Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z dnia 28 października 2016 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 1 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Po rozpoznaniu zażalenia na powyższe zarządzenie, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II OZ 1471/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Następnie zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 3 lutego 2017 r. wezwano skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 1 grudnia 2016 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 lutego 2017 r. Ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przypadł więc na dzień 16 lutego 2017 r.
Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 4 maja 2017r. nie zidentyfikowano do niniejszej sprawy wpłaty z tytułu wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy.
W niniejszej sprawie skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, zatem skargę należało odrzucić.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynność strony skarżącej, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucono.