Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] nr: [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez S. P. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytaczając zapis art. 2 ustawy o własności lokali, podzielił stanowisko organu I instancji, iż warunkiem koniecznym uznania pewnej przestrzeni za izbę lub lokal jest jej wyodrębnienie zarówno przegrodami pionowymi – ścianami jak i poziomymi – sufitem i podłogą.
Ekspertyza techniczna z 2002 r. wskazuje strop w bardzo złym stanie wymagającym naprawy w przeciągu 5 lat, ze wskazaniem że niektóre stropy wymagają natychmiastowego remontu. Taki stan techniczny stanowił dla organu podstawę tezy, że nie jest to pomieszczenie, które może być uznane za przeznaczone na stały pobyt ludzi skoro stwarza dla nich zagrożenie.
Dlatego też biorąc pod uwagę, ze lokal samodzielny bywa przedmiotem obrotu jako towar, a w przedmiotowym przypadku może stwarzać zagrożenie dla życia – organ administracji kierując się również interesem społecznym nie mógł uznać lokalu za samodzielny.
Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł S. P. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarzucił, że odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu z powodu stanu technicznego stropów jest poważnym błędem.
Zdaniem skarżącego "samodzielność lokalu" jest równoznaczna "z wydzieleniem lokalu ścianami w obrębie budynku" a ustawa o własności lokali nie określa jaki ma być stan techniczny. Nadto sprzedaż towaru może nastąpić w każdym stanie technicznym, a w interesie społecznym jest prywatyzacja tego budynku.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż rozstrzygnięcia obu organów wydano z naruszeniem prawa.
Organ odmówił zainteresowanemu wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu z tego powodu, że strop nad lokalem jest w złym stanie technicznym, a zatem nie posiada przymiotu trwałości. Taka argumentacja wskazuje na błędne założenie, iż o samodzielności lokalu decyduje jego stan techniczny.
Definicję samodzielnego lokalu ustawodawca zamieścił w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U Nr 80/00, poz. 903).
Zgodnie z zapisem art. 2 ust. 2 i 3 samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne, zaś spełnienie tych wymagań stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
Przepis ten w żaden sposób nie określa jaki ma być stan techniczny lokalu. Wymagane jest jedynie aby pomieszczenie było wydzielone trwałymi ścianami (obejmuje to również sufit i podłogę). Wydzielenie ścianami daje jego samodzielność tj. wyodrębnienie z całości budynku. Taki samodzielny lokal może stanowić odrębną nieruchomość (art. 2 ust. 1).
Stan techniczny samodzielnego lokalu to zupełnie odrębna kwestia, nie mająca wpływu na cechę samodzielności.
Dlatego też ocena stanu technicznego dla wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu pozostaje bez znaczenia i wynik takiej oceny nie może być podstawą odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Za chybione należy uznać powołanie się przez organ na wyrok sądowy dotyczący ściany prowizorycznej jak płótno, dykta czy linia kas w hipermarkecie, które nie spełniają kryterium trwałości. Błędna interpretacja jednoznacznie brzmiącego przepisu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali miała niewątpliwie wpływ na wynik postępowania, co stanowi podstawę uchylenia obu rozstrzygnięć w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270).