Uzasadnienie
D. W., M. W. J. W. i M. W. wnieśli w dniu 28 października 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia.
W dniu 18 lutego 2016 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejny wniosek D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Z formularza wynika, iż skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Posiadają dwie działki o łącznej powierzchni 2488 m2. Obydwoje są emerytami, ich dochód z tytułu otrzymywanych emerytur wynosi łącznie 3047 zł netto. Mieszkanie jest pozbawione zimnej wody i ogrzewania. Nie posiadają innych nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Miesięczne koszty utrzymania to mieszkanie – 500 zł, leki – 800 zł. Wskazali, że wydają ponad 1000 zł tytułem kosztów postępowań w sądzie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek D. W. i M. W. nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Jednocześnie art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie organu administracji publicznej wydane zostało na podstawie art. 111 k.p.a. Postanowienie takie nie należy do aktów, które można skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14, o oczywistej bezzasadności skargi (art. 247 p.p.s.a.) można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna.
Uwzględniając powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia.