Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po wszczęciu na wniosek K. M., P. C., M. F., B. M., J. M. reprezentowanych przez radcę prawnego M. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę tankosilosa na działce nr [...] obręb [...] gm. [...] zmienionej decyzją z dnia [...] czerwca 2011. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Odwołanie od decyzji wnieśli K. M., P. C., B. i J. M., M. F. reprezentowani przez radcę prawnego M. F. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], została skutecznie doręczona M. F.– pełnomocnikowi K. M., P. C., B. M., J. M. oraz M. F. w dniu [...] września 2015 r. Ustawowy (czternastodniowy) termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 21 września 2015 r.
Jak natomiast wynika ze stempla pocztowego widniejącego na kopercie, w której nadano przedmiotowe odwołanie, zostało ono nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 23 września 2015 r., a zatem z uchybienia 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a.
Organ odwoławczy wskazał na orzecznictwo sądowo-administracyjne zgodnie z którym w razie wniesienia przez skarżącego odwołania z uchybieniem 14-dniowego terminu organ nie ma innej możliwości jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a.
Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że brak jest wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przez K. M., P. C., B. i J. M. oraz M. F. odwołania od decyzji organu wojewódzkiego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2015 r. złożyli wyżej wymienieni reprezentowani przez radcę prawnego M. F. Skarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 128 KPA, art. 129 § 2 KPA w zw. z art. 46 § 1 KPA oraz art. 7 KPA poprzez błędne przyjęcie (tzn. zgodnie z tytułem odwołania, lecz niezgodnie z jego treścią), że skarżący wnieśli odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2015 r. znak [...]. (doręczonej pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] września 2015 r.), podczas gdy, z treści odwołania wynika, że faktycznie zostało ono wniesione od decyzji z [...] września 2015 r. (doręczonej pełnomocnikowi skarżących w dniu [...] września 2015 r.).
Wnieśli o uchylenie przez Sąd zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
W uzasadnieniu podali, że co prawda błędnie zatytułowali odwołanie, jednakże z analizy jego treści jasno wynika, że odwoływali się od decyzji Wojewody z dnia [...] września znak [...] (doręczonej dnia [...] września 2015 r.), w której Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2011 r.
Skarżący wyjaśnili, że sprzeczne z zasadami logiki byłoby odwoływanie się od decyzji Wojewody w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, która i tak została zmieniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. nr 270, zwana dalej p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia stanowi art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Przepis ten obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia wstępnego postępowania mającego na celu ustalenie czy wniesione odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu.
Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego odwołania, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie – postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie odwołania nie jest możliwe gdyż prowadziłoby do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. z rażącym naruszeniem prawa.
Organ II instancji wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania musi zatem dokładnie ustalić datę doręczenia decyzji organu I instancji stronie lub jej pełnomocnikowi i datę wniesienia środka zaskarżenia.
W przedmiotowej sprawie stan faktyczny sprawy został należycie ustalony przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zaakceptowany przez sąd.
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżących radcy prawnemu M. F. w dniu [...] września 2015 r., natomiast odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] [...] września 2015 r. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W sprawie niniejszej termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął 21 września 2015 r.
Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że skarżący wnieśli odwołanie od decyzji z [...] września 2015 r. (doręczonej pełnomocnikowi [...] września 2015 r.), podczas gdy z treści odwołania wynika, że faktycznie zostało wniesione od decyzji z [...] września 2015 r. (doręczonej pełnomocnikowi [...] września 2015 r.).
Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że pełnomocnik skarżących – radca prawny w dniu [...] września 2015 r. składa "odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...]." Z treści tego pisma wynika także, że chodzi właśnie o odwołanie od tej decyzji gdyż została ona doręczona [...] września 2015 r.
Nawet z uzasadnienia odwołania, że skarżona jest decyzja, którą Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę Starosty [...] z [...] czerwca 2009 r. zmienionej decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Przy tak precyzyjnym wskazaniu nie budzi najmniejszej wątpliwości od której to decyzji odwołał się profesjonalny przecież pełnomocnik skarżących.
Rzeczywiście zgodzić należy się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu skargi, że: "sprzeczne z zasadami logiki" jest odwoływanie się od decyzji Wojewody [...], która i tak została zmieniona.
Trudno jednak oczekiwać by organ odwoławczy wbrew intencjom pełnomocnika- radcy prawnego, wyraźnie wskazanych w odwołaniu dokonywał samodzielnie i dowolnie oceny środka odwoławczego.
Od profesjonalnego przecież pełnomocnika wymaga się staranności i precyzji w działaniu, jego obowiązkiem jest działanie w interesie osób, które reprezentuje zatem winien wiedzieć od której decyzji należy złożyć odwołanie tak by działać na korzyść swych mocodawców.
Uznając, że podniesione w skardze argumenty nie są zasadne i zaskarżone postanowienie odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.