Uzasadnienie
B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], nakładającą na U. C. obowiązek wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzanie budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem poprzez: wymurowanie ogniomuru do wysokości 30 cm powyżej połaci dachu wraz z wykończeniem obróbką blacharską, jako przedłużenie istniejącej ściany od strony zachodniej, w granicy działek położonych przy ul. [...] i [...] w W., a także wykonanie w ścianie północnej budynku otworu wentylacyjnego o wymiarach min. 14 x 14 cm zabezpieczonego kratką wentylacyjną; obowiązek należy wykonać w terminie 4 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna.
Pismem z dnia 19 listopada 2014 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że U. C. pismem z dnia 8 listopada 2014 wystąpiła do skarżącej o usunięcie roślinności (gałęzi roślin wyrastających z działki skarżącej i pokrywających dach budynku objętego zaskarżoną decyzją) w związku z zamiarem wykonania obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją. W ocenie skarżącej wykonanie decyzji spowoduje dla niej niepowetowaną szkodę poprzez podwyższenie trzymetrowego muru granicznego o dodatkowe jeszcze metry, co mogłoby spowodować bezprzedmiotowość niniejszego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyjaśnić należy, że kontrola przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje, oprócz interesu prawnego i faktycznego wnioskodawcy, również interes innych uczestników postępowania, którzy takiego wniosku nie zgłosili. Pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnoszą się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie (por. postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 588/08 i z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt. II OSK 1373/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Istotne znaczenie dla tej oceny ma fakt, iż skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych, której to nie skarżąca jest adresatem, lecz U. C.. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie U. C. podejmowała wszelkie niezbędne kroki w celu doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego położonego przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem, m. in. przedłożyła inwentaryzację geodezyjną i inwentaryzację budowlaną przedmiotowego budynku gospodarczego (do czego zobowiązana została postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]), nie składała także odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], ani skargi na utrzymującą ją w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...].
U. C. nie tylko nie wnosiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić wbrew jej woli. Uwzględnienia wymaga także okoliczność, iż celem nałożenia na U. C. obowiązku wykonania określonych w decyzji robót budowlanych było m.in. doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami przeciwpożarowymi. Z tego względu przeciwko wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji przemawia dodatkowo interes publiczny, wyrażający się w zapewnieniu spełnienia przez obiekt budowlany wymagań przeciwpożarowych.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt. GZ 138/04, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła także istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie znajduje potwierdzenia obawa skarżącej, iż skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie podwyższenie muru granicznego o dodatkowe metry. Jak wynika z treści decyzji obu instancji nałożony obowiązek dotyczy wymurowania ogniomuru do wysokości jedynie 30 cm powyżej połaci już istniejącego dachu, wraz z wykończeniem obróbką blacharską. Sam fakt, że U. C. zwróciła się do skarżącej o usunięcie gałęzi roślin pokrywających dach przedmiotowego budynku, nie może być oceniany w kategorii niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro decyzje obu instancji nie określają tak szczegółowo sposobu wykonania nałożonych obowiązków – nie odnoszą się do kwestii roślinności znajdującej na dachu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.