Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 493/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. G., uchylił zaskarżony akt Starosty (...) w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.
Pismem z dnia 12 listopada 2010 r. G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie powyższego wyroku przez Starostę (...).
Skarżący wskazał, iż w dniu 8 lipca 2010 r. wyrok ten uprawomocnił się, a następnie w dniu 30 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił akta sprawy Staroście (...). Stwierdził, że w związku z tym, iż nie otrzymał rozstrzygnięcia sprawy, ani zawiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie, pismem z dnia 30 września 2010 r. wezwał Starostę (...) do załatwienia sprawy. W ocenie skarżącego, złożenie przez organ wniosku o wykładnię wyroku nie może wpływać na wydłużenie terminu załatwienia sprawy określonego w art. 35 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Starosta (...) wniósł o jej oddalenie wskazując, że wyrokiem z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 493/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzekł o zobowiązaniu organu co do zwrotu kwoty 425 zł wraz z odsetkami.
Organ wskazał, iż chcąc wykonać wyrok - z uwagi na brak kompetencji do orzekania o wysokości kwoty nadpłaty należności za kartę pojazdu - wystąpił z wnioskiem o wykładnię wyroku, ze względu na uzasadnione wątpliwości co do sposobu jego wykonania. Podał, że kompetencje w zakresie ustalania należności za kartę pojazdu, zgodnie z treścią art. 77 ust. 4 pkt 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), posiada wyłącznie minister właściwy do spraw transportu.
Starosta wskazał, że przedmiotową należność pobrano na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, który to przepis Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodny z Konstytucją. Zdaniem organu, orzeczenie przez Starostę o zwrocie kwoty 425 zł, jak żąda skarżący, a nie jakiejkolwiek innej kwoty, nastąpiłoby w tych okolicznościach bez podstawy prawnej. Organ wyjaśnił, iż z tego względu pismem z dnia 11 października 2010 r. poinformował skarżącego o braku podstaw prawnych do orzeczenia przez Starostę o zwrocie na jego rzecz kwoty 425 zł oraz o wystąpieniu przez Starostę o wykładnię wyroku. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie dopuścił się on bezczynności.
Pismem z dnia 22 marca 2011 r. Starosta (...) poinformował, że pomimo nierozpatrzenia wniosku z dnia 11 października 2010 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 493/10 przekazał skarżącemu kwotę 425 zł żądaną z tytułu zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Dodał, iż po rozpatrzeniu przez Sąd wniosku o wykładnię wyroku, Starosta dostosuje się do wykładni odpowiednio weryfikując jego wykonanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega uwzględnieniu.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Podstawą prawną wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie wykonania wyroku Sądu jest art. 154 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona - po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy - może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, niepubl.). Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu ww. przepisu mamy do czynienia, kiedy organ nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosownej czynności w ponownym postępowaniu, prowadzonym w wykonaniu wyroku sądu administracyjnego, w terminach w prawie określonych.
Zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny obliczonej zgodnie z § 6 tego przepisu jest ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ pozostaje w bezczynności, pomimo uprzedniego wyroku sądu.
W niniejszej sprawie odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 493/10 został doręczony Staroście (...) przez sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z aktami sprawy w dniu 4 sierpnia 2010 r. Przy piśmie tym zwrócono również akta administracyjne. Od tej daty rozpoczął zatem bieg termin do załatwienia sprawy określony w art. 35 k.p.a., na co nie mogło wpłynąć wystąpienie przez organ z wnioskiem o wykładnię wyroku.
Ponieważ dopiero w dniu 22 marca 2011 r. Starosta (...) poinformował, że przekazał skarżącemu kwotę 425 zł żądaną z tytułu zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu, skargę należało uwzględnić. Zgodnie bowiem z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.
Przy określeniu wysokości grzywny Sąd uwzględnił okoliczność, że Starosta (...) sprawę rozstrzygnął.
Z tych względów, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.