Uzasadnienie
- I. Stan sprawy
- 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. znak: [...], udzielającej T. P. pozwolenia na wykonanie ogrodzenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] od strony ulicy - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa.
2. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda [...]stwierdził z urzędu nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. udzielającej T. P. pozwolenia na wykonanie ogrodzenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] od strony ulicy.
Od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
3. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ administracji publicznej każdorazowo obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Niedopuszczalne jest bowiem prowadzenie postępowania administracyjnego bez uprzedniego zawiadomienia stron postępowania o jego wszczęciu.
Z księgi wieczystej Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] [...] Wydział ksiąg Wieczystych, wynika, iż w budynku nr [...]położonym w [...]przy ul. [...], działka nr ewid. [...], wyodrębnione zostały dwa lokale mieszkalne - nr 1 i nr 2. Współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr 1, z którym to prawem współwłasności łączy się udział 1113/2581 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, są [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz J. C., zaś właścicielem lokalu mieszkalnego nr 2 w tym budynku, z którym to prawem własności łączy się udział 1468/2581 części we współwłasności Sygn. akt VII SA/Wa 2642/13 nieruchomości wspólnej, jest M.P.
Organ wskazał, że ustalenia te są istotne z uwagi na fakt, iż sporna inwestycja obejmuje wykonanie ogrodzenia nieruchomości - działka nr ewid. [...], położonej w [...]przy ul. [...] od strony ulicy, na której to nieruchomości znajduje się budynek nr [...], w którym wyodrębnione są dwa lokale mieszkalne należące do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], J. C. oraz A. P. Stwierdził, że J. C. oraz M. P. zostali pozbawieni uczestnictwa w toczącym się postępowaniu, bowiem nie doręczono im kwestionowanej decyzji, nie zostali również poinformowani o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] czerwca 1988 r.
Ze znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa wynika, iż radca prawny D. T. i radca prawny E. W. byli umocowani do reprezentowania w toczącym się przed organem wojewódzkim postępowaniu nieważnościowym dotyczącym przedmiotowej inwestycji, jedynie przez jednego ze współwłaścicieli lokalu mieszkalnego nr 1 w budynku przy ul. [...] - tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Zdaniem organu, jeżeli w sprawie nie uczestniczyły wszystkie strony postępowania, to organ odwoławczy nie ma innej możliwości, jak zastosować się do treści art. 138 § 2 kpa, chyba że brak ten można usunąć w postępowaniu odwoławczym. Jednakże skoro postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, stosownie do art. 15 kpa, to pozbawienie strony udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji prowadzi do uznania, że postępowanie jest wadliwe, narusza przepisy prawa procesowego, co uzasadnia skorzystanie przez organ drugiej instancji z uprawnień kasatoryjnych.
Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie zatem w pierwszej kolejności zawiadomienie wszystkich stron o toczącym się postępowaniu administracyjnym i prawidłowe Sygn. akt VII SA/Wa 2642/13 doręczenie im pełnej korespondencji, w tym decyzji kończącej postępowanie.
- 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.
- II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron
- 1. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. w części dotyczącej uzasadnienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 28, art. 10 § 1, art. 61 § 4 kpa przez przyjęcie, że M. P. powinna zostać uznana za stronę postępowania administracyjnego, a także, że jako strona powinna zostać poinformowana o wszczęciu postępowania oraz mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie uznania, że M. P. powinna zostać uznana za stronę postępowania administracyjnego, a także, że jako strona powinna zostać poinformowana o wszczęciu postępowania oraz mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania.
- 2. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
- III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.
zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
2. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. stwierdzającą z urzędu Sygn. akt VII SA/Wa 2642/13 nieważność decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] czerwca 1988 r., udzielającej T. P. pozwolenia na wykonanie ogrodzenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] od strony ulicy.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
3. Stroną zgodnie z art. 28 kpa, jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Stroną jest zatem podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie zaś z art. 61 § 4 kpa, o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.
Stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji są zawsze te same strony, które brały udział w postępowaniu głównym, jak i każdy czyjego interesu dotyczyć może decyzja uznana za nieważną. Analogicznie podkreśla się w orzecznictwie: stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2010 r. II OSK 176/09).
W niniejszej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zezwolenia na roboty budowlane nie wymagające zatwierdzenia projektu, krąg uczestników postępowania powinien być analogiczny jak w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym. Ponadto, przy zabudowie na nieruchomości wspólnej osoby, którym przysługują udziały w tej nieruchomości są stronami postępowania o pozwolenie Sygn. akt VII SA/Wa 2642/13 na budowę, jak również stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też, jak w niniejszej sprawie - postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności wydanej na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, nawet, jeśli osoby te nie były stronami postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
4. Niniejsza sprawa została wszczęta z urzędu - o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1988 r. udzielającej T.P. pozwolenia na wykonanie ogrodzenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] od strony ulicy.
Z księgi wieczystej tej nieruchomości wynika, że w budynku tym wyodrębnione zostały dwa lokale. Współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr 1 mieszczącego się w budynku nr [...] położonym w [...] przy ul. [...], działka nr ewid. [...], z którym to prawem współwłasności łączy się udział 1113/2581 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, są [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz J.C., zaś właścicielem lokalu mieszkalnego nr 2 w tym budynku, z którym to prawem własności łączy się udział 1468/2581 części we współwłasności nieruchomości wspólnej, jest M. P. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.) w razie wyodrębnienia własności lokali, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu, właściciel danego lokalu jest jednocześnie współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali).
W niniejszej sprawie sporna inwestycja obejmująca wykonanie ogrodzenia nieruchomości od strony ulicy, wchodzi do nieruchomości wspólnej, co oznacza, że właściciele obu lokali mają interes prawny w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na wykonanie ogrodzenia nieruchomości na nieruchomości wspólnej.
[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, w skardze zaznaczyła, że nie neguje, iż M. P. jest właścicielem lokalu.
Jednakże, skoro lokal stanowiący jej własność znajduje się na piętrze budynku położonego przy ul. [...], zaś wyjście z przedmiotowego lokalu prowadzi 5
Sygn. akt VII SA/Wa 2642/13 bezpośrednio na ul. [...] z budynku, to według strony skarżącej kwestia zgodności z prawem pozwolenia na budowę przedmiotowego ogrodzenia nie dotyczy praw i obowiązków M. P., bowiem jedynie wejście do lokalu nr 1 położonego na parterze budynku, stanowiącego współwłasność strony skarżącej i J. C. znajduje się na terenie odgrodzonym od ulicy przedmiotowym ogrodzeniem.
Zdaniem Sądu pogląd ten nie zasługuje na uznanie. Kwestia, czy dany podmiot użytkuje, albo ma możliwość korzystania z danego obiektu budowlanego jest bez znaczenia przy ocenie przymiotu strony postępowania w niniejszej sprawie, wystarczy bowiem, aby osoba trzecia była współwłaścicielem nieruchomości na której posadowiony jest obiekt budowlany.
5. Słusznie stwierdził organ, iż zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, i że z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 i art. 61 § 4 kpa należało uchylić decyzję Wojewody [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Uchylenie zaskarżonej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 kpa nie przesądza o sposobie zakończenia sprawy administracyjnej.
IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.
Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
- V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.