Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2009r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P. B., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nakazującej na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwana dalej Prawem budowlanym) P. B. całkowite zasypanie zbiornika wodnego na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...], gm. [...] utrzymał w mocy ww. decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 19 września 2005 r. M. B. zwróciła się do Urzędu Gminy [...] z prośbą o interwencję w sprawie istotnych zmian dokonanych na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...], gm. [...].
W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 11 września 2008 r., organ powiatowy ustalił, że na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...], gm. [...] m. in. wykopano zbiornik wodny o wymiarach 31 m x 14 m. W dniu kontroli inwestor nie przedstawił żadnych dokumentów na wykonanie powyższych obiektów. P. B. oświadczył, że staw wykopano w latach 1995-1996.
Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] organ powiatowy zobowiązał P. B. do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji ww. zbiornika wodnego.
W wyniku nie wywiązania się inwestora z nałożonego na niego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nakazującą P. B. całkowite zasypanie zbiornika wodnego, znajdującego się na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...].
Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2009r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości powyższą decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Organ II instancji wskazał, że postanowienie powinno być wszczęte na wniosek złożony w sprawie a nie z urzedu.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].04.2009r. organ powiatowy zobowiązał P.B. do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji zbiornika wodnego.
Następnie wobec nie wywiązania się inwestora z nałożonego na niego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nakazującą P. B. całkowite zasypanie zbiornika wodnego, znajdującego się na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w miejscowości [...].
Po rozpoznaniu odwołania zapadła zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r., którą organ utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor wykonał przedmiotowy zbiornik wodny w warunkach samowoli budowlanej. W toku sprawy umożliwiono skarżącemu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z przepisami, gdyż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem. Zobowiązany nie przedłożył wymaganych dokumentów.
Organ II instancji stwierdził, że w zaistniałej sytuacji przepisy Prawa budowlanego nie dają organom nadzoru budowlanego możliwości wydania innego rozstrzygnięcia administracyjnego niż decyzja rozbiórkowa, gdyż zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ustawodawca nie przewidział w przepisach możliwości odstąpienia od trybu postępowania przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do twierdzenia P. B., iż przedmiotowy zbiornik został wykonany w celu uniknięcia rozlewania się wód gruntowych na większy obszar organ odwoławczy stwierdził, że powyższa okoliczność nie zwalnia skarżącego od konieczności wykonania inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009r., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. wnosząc o jej uchylenie.
Skarżący wskazał, że sporny obiekt jest naturalnym rozlewiskiem powstałym w wyniku naturalnej depresji terenu i spływaniu tam wód opadowych. W latach 1995-96 miało miejsce jedynie jego pogłębienie i uporządkowanie, co było w pełni zgodne z prawem, gdyż zgodnie z art.
29. ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (przed nowelizacją z dnia 28 lipca 2005 roku) pozwolenia na budowę nie wymagały m.in. budowy obiektów budowlanych piętrzących wodę i upustowych o wysokości piętrzenia poniżej Im poza rzekami żeglownymi oraz poza obszarem parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin. W ust. 2 tegoż artykułu mowa jest również, iż pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na wykopaniu i remoncie urządzeń melioracji szczegółowych, poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie - zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nakazująca inwestorowi P. B. całkowite zasypanie zbiornika wodnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Powyższa decyzja oparta została o podstawę prawną zawartą w art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 48 ust. 1 właściwy organ nakazuje zatem z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę.
Sąd podziela stanowisko organów, zgodnie z którym budowa zbiornika wodnego (stawu) jest budowlą, której realizacja wymaga pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 Prawa budowlanego. Realizacja przedmiotowej inwestycji bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę jest tzw. samowolą budowlaną w świetle art. 48 Prawa budowlanego. Tak też przyjęto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym w wyroku VII SA/Wa 1267/08 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać należy, że ustawa prawo budowlane dopuszcza możliwość legalizacji tego rodzaju samowolnego przedsięwzięcia, zasadnie zatem organ pierwszej instancji wdrożył procedurę umożliwiającą legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej. W tym celu, wydane zostało postanowienie organu l instancji z dnia 30 kwietnia 2009r. nakładające na skarżącego obowiązek przedłożenia dokumentów opisanych w dyspozycji przepisu art. 48 ust 3 ustawy Prawo budowlane.
Obowiązek nałożony ww. postanowieniem nie został przez skarżącego wykonany.
Wskazać należy, że w okolicznościach, kiedy prawidłowo nałożone obowiązki nie zastały wykonane przez skarżącego - zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa Budowlanego, organ zobowiązany był do orzeczenia w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, "że "odpowiedni nadzór może nakazać rozbiórkę nielegalnie postawionej budowli, ale nie mówi nic o możliwości nakazania jej zasypania". Sąd podzielając stanowisko zaprezentowane przez organy orzekające w niniejszej sprawie stwierdza, że zasypanie zbiornika wodnego jest jednoznaczne z jego rozbiórką.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.