Uzasadnienie
Skarżący S. S. pismem z dnia 17 września 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...]w przedmiocie pozwolenia na budowę. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r., skarżący w dniu 1 lutego 2016 r. nadesłał wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, natomiast pismem z dnia 3 marca 2016 r. uzupełnił powyższy wniosek poprzez wskazanie zakresu wnioskowanej pomocy. Z ww. pism wynika, że skarżący wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Mówiąc o oczywistej bezzasadność skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12).
Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05, niepubl.)
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na ostateczną decyzję organu I instancji nastąpiło bez skutecznego wyczerpania przewidzianych prawem środków zaskarżenia, a więc z naruszeniem trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., co stanowi o jej niedopuszczalności.
Ponadto stwierdzić należy, że S. S. nie był stroną postępowania administracyjnego, wobec tego skarga wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co będzie czynić skargę niedopuszczalną i podlegająca odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6.
W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę Stanisława skiby oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.