Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia 23 lipca 2014 r. przyznano uczestnikom postępowania K. W., S. W. oraz J. D. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., pełnomocnikiem uczestników postępowania wyznaczona została r.pr. C. K.. Pismem z dnia 23 września 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała Sąd o zmianie pełnomocnika i wyznaczeniu na nowego pełnomocnika uczestników postępowania r.pr. M. K..
Pismem z dnia 18 listopada 2014 r. r.pr. M. K. poinformowała, że sporządziła i przesłała uczestnikom postępowania opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 9 maja 2014 r. wydanego w niniejszej sprawie. Jednocześnie w piśmie tym r.pr. M. K. zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150% stawki minimalnej, uzasadniając go dużym nakładem pracy w niniejszej sprawie. Wskazała, że podjęcie merytorycznej decyzji wymagało spotkania z uczestnikami, odbycia kilku długich rozmów telefonicznych oraz przeanalizowania obszernego materiału dowodowego (akt sądowych, akt administracyjnych oraz dokumentów przedstawionych przez uczestników z okresu prawie piętnastu lat). R.pr. M. K. wniosła ponadto o zwrot wydatków - kosztów przesłania do uczestników postępowania informacji o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu oraz kosztów przesłania opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – w łącznej wysokości 36,75 zł.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, r.pr. M. K. sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 9 maja 2014 r. i przesłała ją uczestnikom postępowania. Zauważyć też trzeba, że r.pr. M. K. została ustanowiona pełnomocnikiem po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji. Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie wynagrodzenia w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (która wynosi 240 zł).
Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia w pozostałym zakresie, przekraczającym wysokość stawki minimalnej.
Podstawę zasądzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 rozporządzenia, przy czym rozdział 4 w § 14 ust. 2 określa stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przyjętych stawkach minimalnych oddana została wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika, związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie jednak pozostawiono możliwość uwzględnienia przez sąd pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekracza granic zwykłej staranności (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. II FZ 878/12 LEX nr 1244413, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2014 r. IV SA/Wr 543/13 LEX nr 1474705, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 991/13 LEX nr 1519733, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014 r. I SA/Gd 991/13 LEX nr 1473525).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych, ponieważ pełnomocnik nie wskazał żadnych szczególnych okoliczności, znacznie zwiększających nakład pracy. Takie czynności jak kontaktowanie się z reprezentowaną stroną czy przeanalizowanie akt sprawy są bowiem typowymi czynnościami pełnomocnika niezbędnymi do prawidłowego udzielenia pomocy prawnej reprezentowanej osobie.
Z tego względu stwierdzić należy, że zasadne jest przyznanie r.pr. M. K. opłaty z tytułu zastępstwa prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Uznano, że uzasadnione jest ponadto zasądzenie zwrotu kosztów opłat pocztowych poniesionych przez pełnomocnika.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 2 ust. 3 oraz § 15 pkt 2 powołanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.