Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. znak: [...], po rozpoznaniu odwołania Pana L. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], odmawiającej umorzenia należności Powiatu [...] w kwocie 1702,70 zł stanowiącej koszty opłaty za holowanie, przechowywanie, oszacowanie oraz demontaż pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i nr [...], nałożone decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. na L.S., utrzymał w mocy ww. decyzję.
Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 61 ust. 3 pkt 4 ustawy o finansach publicznych (Dz.U. z 2019, poz. 869 ze zm.).
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Starosta [...] nałożył na Pana L.S. (który wówczas posługiwał się nazwiskiem [...]) obowiązek zapłaty kwoty 1702,71 zł tytułem obciążenia kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz demontażu pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i nr [...]. Decyzją Kierownika USC w I. z dnia [...] maja 2016 r. orzeczono zmianę nazwiska Pana M.L., ur. [...].01.1982 r, syna W. i B. na nazwisko "S.".
Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. L.S. zwrócił się do Urzędu Skarbowego w [...] o umorzenie ww. kwoty wraz z odsetkami. L.S. (dalej jako "skarżący"), wskazał, że obecnie przebywa w zakładzie karnym, nie pracuje, nie posiada żadnego majątku. Posiada kilka zadłużeń, w tym dług alimentacyjny. Jego zadłużenie to około 50.00 zł.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] marca 2019 r. przekazał powyższy wniosek zgodnie z właściwością Staroście [...].
Starosta [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. zawiadomił L.S. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia w/w należności oraz wezwał do przesłania zaświadczenia z zakładu karnego o dacie zakończenia kary pozbawienia wolności oraz czy otrzymuje wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia. Organ wezwał także wnioskodawcę do przesłania informacji z ośrodka pomocy społecznej, właściwego dla ostatniego miejsca zamieszkania, na okoliczność sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej a także o przesłanie oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym. Poinformował też wnioskodawcę o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków w przedmiotowym postępowaniu.
W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący wraz pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. przesłał:
- - zaświadczenie z Zakładu Karnego w S. o okresie odbywania kary,
- - wypełnione oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym.
Następnie wraz z pismem z dnia [...] maja 2019 r. przesłał dwa pisma z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w I.: z dnia [...] grudnia 2015 r. informującego o pobieraniu zasiłku okresowego od [...] stycznia 2015 r. do [...] marca 2015 r. oraz z dnia [...] maja 2019 r. informujące go, że nie figuruje on w systemie świadczeniobiorców korzystających z pomocy społecznej w ww. ośrodku.
Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. Starosta [...] (dalej jako "Starosta", "organ I instancji"), powołując się na art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 60 pkt 7, art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych odmówił umorzenia należności Powiatu [...] w kwocie 1702,70 zł stanowiącej koszty opłaty za holowanie, przechowywanie, oszacowanie oraz demontaż pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], nałożone decyzją Starosty [...] dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] na L.S.. Organ w uzasadnieniu, że wskazał, że myśl art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy umorzenie należności w całości może nastąpić w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Zdaniem organu Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do uznania istnienia ważnego interesu zobowiązanego. Takie wnioski są także efektem nie przedstawienia przez zobowiązanego dokumentów potwierdzających jego trudną sytuacją życiową, gdyż jedynym udowodnionym faktem przez stronę jest z pewnością okoliczność odbywania kary pozbawienia wolności do [...] września 2021 r. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów uwiarygadniających istnienie ciążących na niej innych zobowiązań finansowych.
Zdaniem Starosty brak było również podstaw do zaistnienia przesłanki w postaci interesu publicznego, bowiem zgodnie z art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, co stanowi zobowiązane publicznoprawne.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył L.S.. Odnosząc się do zarzutu Starosty, że nie udokumentował swojej ciężkiej sytuacji rodzinnej i materialnej wskazał m.in., że posiada zobowiązania w kilku instytucjach, w tym:
- - dochodzone przez Komornika Sądowego' przy Sądzie Rejonowym w [...] T.K. alimenty na K. M. (17.418,40 zł), alimenty na I. I. (12.377,80 zł);
- - należności dochodzone przez Urząd Skarbowy [...] (2185 zł);
- - zobowiązanie wobec P. (6.000 zł),
- - zobowiązanie wobec Wojewody [...] (65.000 zł);
- - zobowiązanie wobec ubezpieczyciela z [...] (40.000 zł).
Ponadto skarżący wskazał, że na mocy wyroku sądu cywilnego został wymeldowany z mieszkania i jest osobą bezdomną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "SKO") pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. wezwało skarżącego do przedstawienia dowodów, w celu potwierdzenia istnienia oraz wysokości ciążących na nim zobowiązań, wobec podmiotów wskazanych w złożonym w przedmiotowej sprawie odwołaniu. '
W odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2019 r. L.S. wskazał nowy częściowo odmienny wykaz wierzycieli i wysokość swoich zobowiązań wobec nich, a także przesyłał w załączeniu szereg dokumentów mających potwierdzać istnienie tych zobowiązań, w tym:
- - pismo Sądu Rejonowego w N. Wydział [...], wskazujące, że skarżący jest zobowiązany na podstawie prawomocnego wyroku do naprawienia szkody w wysokości 4.050 zł,
- - zawiadomień Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę do kwoty 2185 zł, oraz 624 zł
- - zawiadomienia Komornika Sądowego w [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego na kwotę 5449 zł,
- - pism MOPS w [...] potwierdzających zaległości alimentacyjne skarżącego na kwotę 19.825 zł,
- - pisma Sądu rejonowego w [...] informujące, iż w zamian za nieuiszczone grzywny na łączną kwotę 6.100 zł nałożono na skarżącego zastępcze kary aresztu i pozbawienia wolności – łącznie 128 dni,
- - dokumenty potwierdzające zadłużenia wobec P.S.A., G., P.S.A., W. S.A.
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy po finansach publicznych wynika, że organ dysponuje tzw. uznaniem administracyjnym. Uznanie to pozwala organowi rozstrzygnąć sprawę w różny sposób przy tym samym stanie faktycznym i każde rozstrzygnięcie sprawy jest legalne. Taka możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia jest zawarta w w/w przepisie, poprzez użycie w nim sformułowania: organ może umarzać należności na wniosek zobowiązanego w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym.
SKO wskazało, że badając materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie ustalono, że skarżący przebywa z Zakładzie Karnym w S., gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia [...] lutego 2019 r wydanego przez ww. zakład karny wynika, że przewidywaną datą końca odbywania kary będzie [...] września 2021 r. Ponadto jak wskazał L.S. w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, obecnie nie ponosi żadnych kosztów, gdyż zapewnia mu zakład karny na czas odbywania kary. W ocenie organu z tej przyczyny nietrafne jest wykazywanie ważnego interesu zobowiązanego, poprzez wskazywanie że jest obecnie osobą bezdomną (według twierdzeń skarżącego został wymeldowany z mieszkania), ponieważ przebywa w zakładzie karnym.
SKO uznało, że skarżący nie wykazał ważnego interesu. Udokumentowane zobowiązania skarżącego opiewają na kwotę ok. 38.000 zł, w tym kwota egzekwowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], o której umorzenie wystąpił skarżący w niniejszym postępowaniu. Znaczna część tych zobowiązań to prywatne zobowiązania skarżącego. Natomiast zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym: "Spłata prywatnych zobowiązań, mimo że ograniczająca posiadane środki finansowe, nie jest pozytywną przesłanką do udzielenia ulgi. W przypadku bowiem posiadania długów, z pierwszeństwa w spłacie korzystają długi wobec budżetu państwa, a nie zaciągnięte na podstawie własnych decyzji zobowiązania wobec banków czy innych wierzycieli." (patrz wyrok WSA w Opolu z dnia 21 lutego 2018 r.; sygn. I SA/Op 444/17; LEX nr 2474920).
Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r" sygn.. II FSK 2817/14; LEX nr 2170145 wskazał, że brak majątku ruchomego, praw majątkowych czy oszczędności nie jest nadzwyczajnym, niezależnym od podatnika zdarzeniem, które wyklucza możliwość spłaty zaległości podatkowych w terminie.
Organ odwoławczy wskazał, że podziela przytoczone powyżej tezy, a tym samym uznał, że zobowiązany nie wykazał skutecznie własnego ważnego interesu.
Ponadto SKO uznało, iż nie wystąpiła przesłanka w postaci ważnego interesu publicznego, która pozwalałaby na umorzenie zobowiązania. W myśl art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, co stanowi zobowiązanie publicznoprawne. W interesie społecznym jest natomiast egzekwowanie tego typu zobowiązań.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł L.S., wskazując, że w zakładzie karnym przebywa od roku 2015 do 2021 (załączono zaświadczenie ZK w S. potwierdzające datę początku kary na [...] czerwca 2015 r., a koniec kary na [...] września 2021 r.). skarżący ponownie wskazał, że nie ma możliwości spłaty zadłużenia, gdyż posiada liczne zaległości komornicze, jest osobą bezdomną bez perspektyw, nie ma pracy. Skarżący wyraził obawę, że w związku z niemożnością zapłaty zadłużenia zostanie znów ukarany i wróci do zakładu karnego.
Skarżący załączył zaświadczenie ZK w S., potwierdzające, że z dokumentacji znajdującej się w karcie depozytowej osadzonego wynika, iż posiada on zajęcia na łączną kwotę ponad 30.000 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania administracyjnego.
Istotą sporu w sprawie jest zagadnienie, czy organ zasadnie przyjął, że w rozpatrywanej sytuacji nie zaszły przesłanki, które mogłyby spowodować wydanie decyzji o umorzeniu należności, do zapłaty, których zobowiązany jest skarżący.
Sprawa, będąca przedmiotem kontroli sądowej, dotyczy odmowy udzielenia ulgi w spłacie kwoty 1702,71 zł dotyczącej obciążenia skarżącego kosztami wynikającymi z usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz demontażu pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i nr [...].
Sporna należność stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym w rozumieniu art. 60 ustawy o finansach publicznych są to bowiem środki publiczne, które przepis ten wymienia tylko przykładowo.
Wskazać należy, że w myśl art. 64 ust. 1 ww. ustawy, należności, o których mowa w art. 60 ustawy, właściwy organ może:
- 1) z urzędu umarzać w całości - w przypadku gdy zachodzi jedna z okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1-4;
- 2) na wniosek zobowiązanego:
- a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym,
- b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.
Przywołany art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy przewiduje dwie przesłanki umorzenia należności publicznoprawnych: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Konkretyzacja tych pojęć jest dokonywana na tle stanu faktycznego indywidualnej sprawy. Pojęcia te stanowią klauzule generalne. Cechą immamentną klauzul generalnych jest to, że odsyłają one do ocen.
O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane. W szczególności niezbędne jest ustalenie sytuacji majątkowej dłużnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Interes zobowiązanego musi być na tyle istotny, aby jego pominięcie powodowało dla niego wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. O istnieniu ważnego interesu dłużnika/zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny.
Pojęcia ważnego interesu dłużnika/zobowiązanego nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną dłużnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Zawężenie ustawowych wymagań umarzania należności pieniężnych do przypadków, w których dłużnik - wskutek uiszczenia należności - miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać ze środków pomocy społecznej, jest niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść dłużnika.
Decyzja w przedmiocie umorzenia opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym. Podkreśla się zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale nie dowolny, i winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaś decyzji odpowiadać powinno warunkom określonym w art. 107 k.p.a., tak aby strona mogła mieć pewność, a sąd mógł ocenić, że wszelkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów.
Ponadto podkreślić należy, że działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP, w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Decyzja o charakterze uznaniowym musi więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron - interesu obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1632/12; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 335/13, wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym, o ile ten ostatni można uznać za słuszny interes.
Oznacza to, że w każdym przypadku organ ma obowiązek wskazać nie tylko, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi, ale także, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, opubl. OSNCP 1994/9/181).
Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w sytuacji, w której spłata zaległości powoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego pozbawionego możliwości zaspokajania swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy Państwa nie będąc zgodna z interesem tego obywatela nie jest również zgodna z interesem publicznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II GSK 345/06 opubl. LEX nr 321267).
Ponownie podkreślenia wymaga także, że uzasadnienie decyzji organu powinno zawierać wnikliwe wyjaśnienie sytuacji majątkowej wnioskodawcy, jego zdolności płatniczych przy uwzględnieniu dochodów i niezbędnych wydatków oraz rozważenie wpływu egzekucji konkretnej kwoty należności na sytuację życiową zobowiązanego, w tym przede wszystkim jego zdolność do utrzymania. Okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia należności powinny być przeanalizowane i omówione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Konieczne jest skonfrontowanie sytuacji materialnej strony z wysokością zaległej należności i wskazanie dochodów, które zdaniem organu byłyby wystarczające na pokrycie zadłużenia.
Mając na uwadze powyższe rozważania oraz okoliczności niemniejszej sprawy, w tym w szczególności sytuację materialną skarżącego zdaniem Sądu, nie została oceniona obiektywnie sytuacja finansowa strony, w kontekście jej aktualnych możliwości płatniczych. W ocenie sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje wprost, że sytuacja finansowa i materialna skarżącego jest zła. Z materiału dowodowego zgromadzone w sprawie wynika, że skarżący odbywa długoletnią karę pozbawienia wolności (od [...] czerwca 2015 r., do [...] września 2021 r.), posiada liczne zobowiązania pieniężne i zajęcia komornicze (SKO oszacowało je na kwotę 38.000 zł, zapisy karty depozytowej w zakładzie karnym potwierdzają zajęcia na kwotę 30.000 zł).
Skarżący wskazał, że nie posiada majątku (m.in. w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania załączonym do pisma z [...] kwietnia 2019 r.), nie pracuje w zakładzie karnym a tym samym nie uzyskuje żadnych dochodów pozwalających mu na spłatę należności, został wymeldowany na mocy wyroku sądu z mieszkania, co może skutkować bezdomnością skarżącego po opuszczeniu zakładu karnego.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie przeprowadzono prawidłowo postępowania dowodowego, gdyż:
- - nie ustalono, czy skarżący rzeczywiście nie pracuje i nie uzyskuje w zakładzie karnym dochodów, które pozwoliłyby mu na uiszczenie omawianej należności;
- - nie ustalono, czy skarżący nie posiada żadnego majątku trwałego,
- - nie potwierdzono wymeldowania skarżącego z mieszkania.
Przede wszystkim jednak, akceptując przedstawioną przez skarżącego jego sytuację materialną, nie wskazano źródła dochodów, które zdaniem organu byłoby wystarczające na uiszczenie omawianej należności. To, że jak wskazał organ odwoławczy, skarżący obecnie nie ponosi żadnych kosztów, gdyż utrzymanie zapewnia mu zakład karny na czas odbywania kary, nie generuje jeszcze po stronie skarżącego żadnych dochodów.
Sąd w składzie tu orzekającym nie może również zaakceptować poglądu organu, że spłata prywatnych zobowiązań nie jest pozytywną przesłanką do udzielenia ulgi, gdyż w przypadku posiadania długów, z pierwszeństwa w spłacie korzystają długi wobec budżetu państwa, a nie zaciągnięte na podstawie własnych decyzji zobowiązania wobec banków czy innych wierzycieli. W ocenie Sądu zaistnienie przesłanki ważnego interesu zobowiązanego nie jest w żaden sposób ograniczone tym, czy pogorszenie sytuacji materialnej skarżącego jest spowodowane konieczności spłaty zobowiązań prywatnych czy wobec budżetu państwa.
W ocenie Sądu powyższe oznacza, że organ nie ocenił obiektywnie sytuacji finansowej skarżącego, w kontekście jego aktualnych możliwości płatniczych.
Zdaniem Sądu organ odmówił żądaniu strony bez przeprowadzenia wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - czym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.
Organ ponownie rozpoznając sprawę, przeprowadzi postępowanie wyjaśniające oraz podda ocenie zebrane dowody w niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu powyższych rozważań.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.