Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 34 §1 i 4 oraz art. 20 §1 pkt 4 ustawy z dnia17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji po rozpatrzeniu zarzutów z dnia [...] czerwca 2009 r. złożonych przez K. K., do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego TYT-3 Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. w sprawie wynikającej z Decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008r. wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], uznał przedstawione zarzuty za nieuzasadnione.
W niniejszej sprawie postępowanie miało następujący przebieg.
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...], PINB [...] nakazał K. K. wstrzymanie użytkowania garażu usytuowanego przy ul. [...] w [...] oraz usunięcie nieprawidłowości związanych z pęknięciem ściany zachodniej, ugięciem stropu nad garażem oraz brakiem wentylacji w garażu, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W związku z niewykonaniem przez K. K. obowiązku wskazanego w w/w decyzji PINB [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...] - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu [...] czerwca 2008 r. do zobowiązanej zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania w/w obowiązku.
Ponieważ zobowiązana nie wykonała ww. obowiązku w dniu [...] kwietnia 2009 r. PINB [...] wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie K. K. w dniu [...] maja 2009 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne.
W związku z niewykonaniem obowiązku organ egzekucyjny - PINB [...]wydał w dniu [...] maja 2009 r. postanowienie Nr [...]w przedmiocie nałożenia na K. K. grzywny w celu przymuszenia do wykonania w/w obowiązku w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). K. K. wniosła w ustawowym terminie zażalenie na w/w postanowienie.
[...]WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], utrzymał w mocy w/w postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
K. K. pismem z dnia z [...] czerwca 2009 r. zgłosiła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] rozpatrując zgłoszone zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazał, iż podstawą zarzutu mogą być przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podniósł, iż K. K. jako podstawę zarzutów wskazała art. 33 pkt 1, 3,4, 5 i 6 ww. ustawy.
Ww. organ odnosząc się do zarzutu określonego art. 33 pkt 1 ww. ustawy, tj. nieistnienia obowiązku stwierdził, iż decyzja Nr [...] jest prawomocna i ostateczna w toku postępowania administracyjnego.
Organ I instancji podniósł, iż nie jest władny uchylać, zmieniać bądź winny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu. Kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może zatem sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym, zarzut nieistnienia obowiązku nie mógł być uznany za uzasadniony, gdyż wynika on z prawomocnej i ostatecznej decyzji.
Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu, tj. określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, organ I instancji stwierdził, iż obowiązek określony tytułem wykonawczym TYT-3 Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. zgodny jest z treścią Decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., zatem zarzut oparty o art. 33 pkt 3 ww. ustawy należało uznać za nieuzasadniony.
Odnosząc się do zarzutu określonego art. 33 pkt. 4 ww. ustawy, tj. błędu co do osoby zobowiązanego, ww. organ wskazał, iż osoba oznaczona w tytule wykonawczym TYT-3 Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009r., tj. K. K., jest tożsama z osobą zobowiązaną do wykonania obowiązku wynikającego z Decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., w związku z czym zarzut błędu co do osoby zobowiązanej był bezzasadny.
Odpowiadając na kolejny zarzut określony w art. 33 pkt 5 ww. ustawy, tj. niewykonalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym organ I instancji mając na uwadze Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 509/05 stanowiący, iż "niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki ale także przez żadną inną osobę. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia" - stwierdził, iż zarzut niewykonalności obowiązku nie może zostać uznany za uzasadniony, gdyż możliwa jest jego fizyczna realizacja.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził także, iż zarzut niedopuszczalności egzekucji jest nieuzasadniony, gdyż tytuł wykonawczy TYT-3 Nr [...] został wystawiony prawidłowo, a wszczęcie egzekucji zostało poprzedzone skutecznym doręczeniem stosownego upomnienia. Również zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny, gdyż grzywna w celu przymuszenia przewidziana jest przepisami ww. ustawy, a obowiązek wynikający z ww. decyzji do dnia dzisiejszego nie został wykonany przez zobowiązaną. Zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego organ I instancji uznał za nieuzasadniony, gdyż zobowiązana w uzasadnieniu nie odniosła się do uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, lecz neguje zastosowanie jakiegokolwiek środka przymusu oraz prowadzonego postępowania egzekucyjnego w stosunku do jej osoby.
Odwołanie od powyższego postanowienia wniosła K. K..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...].
Organ II Instancji podzielił stanowisko organu I instancji co do wniesionych przez skarżącą zarzutów. Uznał także, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie.
Dodatkowo wskazał, że nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących ostatecznej decyzji PINB [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., znak: [...], podlegającej przymusowemu wykonaniu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. K..
Skarżąca wskazała, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo i jej interes prawny oraz Konstytucje RP.
Wskazała, iż wykonała obowiązek wynikający z zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej (organ egzekucyjny) nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej (od której nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze) podlega przymusowemu wykonaniu. Kontrola zgodności z prawem czynności oraz aktów administracyjnych, podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego, nie może zatem sprowadzać się do oceny zgodności z prawem decyzji merytorycznych, którymi zostały nałożone na zobowiązanego konkretne obowiązki, a których nie wykonał on bez zastosowania środków przymusu przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że wszystkie kwestie merytoryczne, związane z wstrzymaniem użytkowania garażu przy ul. [...] i usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości zostały rozstrzygnięte prawomocną decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., znak: [...].
W sprawie bezspornym jest, iż skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Z protokołu nr [...] przeprowadzonych w dniu [...] maja 2009 r. oględzin przedmiotowego garażu przy ulicy [...] wynika, iż jest on nadal użytkowany (samochód stojący w środku garażu), na ścianach są pęknięcia, oraz nie wykonano naprawy stropu. Do ww. protokołu dołączono zdjęcia na których widać stwierdzone nieprawidłowości. W związku z tym należy stwierdzić, że zarzut skarżącej, iż wykonała nałożony obowiązek jest nie prawdziwy.
Słusznie organy podniosły, iż w myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zakaz badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym określony ww. przepisie jest jednoznaczny, albowiem organ egzekucyjny, wkraczając w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku, podejmowałby się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. To skutkowałoby, że organ egzekucyjny byłby jakby trzecią instancją rozpatrującą sprawę, a postępowanie egzekucyjne byłoby kontynuacją postępowania merytorycznego, w trakcie którego obowiązki podlegające egzekucji zostały określone.
W związku powyższym organy nie mogły na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych odnoszących się do ostatecznej decyzji PINB [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2008r., znak: [...].
Organy prawidłowo stwierdziły, iż egzekwowany obowiązek istnieje gdyż nakładająca go decyzja organu I instancji jest ostateczna i wymagalna. Należy stwierdzić, iż egzekwowany obowiązek był określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z w/w decyzji, tzn. obowiązek określony w tytule wykonawczym jest tożsamy z treścią decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. PINB [...].
Nie zasadny jest również wniesiony w trakcie postępowania przed organami zarzut na podstawie pkt 4 art. 33, gdyż osobą zobowiązaną w decyzji objętej egzekucją Nr [...] jest K. K. i względem niej należało prowadzić postępowanie na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W niniejszej sprawie także nie można było mówić o niewykonalności egzekwowanego obowiązku. Organy prawidłowo wskazały, iż przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów z decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy.
Z tych względów skoro nie można postawić zaskarżonemu postanowieniu zarzutu skutecznego naruszenia prawa na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga uległa oddaleniu.