Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Powodowane to jest tym, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Pismem, o którym mowa w cytowanym wyżej artykule jest m. in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.).
Art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. § 2 tego artykułu stanowi, że odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.
Zarządzeniem przewodniczącego wydziału wydanym w dniu 1 lutego 2013 r., którego odpis doręczono skarżącemu w dniu 15 lutego 2013 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 5 lutego 2013 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 lutego 2013 roku. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, ani nie złożył odpisów skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący wniósł w dniu 15 lutego 2013 r. pismo wskazując na swoją trudną sytuację finansową, oraz podnosząc, że kwota wpisu jest dla niego "zaporowa".
Zarządzeniem przewodniczącego wydziału wydanym w dniu 19 lutego 2013 r. wezwano skarżącego, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., do sprecyzowania charakteru pisma z dnia 15 lutego 2013 r. poprzez wskazanie, czy poprzez stwierdzenia w nim zawarte, należy traktować, iż stanowi ono wniosek o przyznanie prawa pomocy – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarżący został pouczony o treści art. 243, 245, 246 p.p.s.a. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, skarżący został zobowiązany do wykonania wezwania, w przedmiocie nadesłania dwóch odpisów skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2013 r. W piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. skarżący wskazał, że cofa skargę. Wskazał, że nie posiada środków na złożenie skargi przez adwokata lub radcę prawnego, jednocześnie wskazał, że zwracanie się o pomoc finansową państwa w walce przeciwko organom administracyjnym tego państwa "uwłacza jego godności". Skarżący nie złożył odpisów skargi.
Stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy. Wobec faktu, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, jak również nie uiścił wpisu i jednocześnie nie wniósł o przyznanie mu prawa pomocy, skarga podlegała odrzuceniu.
Na marginesie trzeba wskazać, że skarżący cofnął skargę, ale należy mieć na uwadze, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, np. nie został uiszczony należny od skargi wpis, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207; postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007). Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Wobec okoliczności, że skarga była dotknięta brakami, które nie zostały usunięte, cofnięcie skargi nie było skuteczne, zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.