Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2007r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał E. K. rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na działce [...] w miejscowości Ś. G. W uzasadnieniu organ podpał, że ustalono, iż w lipcu 2006r., E. K. wybudowała bez pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia, budynek gospodarczy o wymiarach 5,20 x 7,50 m wykonany z płyt paździerzowo – wiórowych, wewnątrz wyłożony płytą kartonowo – gipsową. Budynek ten ma dach dwuspadowy i nie jest wyposażony w żądną instalację.
Jak wynika z pisma Urzędu Gminy S. tak w dacie wykonania budynku jak i w dacie decyzji działka na której usytuowano budynek nie jest objęta działaniem miejscowego, planu zagospodarowania przestrzennego, nie została również wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla tej działki.
W związku z brakiem planu i decyzji o warunkach zabudowy nie może mieć do przedmiotowego budynku zastosowania art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, który wskazuje przesłanki umożliwiające legalizację samowoli budowlanej.
Odwołanie od tej decyzji złożyła E. K. podając, że na działce będącej sadem czereśniowym posadowiła budynek, który ma charakter tymczasowy i stanowi, magazynek na czas zbioru owoców z sadu i jest schronieniem dla pracujących w nim osób.
Po rozparzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2007r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w uzasadnieniu podnosząc, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że budynek który postawiła jest niezbędny w prowadzeniu uprawy w sadzie, więc decyzja nakazująca rozbiórkę jest dla niej krzywdząca i spowoduje utratę źródeł utrzymania.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), Sądy Administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 134 w/w ustawy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Znaczy to tyle, że może uchylić zaskarżoną decyzję z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W przedmiotowym postępowaniu organ nadzoru budowlanego jednoznacznie ustalił, że w lipcu 2006r skarżąca samowolnie wybudowała na należącej do niej działce budynek drewniany.
Z samowolą budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane mamy do czynienia wówczas gdy obiekt budowlany lub jego część został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu.
Art. 48 w/w ustawy po jego zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003r. – o zmianie ustawy Prawo budowlane o zmianie niektórych innych ustaw dopuszcza legalizację obiektu wniesionego bądź wznoszonego bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, ale zgodnie z przepisami i regułami sztuki budowlanej znaczy to, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, bowiem organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest w pierwszym rzędzie ustalić czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym i czy możliwe jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.
Jeśli organ ustali tę zgodność, zobowiązany jest wszcząć postępowanie dotyczące legalizacji obiektu.
W rozpoznawanej sprawie ograny uznały, że nie jest możliwa legalizacja budynku zrealizowanego przez skarżącą, z uwagi na niespełnienie przesłanek z art. 48 ust. 2 ustawy, gdyż dla terenu inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a inwestorka nie przedstawiła ostatecznej w dacie wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jednakże, na skutek pytania prawnego skierowanego w 2006r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim dotyczącego zgodności z Konstytucją artykułu 48 Prawa budowlanego w części dotyczącej wymogu (dla przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego) dysponowania przez inwestora ostateczną w dniu wszczęcia postępowania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – wyrokiem wydanym dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie P 37/2006 orzekł, że wyrażenia zawarte w art. 48 ust. 2 pkt 1 b i art. 48 ust. 3 pkt 1 "w dniu wszczęcia postępowania" – są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Tak więc wobec treści wyroku w rozpoznawanej sprawie organy winny ponownie ocenić, czy możliwe jest wszczęcie postępowania legalizacyjnego przedmiotowego budynku, biorąc pod uwagę treść art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego.
Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.