Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r.nr [...], na podstawie art. 49b ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U z 2003r. nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) nakazał E. i B. P. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia na działce nr ewid. 3 od strony ul. T. K. w M..
W uzasadnieniu organ podał, iż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005r.nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wstrzymał roboty budowlane przy budowie ogrodzenia na w/w działce oraz nałożył na E. i B. P., zgodnie z art. 49b ust. 2 obowiązek opracowania i przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów. Inwestorzy wymaganej dokumentacji nie przedłożyli.
Organ wskazał, iż ze stanu technicznego, wyglądu zewnętrznego oraz zastosowanych podczas budowy ogrodzenia materiałów wynika, że ogrodzenie to zostało wybudowane w czasie obowiązującej ustawy Prawo budowlane to jest po 1994 roku.
Od powyższej decyzji B. P. złożył odwołanie zarzucając jej błędne ustalenie co do daty powstania przedmiotowego ogrodzenia oraz faktycznego inwestora.
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2006r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane- uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, iż organ administracji publicznej przed którym toczy się postępowanie, zgodnie z art. 64 § 4 kpa obowiązany jest z urzędu ustalić osoby, którym w danym postępowaniu przysługuje interes prawny oraz które z tego tytułu powinny brać udział w postępowaniu. Takich ustaleń organ I instancji nie poczynił. Nadto dodał, że to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Zdaniem M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie ustalił jednoznacznie kiedy sporne ogrodzenie zostało wybudowane a fakt ten ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł B. P. zarzucając jej naruszenie prawa.
Skarżący w uzasadnieniu odniósł się do decyzji organu I instancji, twierdzącej, iż zastosowane przy budowie ogrodzenia materiały wskazują jednoznaczne, iż budowa ta nie mogła mieć miejsca w latach siedemdziesiątych.
W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod wzglądem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowań u przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Podnieść należy, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte zostało na podstawie art. 138 § 2 kpa. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy typu kasacyjnej jest ograniczona jedynie do takiej sytuacji, w której materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji w sposób oczywisty nie pozwala organowi odwoławczemu na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, zaś rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części lub w całości. Organ odwoławczy stosownie do art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w takim zakresie. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzeń a przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 kpa. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczalny wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2001 r. sygn. akt V SA 239/01 LEX 50105).
W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył przesłanek art. 138 § 2 k.p.a.
Jak ustalił organ odwoławczy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. został poinformowany, m.in. pismem W. P. – O. z dnia 11 października 2004r, że działka na której posadowione jest przedmiotowe ogrodzenie stanowi współwłasność B. i E. P., J. P., G. G., P. G., B. G. oraz J. M. Osoby te jak wynika z akt sprawy nie były zawiadamiane o toczącym się postępowaniu i nie mogły wypowiedzieć się co do okoliczności sprawy.
Prawidłowo organ II instancji uznał, iż na organie I instancji ciążył z urzędu obowiązek ustalenia stron postępowania oraz zawiadomienia ich o toczącym postępowaniu. Tak też Naczelny Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 26 czerwca 1998r. (sygn. akt I SA/Lu 684/97 LEX nr 34726), w którym stwierdził, iż nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracji nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 kpa, stronami w sprawie oraz zgodnie z art. 10 kpa zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania.
Wskazać ponadto należy, iż zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają być ustalane przez organy w taki sposób, aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Z akt sprawy nie wynika jednoznacznie w jakiej dacie zostało to wybudowane przedmiotowe ogrodzenie. Od prawidłowego ustalenia tej daty uzależnione jest zastosowanie właściwego stanu prawnego, który należy uwzględnić rozpoznając i orzekając w przedmiotowej sprawie, a więc albo ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane albo ustawy wcześniejszej. Organ w uzasadnieniu wskazuje na dwie daty budowy ogrodzenia, lata 2000 -- 2002 oraz 1972-1993. Z uzasadnienia nie wynika natomiast, czyim wyjaśnieniom organ dał wiarę, i dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom przeciwnym.
W świetle powyższego organ II instancji prawidłowo, zgodnie z art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2002 r. 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.