Uzasadnienie
Zaskarżona decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]- odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]listopada 2011 r., nr [...]i stwierdził nieważność tej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że kontrolowaną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzją – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nałożono, na podstawie art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, na K. i J. Z. obowiązek sporządzenia i przedstawienia do dnia 31 stycznia 2012 r., cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku mieszkalnego położonego na działce o nr ew. [...], położonej w [...] przy ul. [...].
Budynek, jak ustalono, został wybudowany na podstawie pozwolenia udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. W świetle której miał mieć wymiary długość – 12,6 m, szerokość – 10 m, wysokość – 9,8 m, powierzchnia zabudowy – 126 m², powierzchnię całkowitą – 268.75 m², kubatura 770 m³, ponadto miał być usytuowany 4 m od granicy z działką sąsiednią o nr ew. [...] i w odległości 4 m od granicy z działką o nr ew. [...]. Inwestorzy w dniu 30 czerwca 2003 r., dokonali zawiadomienia o zakończeniu budowy, zgłoszony obiekt posiadał następujące parametry - powierzchnia zabudowy – 126 m², powierzchnię całkowitą –219,89 m², kubatura 798 m³, szerokość około 10, 4 m, a długość – 12,4 m, znajdował się zaś w odległości 3,5 od granicy z działką o nr ew. [...], oraz 4 m z działką o nr ew. [...]. Zawiadomienie to, zostało przyjęte bez sprzeciwu.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji kontrolując ww. decyzję bezzasadnie uznał, że nie jest ona dotknięta wadą nieważności i odmówił stwierdzenia jej nieważności. Obowiązujący w dacie zgłoszenia zakończenia budowy – art. 36a ustawy Prawo budowlane nie precyzował pojęcia istotnych odstępstw. Obiekt został dopuszczony do użytkowania, co oznacza, że nie dopatrzono się istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Tym samym dokonana, w decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym, ponowna ocena odstępstw zapadła z rażącym naruszeniem prawa – art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Niedopuszczalna była ingerencja co do odstępstw, które były już rozważane w procedurze dopuszczenia do użytkowania niniejszego budynku.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli W. i M. W., zarzucając naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., art. 156 k.p.a., art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zarzucili decyzji, że nie spełnia ustawowych wymogów wynikających z przepisu art. 107 k.p.a., a organ bezpodstawnie stwierdził nieważność decyzji, czym naruszył rażąco art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa i jako taka podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
Stan faktyczny sprawy wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest kwestionowany i znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych niniejszej sprawy.
Dla oceny decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym istotne było to, czy organ nadzoru budowlanego, po tym jak inwestor działający na podstawie decyzji pozwolenia na budowę, zawiadomił o zakończeniu budowy, gdzie doszło do odstępstwa od projektu, a co nie spotkało się ze sprzeciwem właściwego organu – może interweniować w trybie art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Inwestorzy dokonali w dniu 30 czerwca 2003 r zawiadomienia o zakończeniu budowy, którą prowadzili na podstawie pozwolenia na budowę. Przepis art. 54 ustawy Prawo budowlane obowiązujący w tej dacie stanowił, że do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem przepisów art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu, w drodze decyzji. Zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się co najmniej 14 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że samo zgłoszenie do użytkowania przy braku sprzeciwu właściwego organu, nie sanuje naruszeń bezwzględnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego oraz związanych z nim aktów wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U.nr 75, poz. 690 z późn. zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2003 r., (sygn. akt II SA/Gd 670/00, nie publ.) stwierdził, że przyjęcie zawiadomienia o zakończeniu budowy nie jest tożsame z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 cytowanej wyżej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź przepisach właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz określającą termin wykonania tych czynności.
Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń, poczynionych w toku niniejszego postępowania administracyjnego, doszło do wybudowania obiektu, który nie zachowywał wszystkich parametrów założonych w projekcie. W tych warunkach dopuszczalne było, co do zasady, zastosowanie procedury wynikającej z art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Organ, rozpoznając sprawę ponownie, będzie miał na uwadze powyższe rozważania Sądu. Uwzględniając kryterium dopuszczalności ww. procedury, dokona oceny kontrolowanej w sprawie decyzji z punktu widzenia przesłanek nieważnościowych w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.).