Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, nakazał Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – inwestorowi prowadzonych w warunkach samowoli budowlanej robót - rozbiórkę zjazdu prawoskrętnego z drogi krajowej nr [...] [...], (zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...]- stanowiącej drogę krajową), na działkę nr ewid. [...] położoną w miejscowości D., gm. S., będącą własnością T. i I. F. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie legalności budowy zjazdu prawoskrętnego z drogi krajowej nr [...] [...], na działkę nr ewid. [...] położoną w miejscowości D., gm. S. ustalono, że inwestor rozbudowy drogi krajowej nr [...], realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] wydanego przez Wojewodę [...], podczas realizacji robót dokonał budowy zjazdu prawoskrętnego z drogi krajowej nr [...] [...] na w/w działkę nie posiadając wymaganego pozwolenia na budowę. Zatwierdzony wymienioną decyzją projekt nie obejmował budowy zjazdu prawoskrętnego (zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...]) na działkę nr ewid. [...].
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie samowolnie realizowanego zjazdu zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...] oraz zobowiązał Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Wobec nie wywiązania się inwestora z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia Nr [...] oraz po uprzednim zawiadomieniu w dniu 6 lipca 2009 r. o zamiarze wydania decyzji rozbiórkowej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad rozbiórkę samowolnie zrealizowanego zjazdu prawoskrętnego z drogi krajowej nr [...] [...] na działkę nr ewid. [...].
Po rozpatrzeniu odwołania T. F., złożonego od w/w decyzji, zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., którą organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy i stwierdził, iż wstrzymanie przez organ powiatowy spornych robót budowlanych oraz nałożenie na inwestora przez ten organ obowiązku przedłożenia określonych dokumentów, w celu legalizacji samowoli budowlanej, było w pełni uzasadnione. Ponadto stwierdził, że w sytuacji niewypełnienia przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad obowiązków nałożonych postanowieniem Nr [...], organ I instancji zobligowany był do orzeczenia nakazu rozbiórki.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. złożyła T. F. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając skargę stwierdziła, iż zaskarżona decyzja wydana została przez organ z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także z naruszeniem art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga T. F. nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej ppsa).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił w niniejszej sprawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do postanowień art. 48 ust. 2 w/w ustawy, legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej jest możliwa, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
Art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. stanowi, iż roboty budowlane – a takie stanowiła sporna budowa zjazdu prawoskrętnego z drogi krajowej nr [...] [...], na działkę nr ewid. [...] położoną w miejscowości D. gm. S. – można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z akt przedmiotowej sprawy bezspornie wynika, iż inwestor – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad - nie posiadał decyzji pozwalającej na budowę przedmiotowego zjazdu prawoskrętnego. Zatwierdzony decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] projekt budowy drogi krajowej nr [...] [...], nie obejmował budowy zjazdu prawoskrętnego, zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...], na działkę nr ewid. [...]. Zatem inwestor popełnił samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zobowiązany wydać postanowienie, w którym winien nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów, określonych w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 powołanej ustawy.
W przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego prawidłowo uznał, iż istniała możliwość legalizacji samowolnej budowy zjazdu i w tym celu wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...], którym wstrzymał roboty budowlane związane budową zjazdu i nałożył na inwestora – Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad - obowiązek przedstawienia, w terminie dwóch miesięcy m.in. zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 4 egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Inwestor – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad – nie wypełnił obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...]. W tej sytuacji więc jedynym możliwym rozstrzygnięciem jakie mógł wydać Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. było wydanie nakazu rozbiórki samowolnej budowy tj. wydanie decyzji z dnia [...] października 2009 r., Nr [...].
Odnosząc się do zarzutu skargi, iż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] października 2009 r. wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., stwierdzić trzeba, iż zarzut ten jest chybiony. Organy obu instancji dokonały bowiem, zgodnie z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku, na podstawie rzetelnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w w/w decyzjach uzasadniły zgodnie z wymogami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.).