawiera otwór okienny, natomiast przewidziana w § 12 ust. 4 rozporządzenia możliwość dotyczy lokalizowania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych. Organ wskazał również, że odległość 1,5 m od granicy z działką nr [...] pomniejsza okap o szerokości 0,9 m. Przepis § 12 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przewiduje możliwość pomniejszenia przez okap odległości 3 m lub 4 m dzielącej ścianę budynku od granicy działki o nie więcej niż 0,8 m. Przepisy rozporządzenia nie dopuszczają takiego zbliżenia okapu w sytuacji, gdy ściana budynku została zaprojektowana w odległości 1,5 m od granicy działki. Okap o szerokości 0,9 m zastosowano również ponad ścianą usytuowaną w odległości 4 m od granicy działki nr [...], pomniejszając odległość od granicy działki o 0,1 m więcej niż dopuszcza § 12 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzone w decyzji Starosty [...]naruszenia należało zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Nie budziła wątpliwości oczywistość tych naruszeń, a ich skutki społeczno - gospodarcze są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.
A. P. i K. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 8, 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, stwierdził, że Generalny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że decyzja Starosty [...]z dnia [...]marca 2006 r., wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek mieszkalny na działce nr [...]został zaprojektowany ścianą posiadającą otwory okienne w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...]. Mimo, że z uwagi na rozmiary działki dopuszczalne było usytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy, to przepisy prawa wykluczały możliwość umieszczenia w takiej ścianie otworów okiennych.
Ponadto, ściana budynku od strony działki nr ew. [...] nie została w całości usytuowana w odległości 1,5 m od granicy, gdyż ściana garażu z otworem okiennym została cofnięta w głąb działki o 39 cm (projekt zagospodarowania działki, rzut parteru, rys. nr 11), a tym samym została usytuowana w odległości 1,89 m od granicy działki. Lokalizacja ściany budynku w odległości większej niż 1,5m ale mniejszej niż 3m od granicy działki jest niezgodna z przepisem § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującym w dacie wydania decyzji kwestionowanej w niniejszym postępowaniu.
Dodatkowo, odległość 1,5 m od granicy z działką nr [...] pomniejsza okap o szerokości 0,9 m. Zaprojektowanie spornego budynku w sposób niezgodny z § 12 ust. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., względem działki nr ew. [...], należącej do M. M., wpływa negatywnie na sposób jej zagospodarowania. W przypadku ewentualnej zabudowy tej działki wnioskodawczyni zobowiązana będzie do odsunięcia się od granicy na odległość większą niż określoną w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, nie przewiduje możliwości usytuowania budynku ścianą posiadającą otwory okienne w odległości 1, 5 m (lub mniejszej) od granicy działki, bez względu na to jaką funkcję spełniają otwory okienne.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 35 Prawa budowlanego, § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 4 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, 8, 77 §1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący podnieśli, że usytuowanie i konstrukcja budynku mieszkalnego nie odbiega od innych takich obiektów we wsi [...]. Inwestycja spełniała wymagania decyzji o warunkach zabudowy. Działka M. M. na dzień wydania kwestionowanej decyzji nie miała przymiotu działki budowlanej, lecz działki rolnej, co wynika z ewidencji gruntów ([...]). Projekt spornego budynku mieszkalnego został wykonany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, a zatem nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Usytuowanie budynku na działce nr [...]od strony działki nr ewid. [...]jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Działka skarżących ma szerokość 15 metrów, co w znacznym stopniu ogranicza możliwość jej zabudowy. Występująca na działkach zabudowa siedliskowa bardzo często jest w bezpośredniej odległości od granic działek sąsiednich. Ponadto § 12 powołanego rozporządzenia odnosi się do działek budowlanych i nie może mieć zastosowania do działek rolnych.
Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 95/14 wskazał w uzasadnieniu, że część zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej nie jest trafna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...]została wydana z naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie są trafne zarzuty powołujące się na to, że inwestycja skarżących została zrealizowana na podstawie decyzji i projektu budowlanego, sporządzonych i wydanych przez osoby dysponujące profesjonalną wiedzą z zakresu planowania przestrzennego i budownictwa.
Natomiast trafne są zarzuty skarżących dotyczące dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, czy w okolicznościach tej sprawy można stwierdzić, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez to, że budynek został usytuowany w taki sposób, że w ścianie od granicy działki nr [...] są otwory okienne.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył jednak, że Sąd pierwszej instancji, przytaczając obszerne wywody dotyczące podstawy stwierdzenia nieważności decyzji o charakterze ogólnym, stwierdził, że nie każde naruszenie przepisu prawa ma charakter rażący, ponieważ należy uwzględnić znaczenie samego przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze decyzji wydanej z naruszeniem przepisu, przy czym o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Na brak takich negatywnych skutków wskazywali skarżący w skardze i podnosili, że organ co do tej kwestii w ogóle się nie wypowiedział. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ ocenił jedynie, że jest to "jaskrawy przykład braku poszanowania podstawowych regulacji prawa budowlanego".
Natomiast Sąd pierwszej instancji ograniczył się do oceny, że zaprojektowanie budynku w sposób niezgodny z § 12 ust. 1, 3, 4 i 5 powołanego rozporządzenia wpływa negatywnie na sposób zagospodarowania działki M. M., gdyż w przypadku ewentualnej zabudowy tej działki konieczne będzie odsunięcie budynku od granicy na odległość większą niż określona w § 12 rozporządzenia. Taka ocena nie jest wystarczająca co do skutków kwestionowanej decyzji. Nie odniesiono się w ogóle do tego, że na rzecz M. M. i S. M., na ich wniosek, została wydana [...]lipca 2010 r. decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika szczelnego na ścieki na działce [...], która znajduje się w aktach sprawy. Oznacza to, że ta decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że na działce M. M. zostało wydane pozwolenie na budowę na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oraz że nie rozpoczęto budowy na jej działce. Jakkolwiek podstawą oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji jest stan prawny i faktyczny z daty wydania kwestionowanej decyzji, to jednak co do skutków społeczno-gospodarczych jakie decyzja powoduje należy uwzględnić także późniejsze zdarzenia, gdyż chodzi tu nie tylko o skutki potencjalne, ale także skutki rzeczywiste. Konieczne był więc dokonanie oceny co do realnych konsekwencji usytuowania budynku skarżących z otworami okiennymi w ścianie zwróconej w stronę granicy z działką nr [...]. Takiej oceny Sąd pierwszej instancji nie dokonał co oznacza, że sprawa nie została prawidłowo rozpoznana.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę opisany stan sprawy oraz zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne ponownie rozpoznał skargę A. P. i K. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...]z dnia [...]marca 2006 r.
Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zvv. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że wydanie decyzji Wojewody nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji,
- 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie, niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem, że decyzja Starosty z [...]z dnia [...]marca 2006 r. obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa,
- 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez brak przejrzystego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, brak wyjaśniania przesłanek, jakimi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy.
Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2013 r.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że stwierdzenie nieważności decyzji budowlanej było błędne i nastąpiło bez jakiejkolwiek podstawy prawnej, godząc w trwałość decyzji ostatecznych. Stosownie do zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., stwierdzenie nieważności decyzji, jako instrument nadzwyczajnego wzruszenia decyzji administracyjnej, może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, skrajnych i oczywistych. Rozgraniczenie między decyzją prawnie wadliwą, a prawnie wadliwą w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w okolicznościach konkretnej sprawy wymaga przede wszystkim sięgnięcia do ratio legis przepisu. Stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nie można usprawiedliwiać ani tolerować.
Rażące naruszenie prawa w orzecznictwie określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi więc wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
W orzecznictwie podkreśla się, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być uwzględniane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją.
Zdaniem Skarżących, w uzasadnieniu swojego stanowiska organ pominął całkowicie, że trzy przesłanki stwierdzenia nieważności mają charakter równorzędny, w związku z tym muszą być oceniane łącznie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04).
Organ wskazał jedynie na naruszenie powołanych przepisów Rozporządzenia ze względu na nie zachowanie dopuszczalnych odległości usytuowania budynku od granicy nieruchomości sąsiedniej, podkreślając, że nieprawidłowości te są oczywiste i wywołują skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.
Organ nie sprecyzował jednak jakie skutki społeczno - gospodarcze, tak wadliwa decyzja wywołuje, ograniczając się do enigmatycznego wskazania, że stanowi to jaskrawy przykład braku poszanowania podstawowych regulacji prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentował, iż usytuowanie spornej inwestycji względem działki sąsiedniej nr [...]wpływa na sposób zagospodarowania tej działki, tj. konieczność, w przypadku ewentualnej przyszłej zabudowy - odsunięcia jej na odległość większą niż określona w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednak, na działce [...]nie jest prowadzona żadna inwestycja, a pozwolenie na budowę, które zostało wydane na rzecz M. M. i S. M. nie stoi w sprzeczności z dotychczasową inwestycją skarżących, wybudowaną i zakończoną.
Analiza przeprowadzona przez organ nie obejmuje zatem wszystkich okoliczności sprawy, które miały w tym przypadku zasadnicze znaczenie dla stwierdzenia "rażącego naruszenia prawa". Całkowicie niewystarczające było oparcie się organu jedynie na wskazaniu, że naruszone przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący.
Podnieśli również, że działka sąsiadująca, użytkowana jest pod uprawy rolne, zatem nie ma żadnej możliwości, aby obecne usytuowanie zrealizowanej przez skarżących budowy zagrażało interesom tej nieruchomości. Ponadto ewentualne wdrożenie procedury legalizacyjnej wiązałoby się ze zmianą usytuowania budynku względem granicy i przebudową niezwykle kosztownego dachu. Przesunięcie zaś fundamentów i ścian budynku jest jednoznaczne z jego rozbiórką. Powyższe będzie wiązać się z doniosłymi dla skarżących nakładami finansowymi. Przedmiotowy obiekt budowlany stanowi dorobek życia skarżących, którzy musieli zaciągnąć dodatkowe zobowiązania finansowe na jego realizacje.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając niniejszy wyrok był związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r., którym to uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 95/14 oddalającym skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Jak wynika z treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2006r., sygn. akt I FSK 506/05, Nr LEX 187499).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonana oceny zaskarżonej decyzji, trafne są zarzuty skarżących dotyczące dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, czy w okolicznościach tej sprawy można stwierdzić, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez to, że budynek został usytuowany w taki sposób, że w ścianie od granicy działki nr [...]są otwory okienne.
Nie każde naruszenie przepisu prawa ma charakter rażący, ponieważ należy uwzględnić znaczenie samego przepisu oraz skutki społeczno-gospodarcze decyzji wydanej z naruszeniem przepisu, przy czym o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ ocenił jedynie, że jest to "jaskrawy przykład braku poszanowania podstawowych regulacji prawa budowlanego".
Taka ocena nie jest wystarczająca co do skutków kwestionowanej decyzji. Nie odniesiono się w ogóle do tego, że na rzecz M. M. i S. M., na ich wniosek, została wydana [...]lipca 2010 r. decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika szczelnego na ścieki na działce [...], która znajduje się w aktach sprawy. Oznacza to, że ta decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę budynku na działce nr [...]. Jakkolwiek podstawą oceny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji jest stan prawny i faktyczny z daty wydania kwestionowanej decyzji, to jednak co do skutków społeczno-gospodarczych jakie decyzja powoduje należy uwzględnić także późniejsze zdarzenia, gdyż chodzi tu nie tylko o skutki potencjalne, ale także skutki rzeczywiste. Konieczne jest więc dokonanie oceny co do realnych konsekwencji usytuowania budynku skarżących z otworami okiennymi w ścianie zwróconej w stronę granicy z działką nr [...].
Takiej oceny Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dokonał co oznacza, że sprawa nie została prawidłowo rozpoznana. W tej sytuacji organ ponownie kontrolując legalność decyzji Wojewody [...]z dnia [...]maja 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...]z dnia [...]marca 2006 r. uwzględni stanowisko sądów w tej sprawie.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.