Uzasadnienie
Strona skarżąca – W.D. i M.K. reprezentowani przez pełnomocnika profesjonalnego będącego radcą prawnym, w piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 12 lutego 2015 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa procesowego umocowującego do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Odpis zarządzenia pełnomocnik skarżącego otrzymał w dniu 23 lutego 2015 r. (dowód - k.12 akt sądowych), a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 2 marca 2015 r. (poniedziałek).
W dniu 26 lutego 2015 r. uiszczono wpis sądowy w prawidłowej wysokości. W zakreślonym terminie nie nadesłano jednak pełnomocnictwa.
W piśmie z dnia 15 kwietnia 2015 r. strona skarżąca cofnęła skargę w niniejszej sprawie – cofnięcie skargi nie mogło być jednak uznane za skuteczne z uwagi na podpisanie pisma przez nieupoważnionego pełnomocnika.
Odnosząc się zatem do cofnięcia skargi przez skarżących, wskazać należy, że przesłanka niedopuszczalności skargi, o której mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. ma pierwszeństwo przez okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania sądowego. W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, nie może więc zostać także umorzone (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 lex nr 527696).
Mając powyższe na uwadze, wobec nienadesłania pełnomocnictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, czyli jak w punkcie II postanowienia.