Uzasadnienie
W dniu [.....] października 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego – W. P. o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPF.
Zarządzeniem z dnia 18 października 2017 r. starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
W dniu [....] listopada 2017 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego – W. P. o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na formularzu PPF. We wniosku skarżący podał, że nie posiada środków na uiszczenie wpisu sądowego. Wskazał również, że ponosi stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo w rubrykach: "stan rodzinny" i "stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym" skarżący wpisał: "brak". Innych danych skarżących nie podał.
Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2017 r. starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy przez wypełnienie wszystkich rubryk formularza - w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie, na podstawie art. 255 i art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej p.p.s.a.), skarżący został wezwany do uzupełnienia danych zawartych w złożonym wniosku (w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o informacje wynikające z akt sprawy) przez:
- - wskazanie oraz udokumentowanie wysokości dochodów uzyskanych w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej w okresie ostatnich sześciu miesięcy,
- - nadesłanie odpisów zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe,
- - nadesłanie wyciągów z rachunku bankowego/rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, w tym z rachunków związanych z działalnością gospodarczą,
- - podanie wysokości miesięcznych wydatków,
- - wskazanie, czy skarżący mieszka i prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z innymi osobami, np. z E. P., jeśli tak, należy wskazać wysokość dochodów uzyskiwanych przez osobę/osoby pozostające ze skarżącym we wspólnym gospodarstwie domowym.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 listopada 2017 r.
W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia i nie podał żadnych dodatkowych informacji.
W związku z powyższym, starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2017 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu ww. zarządzenia starszy referendarz sądowy podał, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Uniemożliwia to dokonanie oceny sytuacji materialnej i możliwości płatniczych skarżącego, a więc nie pozwala na merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia z dnia 13 grudnia 2017 r. wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podniósł, że złożył, zgodnie z wezwaniem, formularz PPF, z którego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że nie stać go na ponoszenie kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że prawidłowo skarżący, w wykonaniu zarządzenia z dnia 9 listopada 2017 r., został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Wezwanie skarżący odebrał w dniu 21 listopada 2017 r. (karta 31 akt sądowych sprawy). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pomimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał wezwania i nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżący przedstawił informacje na temat swojej sytuacji finansowej i majątkowej w sposób wybiórczy i nierzetelny, uchylając się od pełnego przedstawienia danych istotnych dla rozpoznania wniosku. Udzielone informacje są bardzo ogólnikowe i niepełne, na ich podstawie nie sposób ustalić możliwości płatniczych i stanu majątkowego skarżącego, co powoduje, że nie jest możliwe przyznanie prawa pomocy.
Podkreślenia wymaga przy tym, że przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie prowadzi się dochodzenia, szczególnie w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie. Sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 235/06).
Wobec powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem starszego referendarza sądowego zawartym w zarządzeniu z dnia 13 grudnia 2017 r., że w niniejszej sprawie niemożliwe było dokonanie oceny sytuacji materialnej i możliwości płatniczych skarżącego, co nie pozwalało na merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił, jak w sentencji.