Uzasadnienie
T. S., nazywany dalej "skarżącym" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r., oddalającym wniesioną skargę. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne z dniem 16 czerwca 2015 r. Skarżący pismem z dnia 27 lutego 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 2 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz.658) do postępowań sądowych zainicjowanych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje się przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej powołaną ustawą.
Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Ustawodawca przewidział zatem możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wyłącznie do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, brak jest zatem podstaw do jego rozpoznawania, co znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w postanowieniu z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt I OZ 1082/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie. Należy zauważyć w tym miejscu, że jak stanowi art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Należy zatem stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem tego wniosku. Dlatego też, w świetle art. 243 § 1 w zw. z art. 249a p.p.s.a., postępowanie w tym zakresie należy umorzyć.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 243 § 1 i art. 249a w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia