Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując jako podstawę - art. 138 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) umorzył postępowanie zażaleniowe, po rozpatrzeniu zażalenia M. W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – W. z dnia [...] maja 2006r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec M. M. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Decyzją z dnia [...] października 2002 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – W. nakazał M. M. rozbiórkę ogrodzenia od strony [...] Parku Narodowego na działce nr ew. [...] we wsi T. gm. I. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego – W., na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 45 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) odstąpił od czynności egzekucyjnych oraz umorzył postępowanie egzekucyjne w administracji prowadzone przeciwko M. M. W uzasadnieniu, organ wskazał, że w trakcie wizji lokalnej na działce nr ew. [...] we wsi T. gm. I., stwierdzono rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia. Ponieważ nakaz wydany na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] października 2002 r. został wykonany – organ orzekł o umorzeniu postępowania.
Zażalenie na w/w postanowienie złożyła M. W. Podniosła, że M. M. nie wykonał w całości nakazu rozbiórki – nie uprzątnął terenu, a pozostałości ogrodzenia w dalszym ciągu utrudniają jej dostęp do własnej nieruchomości.
Rozpatrując w/w zażalenie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżone w sprawie postanowienie - umarzając postępowanie zażaleniowe.
W uzasadnieniu wskazał, że zażalenie nie pochodzi od strony postępowania egzekucyjnego i nie może spowodować merytorycznej kontroli zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, że stronami postępowania egzekucyjnego w administracji są: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jako wierzyciel i zobowiązany – jako dłużnik. Nie ma natomiast podstaw do udziału w tym postępowaniu – jako strony – osób zainteresowanych wykonaniem nałożonego na zobowiązanego obowiązku.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w postanowienie złożyła M. W. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła powołanie się na podstawę prawną, której kodeks nie przewiduje (art.138pkt 3 kpa), naruszenie art. 6 § 1a, w zw. z art. 59 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną postępowania, naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazała ponadto, że zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1048/03 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OSK 27/05 w przedmiocie nakazu rozbiórki, skarżąca posiada przymiot strony.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269 że zm.), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu, w powyższym zakresie, jest orzeczenie, którym organ II instancji umorzył postępowanie zażaleniowe, po rozpatrzeniu zażalenia M. W. na postanowienie, w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec M. M. Zgodnie z przepisem art. 59 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z dnia 17 czerwca 1966r. (Dz.U. Nr 229 poz.1954 z 2005r, ze zm.) na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi nie będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym.
Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków jest, w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji.
Redakcja powołanego przepisu wskazuje, że pozycję wierzyciela (uprawnionego do żądania wykonania obowiązków) w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zajmuje podmiot administracji publicznej lub organ (instytucja) wykonujący funkcje władcze. Nie może być nim natomiast jednostka fizyczna czy inny podmiot prawa prywatnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 1996 r. (sygn. akt SA/Gd 833/95) stanął na stanowisku, że osoby fizyczne nie mogą żądać, w drodze egzekucji administracyjnej, realizacji obowiązków. W innym wyroku z dnia 3 grudnia 1997 r. (sygn. akt I SA/Lu 1214/96) Sąd ten uznał, że osoba trzecia przez czynność prawną dokonaną z wierzycielem nie staje się stroną w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uwzględniają sytuacji przejścia uprawnień na inny podmiot po wystawieniu tytułu wykonawczego. Z powyższych ustaleń należy wysunąć wniosek, że podmioty "prywatne" mogą tylko za "pośrednictwem" wierzyciela wnosić o wszczęcie egzekucji administracyjnej, gdy mają w tym także interes prawny.
Wskazać należy, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art.28 kpa następuje drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art.138 §1pkt 3kpa (wyrok NSA z11lipca 1984r SA/ Wr 309/84 ONSA 1984, nr2, poz61).
Zdaniem Sądu, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo, w niniejszej sprawie ocenił stan faktyczny i umorzył postępowanie odwoławcze. M. W., nie posiada bowiem przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym – nie jest ani zobowiązanym, ani wierzycielem nie będącym jednocześnie organem egzekucyjnym, gdyż wierzycielem w niniejszej sprawie jest wyłącznie organ administracji.
Wskazać należy, że skarżąca, powołując się na posiadanie przymiotu strony w postępowaniu sądowym w przedmiocie nakazu rozbiórki, błędnie odnosi tę okoliczność do postępowania egzekucyjnego. Są to dwa odrębne postępowania i krąg podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w tych postępowaniach jest różny. O ile w postępowaniu w przedmiocie nakazu rozbiórki skarżąca posiadała przymiot strony, który wynikał z przepisów ustawy Prawo budowlane, to w postępowaniu egzekucyjnym takiego przymiotu nie posiada, gdyż w tym postępowaniu stronami są jedynie organ administracji publicznej jako wierzyciel i podmiot przeciwko, któremu został wystawiony tytuł wykonawczy – czyli dłużnik.
Sąd z urzędu podnosi, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które jednak nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania.
Zdaniem Sądu, zaskarżony akt ma błędnie nadaną nazwę " postanowienia", gdy faktycznie stanowi decyzję wydaną w trybie art. 138 §1 pkt3 kpa.
Wskazać należy jednak, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, błędne nazwanie decyzji administracyjnej "postanowieniem", nie odbiera jej charakteru aktu właściwego (por. wyrok NSA z 11lipca 1984r., SA/Wr309/84, ONSA z 1984 nr2 poz.61).
Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że bezzasadne jest twierdzenie skarżącej, iż zaskarżone orzeczenie nie zostało oparte na podstawie prawnej.
Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, stanowi przepis art. 138§1 pkt.3 kpa, a nie jak błędnie wskazano, przepis art.138 pkt.3 kpa. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie zawiera bowiem, przepisu oznaczonego jako " art. 138 pkt.3".
W ocenie Sądu, błędne wskazanie w zaskarżonym orzeczeniu w/w przepisu, stanowi w okolicznościach sprawy jedynie omyłkę, która nie ma wpływu na ocenę, zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a w szczególności nie świadczy o tym, że rozstrzygnięcie wydano bez podstawy prawnej.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.)