Uzasadnienie
Skarżący w piśmie z dnia 29 maja 2017 r. wniósł o sprostowanie postanowienia z dnia 12 maja 2017 r. Zdaniem skarżącego postanowienie nie odpowiada prawu, ponieważ "zawiera w części orzekającej błąd formalno-prawny, polegający na braku określenia, że sprawa dotyczy postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji dot. budowy turbin wiatrowych na terenie Gminy D."
Zdaniem skarżącego "wyż. wym. sprostowanie jest niezbędne, albowiem przed WSA toczą się inne postępowania sądowo-administracyjne dotyczące spraw wszczętych dot. budowy turbin wiatrowych na terenie Gminy D. i na terenie Gminy Ś.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną sprostowania jest art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 445/09).
W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej, która ma charakter oczywisty, tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, iż [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, działając na wniosek W.. sp. z o.o. z siedzibą w W., decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], pozwolił na prowadzenie badań archeologicznych w związku z realizacją inwestycji: F. [...] z fundamentami, drogami dojazdowymi, placami montażowymi, linia kablową SN ze światłowodem oraz zjazdami z dróg publicznych na dz. nr ewid. [...] obręb B., [...] obręb G., [...] obręb O., [...] obręb R., [...] obręb S. w miejscowości B., G., O. R., S., gm. D., pow. ś., woj. [...], zlokalizowanej w strefie ochrony konserwatorskiej, określonej na podstawie zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwala [...]), obszar [...]; powierzchnia badań ok. 1 ha, z terminem ważności pozwolenia do [...] grudnia 2019 r.
Po rozpatrzeniu odwołania A. S., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, wydał zaskarżoną do Sądu, decyzję z dnia [...] lipca 2016 r., znak [...], umarzającą postępowanie odwoławcze.
Jak z powyższego wynika, przedmiotem postępowania sądowego jest umorzenie postępowania odwoławczego. Zatem przedmiot postępowania został prawidłowo określony
W związku z powyższym wniosek skarżącego o sprostowanie postanowienia z dnia 12 maja 2017 r. nie jest zasadny.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.