Uzasadnienie
W dniu 28 czerwca 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez wnioskodawców formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnieśli o ustanowienie adwokata.
Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcami pozostaje syn. Trzyosobowa rodzina utrzymuje się obecnie z przyznanego na rzecz wnioskodawczyni zasiłku dla osób bezrobotnych w wysokości 784,47 złotych netto miesięcznie oraz ze stypendium socjalnego przyznanego synowi w wysokości 380,00 złotych netto miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że nadal jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku na potwierdzenie czego dołączył zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...]. Z nadesłanego natomiast zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w P. dotyczącego wnioskodawczyni wynika, że nabyła ona prawo do zasiłku od dnia 9 czerwca 2011 r. i posiada je nadal. Wnioskodawcy wyjaśnili, że syn jest studentem trzeciego roku studiów stacjonarnych i jedyny dochód jaki uzyskuje to z tytułu przyznanego stypendium socjalnego w wysokości 380,00 złotych miesięcznie.
Wnioskodawcy podali, że posiadają dom mieszkalny będący w budowie znajdujący się na działce o powierzchni 1.801 m ² oraz mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 51,2 m ². Wskazali, że innych nieruchomości, zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych nie posiadają. Dodali, że są w posiadaniu 32-letniego samochodu dostawczego Mercedes D-207 pozostałego po zakończonej działalności gospodarczej.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy zaznaczyli, że ich sytuacja materialna znacznie pogorszyła się od tej, jaką mieli jeszcze w lutym bieżącego roku, gdy składali wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Wówczas, wnioskodawczyni, którą zwolniono z pracy pobierała zasiłek chorobowy w wysokości 1.250,00 złotych, a obecnie otrzymuje zasiłek dla osoby bezrobotnej w wysokości 784,47 złotych netto miesięcznie.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
W niniejszej sprawie wnioskodawcy wykazali, że znajdują się w sytuacji materialnej uprawniającej ich do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając na uwadze obecną sytuację finansową wnioskodawców, a w szczególności fakt utrzymywania się trzyosobowej rodziny z zasiłku dla osób bezrobotnych przyznanego wnioskodawczyni oraz stypendium przyznanego synowi uznano, że nie są oni w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Stwierdzono, że byłby to wydatek przekraczający ich możliwości finansowe. Z tego względu, przyznano wnioskodawcom prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.