Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Wojewoda M. utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], uchylającą w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane decyzję Starosty M. nr [...] z dnia [...] marca 2002r., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią handlowo-usługową, zlokalizowanego na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] położonych w M. przy ul. W. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] Starosta M. rozpoznając sprawę, po wcześniejszym uchyleniu jego decyzji przez organ drugiej instancji, ponownie uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2002 r. Następnie, Wojewoda M., po rozpoznaniu odwołania A. P., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...], podnosząc z kolei naruszenie zasady opisanej w art. 10 k.p.a., potrzebę prawidłowego określenia stron postępowania, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia,
W tych okolicznościach zapadła opisana na wstępie decyzja organu pierwszej instancji - Starosty M. z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] oparta na przepisie art. 36a ustawy Prawo budowlane.
Organ drugiej instancji podkreślił, że w przedmiotowej sprawie toczyło się równolegle postępowanie przed organem nadzoru budowlanego, który nałożył na inwestora A. P. obowiązek przedłożenia projektu zamiennego – decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., utrzymana w mocy decyzją M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia[...] maja 2009r., na którą skargę Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1327/09.
Wojewoda M., kontynuując uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazał na przepis art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego w okolicznościach wydania decyzji opartej na przepisie art. 51 ust 1. pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez organ nadzoru budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzje pozwolenia na budowę.
Organ podkreślił też, że bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest to, że z inicjatywy inwestora toczy się postępowanie o zatwierdzenie rysunków zamiennych do projektu budowlanego.
Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 26 listopada 2013 r. A. P., zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skarżącego organ nie może skutecznie uchylić pozwolenia na budowę, dopóki nie zostanie ostatecznie i prawomocnie zakończone postępowanie w sprawie decyzji dotyczącej zatwierdzenia rysunków zamiennych.
Ponadto, w ocenie skarżącego, organ nie wyjaśnił, z jakich powodów wynik tej sprawy nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przed nim zawisłej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2011r. w sprawie o sygnaturze akt OSK 257/10 (LEX nr 965216) wykładnia przepisu art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wymaga jakichś szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Jego gramatyczne brzmienie jest oczywiste. Jeżeli organ nadzoru budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wyda decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, to organ, który wcześniej wydał pozwolenie na budowę, je uchyla. Odmienna jego interpretacja, w szczególności, że przepis art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie jedynie do przypadków, kiedy to inwestor chce zalegalizować odstąpienia od zatwierdzonego projektu, nie zasługuje na akceptację.
Okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, po tym jak ostatecznie i prawomocnie, zastosowano wobec inwestora procedurę opisaną w art. 51 ustawy Prawo budowlane, w szczególności w ust. 1 pkt 3 tego przepisu, rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji pozwolenia na budowę. Temu obowiązkowi rozstrzygniecie zawarte w zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji odpowiada.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - na podjęte w trybie art. 36a ust 2 ustawy Prawo budowlane rozstrzygnięcie nie ma wpływu zainicjowane przez inwestora postępowanie w przedmiocie rysunków zamiennych do projektu zatwierdzonego w decyzji pozwolenia na budowę.
Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 270).