Uzasadnienie
UZASZADNIENIE
Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] grudnia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2007r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że utrzymaną w mocy decyzją wydaną na podstawie art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w dniu [...] lipca 2008r. organ I instancji wniósł sprzeciw do dokonanego [...] lipca 2007r. zgłoszenia przez Spółkę Akcyjną A zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] w [...] z uwagi na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę miasta [...] w dniu [...] październik 2006r.
Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła spółka A. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organy I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 30 ust 5 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnie i nie właściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 30 ust 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane przez Prezydenta [...] w dniu [...] lipca 2007r. decyzją wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z zainstalowaniem tablicy reklamowej na działce przy [...].
Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisu art. 30 Prawa budowlanego.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy prawa budowlanego po jego nowelizacji w 2003r.
Zgodnie z przepisem art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remontowaniu tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Przedmiotowe – objęte zgłoszeniem w niniejszej sprawie – roboty budowlane wymagają zgodnie z powyższym zgłoszenia o którym mowa w przepisie art. 30 ust 1 pkt 2 Prawo budowlane.
Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, zgłoszenie jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego.
Sprzeciw przewidziany w art. 30 ust 2 i ust 6 w/w ustawy wyraża brak zgody właściwego organu na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonych robót.
Podstawowym zarzutem sformułowanym wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30 ust 5 Prawa budowlanego z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia.
Zgłoszenie inwestora wpłynęło bowiem do organu w dniu [...] lipca 2007r. a zatem termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął [...] sierpnia 2007r. W terminie tym nie została doręczona skarżącemu decyzja wnosząca sprzeciw.
Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi.
Podkreślić należy, iż decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracyjnego w konkretnej sprawie, konkretnej osoby. Zawiera oświadczenie woli organu o zakresie dokonania czynności generalnie dozwolonej. Dopiero zatem ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie zapoznania się z jego treścią kończy proces decyzyjny organu. W niniejszej sprawie stwierdzić zatem należy, że decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru realizacji nośnika reklamowego należy uznać za wydaną (a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008r. została doręczona skarżącemu po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowo -administracyjnym prezentowany był także pogląd, iż "termin 30 - dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zachowany jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r, II OKS 79/06). Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że w literaturze prawa brak było zgodności poglądów co do możliwości stosowania art. 57 § 5 kpa do czynności organu administracji publicznej. Możliwość taką wyklucza J. Borkowski, którego zdaniem w art. 57 ust. 5 kpa uregulowano zasady zachowania terminów, które dotyczą tylko strony i innych uczestników postępowania, a nie odnoszą się do czynności podejmowanych w postępowaniu przez organy (J. Borkowski, B. Adamiak Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wyd. 5, W - wa 2007r. s. 191).
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008r., II GPS4/08 (nie publ.)
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.