Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1660 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a, po rozpatrzeniu wniosku I. i L. K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz dobudowę pawilonu handlowego wraz z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi: gazową, energetyczną i wod.- kan. na działce nr [...] w C. oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...] zmieniającej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz dobudowę pawilonu handlowego wraz z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi na działce nr [...] w C. przy ul. [...] dla M. i J. O. i udzielającej pozwolenia na zmianę projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na zamienny projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg niniejszego postępowania, który przedstawiał się w sposób następujący:
We wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji I. i L. K. podnieśli, iż decyzje te wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa zarzucając im naruszenie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki w zakresie usytuowania obiektu ze ścianami z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy. W uzupełnieniu do wniosku o stwierdzenie nieważności wnioskodawcy podnieśli, iż wskazane we wniosku decyzje naruszają rażąco w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995, Nr 10, poz. 46 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem.
Wnioskujący zaznaczyli także, że bez wpływu na ocenę prawną obu decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje fakt wyrażenia zgody przez wnioskujących w dniu 21 października 1995 r. na usytuowanie obiektu w odległości 50 cm od granicy na wysokość jednej kondygnacji bez otworów i nadbudowę garażu o jedną kondygnację bez otworów wskazując między innymi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r. wskazując w jej uzasadnieniu na brak przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazanych powyżej decyzji z powodu wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania określonej w art. 145 a § 1 i 2 k.p.a
Po rozpatrzeniu odwołania I. i L. K. od ww. decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi I. i L. K. na ww. decyzję wyrokiem z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 297/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...].
W wyroku Sąd stwierdził, że nastąpiło naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu stanowisko wnioskodawców prezentowane w sposób bardzo dokładny w piśmie z dnia 21 lipca 2008 r. uzupełniającym wniosek nie zostało w ogóle przeanalizowane przez organ I instancji, a organ II instancji ustosunkował się do niego pobieżnie. Sąd wskazał również, że organy administracji nie ustaliły czy zatwierdzone projekty budowlane w tym projekty zagospodarowania terenu spełniały wymagania art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Po ponownym rozpoznaniu wniosku I. i L. K., Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] stwierdził, że wskazanie przez wnioskodawców jako przesłanki stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji, wydanie ich z rażącym naruszeniem § 12 ust. 6 obowiązującego w dniu orzekania rozporządzenia nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ wskazał, że ustawodawca w takim przypadku przyjął w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego inny tryb weryfikacji decyzji ze wskazanej przez wnioskodawców przyczyny tj. możliwość żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 a k.p.a. Organ podkreślił, że zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądowo-administracyjnym zasadą, określone w art. 145 k.p.a przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania, nie mogą w żadnym przypadku stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewoda [...] wskazał, że zarzut wnioskujących niezachowania przepisów dotyczących usytuowania budynku w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z działką wnioskujących winien być rozpoznany wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym.
W ocenie Wojewody [...] nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu wskazanych we wniosku decyzji ani też decyzje te nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Zdaniem Wojewody [...] nie można zarzucić organom prowadzącym sprawę, że nie dokonały sprawdzenia zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi bowiem materiał dowodowy zawiera pisemną zgodę właścicieli działki sąsiedniej na budowę przy granicy tj. wnioskujących, zgodnie z obowiązującym wówczas prawem. Organ wskazał, że skoro obowiązujące w dniu wydania decyzji przepisy prawne dopuszczały budowę w granicy, uzależniając ją od zgody właściciela działki sąsiedniej i takową zgodę właściciel działki sąsiedniej wydał, to brak jest podstaw aby uznać, że przedmiotowe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji wniesionego przez I. K.i L. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...]oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...].
Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy powołał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 Prawo budowlane (Dz. U., Nr 89, poz. 414 ze zm.) wg stanu na dzień 30 września 1996 r. Wskazał, że plan realizacyjny zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji istotnie odbiegał od założeń § 8 ust. 3 pkt 2, 4, 5, 7,8 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowlanego (M. P. z 1995 r. Nr 2, poz. 230). W szczególności projekt nie zawierał charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenia w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich.
Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że plan zagospodarowania działki zakładał usytuowanie projektowanej dobudowy w odległości 1,0 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...]. Natomiast z projektu architektoniczno- budowlanego (rys. 4,12, 13,27 i 28) wynika, że w projektowanej nadbudowie garażu na parterze zaplanowano otwór okienny w elewacji zachodniej w odległości ok. 2,5 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...] oraz otwór drzwiowy w elewacji południowej w odległości ok. 2,6 m od granicy ww. działki nr ew. [...]. Ponadto organ podkreślił, że zastąpienie przekrycia istniejącego budynku dachem wysokim o konstrukcji krokwiowo-jętkowej spowodowało powstanie poddasza. Wskazał, również, że z rzutu poddasza oraz elewacji zachodniej poddasza wynika, że w elewacji zachodniej poddasza zaprojektowano dwa otwory okienne w odległości ok. 2,1 m i 2,2 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...].
Organ nadmienił, że projektowane okapy od strony działki nr ew. [...] przekroczyły odległości § 12 pkt 5 ww. rozporządzenia. Nadto organ zauważył, że projekt budowlany rozbudowy zakładał dwa warianty przekrycia budynku mieszkalnego oraz dobudowy - stropodachem (rys. 10-14) i dachem wysokim (rys. 21-28). Takie rozwiązanie w projekcie budowlanym zdaniem organu II instancji powoduje trwałą niewykonalność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] istniejącą w dniu jej wydania, co stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 kpa do stwierdzenia jej nieważności.
Organ wskazał także na naruszenie przepisu § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, gdyż z projektu instalacji wod.- kan. I central. Ogrzewania wynika, że przy granicy z działką nr ew. [...] zaprojektowano w odległości ok. 06, m i 1,0 m dwukomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 1,7 m 3 oraz z odległości o ok. 0,2 m, 0,5 m i 1,0 m niezależnie działający trzykomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 6,3 m 3. Podobnie nie została zachowana ww. odległość 5 m od okien budynku objętego inwestycją.
Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uznał, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 i 5 oraz w związku z § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia.
Organ dokonując zaś analizy decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak:[...] zmieniającej decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. stwierdził, że zatwierdzała samowolnie wykonane istotne odstępstwa od zatwierdzonego decyzją z dnia [...] września 1996 r. projektu budowlanego. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] lipca 1999 r. w sposób rażący naruszyła obowiązujący w dniu jej wydania przepis art. 36 a Prawa budowlanego.
Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła I. D. wnosząc o jej uchylenie i uznanie za wiążące wszystkich wydanych decyzji uznających jej zabudowę jako legalną wybudowaną na podstawie wydanych pozwoleń.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem i może ją uchylić w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie Sąd uznał, iż odpowiada ona prawu.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], którą organ uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r., znak: [...].
Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest postępowaniem nadzwyczajnym, odrębnym od postępowania, w którym weryfikowana decyzja została wydana. Instytucja ta będąca w opozycji co do zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art.16 k.p.a może być stosowana jedynie w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz jako organ kasacyjny, rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, iż naruszenia prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu prawnego stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych.
Kolejną przesłanką jest niemożność zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczno-społeczne, czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględniając wytyczne Sądu w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 297/09, po wnikliwej analizie materiału dowodowego, prawidłowo stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. oraz decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r.
Organ odwoławczy słusznie przyjął, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego W A. z dnia [...] września 1996 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 pkt 1 i 5 oraz § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.
W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit c i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Stosownie zaś § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia, jeżeli z warunków o których mowa w ust. 1 i 2 oraz 271 i 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległość zabudowy od granic działki co najmniej:
- 1) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m,
- 2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m.
Przepis art. 12 ust. 6 ww. rozporządzenia natomiast wskazuje, że dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2 (3m), lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.
Dostrzegając treść tych przepisów, organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego zwłaszcza projektu architektoniczno-budowlanego. Badając kwestionowane decyzje zastosował prawidłowo przepisy prawa tj. z daty wydania badanych decyzji i prawidłowo też ustalił stan faktyczny tj. w oparciu o te dowody, na podstawie których orzekał organ wydając kwestionowane orzeczenia. Wykazał naruszenie prawa, które w sprawie niewątpliwie ma miejsce i ma charakter kwalifikowany.
Przede wszystkim plan realizacyjny zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji odbiegał od założeń § 8 ust. 3 pkt 2, 4, 5, 7 8 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (M.P. z 1995 r. Nr 2, poz. 230).. W szczególności projekt nie zawierał charakterystycznych rzędnych wymiarów i wzajemnych odległości obiektów i urządzeń oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich.
Materiał dowodowy w sprawie potwierdza, że plan zagospodarowania działki zakładał usytuowanie projektowanej dobudowy w odległości 1,0 m od granicy sąsiedniej nr ew. [...]. Natomiast z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że w projektowanej nadbudowie garażu na parterze zaplanowano otwór okienny w elewacji zachodniej w odległości ok. 2,5 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...] oraz otwór drzwiowy w elewacji południowej w odległości ok. 2,6 m od granicy ww. działki nr ew. [...]. Nadto, że zastąpienie przekrycia istniejącego budynku dachem wysokim o konstrukcji krokwiowo-jętkowej spowodowało powstanie poddasza. Z rzutu poddasza oraz elewacji zachodniej wynika, że w elewacji zachodniej poddasza zaprojektowano dwa otwory okienne w odległości ok. 2,1 m i 2,2 m od granicy działki sąsiedniej nr ew. [...]. Poza tym, projektowane okapy działki od strony działki nr ew. [...] przekroczyły odległości § 12 pkt 5 rozporządzenia, zgodnie z którym okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast balkony lub loggie o więcej niż 1 m. Ponadto projekt budowlany rozbudowy zakładał dwa warianty przekrycia budynku mieszkalnego oraz dobudowy stropodachem i dachem wysokim.
Słusznie organ odwoławczy uznał, że takie rozwiązanie w projekcie budowlanym powoduje trwałą niewykonalność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r., znak: [...] istniejącą w dniu jej wydania, co stanowi niewątpliwie przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a do stwierdzenia jej nieważności.
Prawidłowo również organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. narusza przepis art. 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., zgodnie z którym odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nie skanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno -gospodarczych o pojemności do 10 m 3 na nie skanalizowanych terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej powinny wynosić co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego.
Powyższe naruszenie przepisu wskazuje projekt instalacji wodno-kanalizacyjnej i centralnego ogrzewania (realizacyjny plan zagospodarowania, rzut przyziemia), z którego wynika, że przy granicy z działką nr ew. [...] zaprojektowano w odległości ok. 0,6 m i 1,0 m dwukomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 1,7 m 3 oraz w odległości ok. 0,2 m, 0,5 i 1,0 m niezależnie działający trzykomorowy osadnik bytowo-gospodarczy, szczelny o pojemności 6,3 m 3. Nie została zatem zachowana ww. odległość 5 m od okien budynku objętego inwestycją.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem decyzji Starosty A. z dnia [...] lipca 1999 r. zmieniającą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że zatwierdzała ona samowolnie wykonane istotne odstępstwa od zatwierdzonego decyzją z dnia [...] września 1996 r. projektu budowlanego, które wynikają z materiału dowodowego w sprawie.
Z projektu budowlanego będącego załącznikiem do ww. decyzji z dnia [...] lipca 1999 r. wynika, że niezgodnie z pierwotnym projektem budowlanym rozbudowano istniejący garaż w kierunku działki nr ew. [...] oraz w kierunku działki nr ew. [...] (droga -ul. [...]) -inwentaryzacja rzut piwnic, parteru i piętra (jednocześnie inwestor zrezygnował z dobudowy pawilonu handlowego do budynku). W wyniku tego odstępstwa powstało pomieszczenie gospodarcze przy granicy działki nr ew. [...] oraz powiększony o dodatkową powierzchnię garaż i pomieszczenie sauny.
Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 36 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm. wg. stanu na dzień innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W przypadku naruszenia przepisu ust. 1, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę.
W świetle powyższe wydanie decyzji przez Starostę A. w dniu [...] lipca 1999 r. w powyższym stanie faktycznym i prawnym w sposób rażący naruszyło obowiązujący w dniu jego wydania przepis art. 36 a Prawa budowlanego.
Sąd nie ma wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy omówione wyżej wady kontrolowanych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w A. z dnia [...] września 1996 r. i dnia [...] lipca 1999 r. stanowią wadę -wadę rażącego naruszenia prawa.
Z powyższych względów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu.
Z tych też powodów na tak dokonaną ocenę sprawy nie mają wpływu zarzuty podniesione w skardze. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na to rozstrzygnięcie.
W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.