Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez S. W. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. znak: [...], wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] stycznia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy wybudowanego budynku gospodarczego (dojarka – basen) na działce położonej w miejscowości S.gm. [...], nakazał S. W. dokonanie rozbiórki ww. budynku, tj. przywrócenie do stanu poprzedniego (rozbiórka pomieszczenia do schładzania mleka oraz pomieszczenia garażu), w terminie natychmiastowym, z chwilą gdy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2005 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - po rozpatrzeniu odwołania S. W. - utrzymał w mocy ww. decyzję.
W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji wskazał, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 4 lutego 2004 r. na działce położonej w miejscowości S.ustalono, że inwestor - S. W. wybudował budynek gospodarczy (dojarka - basen), o wym. 4,70 x 12,0 m - bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W omawianym budynku znajduje się pomieszczenie do schładzania mleka i garaż. Przedmiotowy budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości ok. 40 cm od granicy działki oraz posiada dach połową powierzchni skierowany na działkę sąsiednią. Budynek powstał w latach 2000 - 2001, a więc pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...] z [...]kwietnia 2004 r. na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. zobowiązał S. W. do przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z oceną stanu technicznego, zaświadczenia w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z Urzędu Miasta i Gminy w [...], a ponadto oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - celem zbadania możliwości legalizacji ww. budynku gospodarczego wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej.
Żądana dokumentacja nie została dostarczona w wyznaczonym terminie 90 dni. W związków z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 2005 r. w oparciu o art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego nakazał S. W. rozbiórkę wskazanego budynku gospodarczego. Odwołanie od ww. decyzji złożył S. W. podnosząc, iż brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przez to możliwości dostarczenia zaświadczenia z Urzędu Miasta i Gminy [...].
Dalej, organ II instancji podał, że PINB w [...] przeprowadził postępowanie w sprawie w sposób prawidłowy (tak pod względem formalnym jak i merytorycznym) oraz dokonał właściwej oceny stanu faktycznego. Wyjaśnił, że w myśl art. 28 ustawy z dnia z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę bądź po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy i przy braku sprzeciwu z jego strony. W omawianej sprawie inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i zrealizował przedmiotową budowę w warunkach samowoli budowlanej.
Tym samym należało zastosować art. 48 Prawa budowlanego. Ustawodawca przewidział w nim możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Mając to na uwadze organ I instancji zobowiązał S. W. do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji budowlanej w terminie 90 dni licząc od dnia otrzymania postanowienia (wydanego w tej materii), celem zbadania możliwości legalizacji popełnionej samowoli budowlanej.
W związku z tym, że inwestor nie przedstawił wymaganej dokumentacji, wypełniona została dyspozycja ust. 4 art. 48 Prawa budowlanego zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że argumenty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu od decyzji PINB w [...], nie mogą skutkować jej uchyleniem. Brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowany jest omawiany budynek gospodarczy, w chwili wydawania rozstrzygnięcia administracyjnego, stwarza taki stan prawny, iż brak jest możliwości legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organu powiatowego (utrzymanej w mocy decyzją organu wojewódzkiego z [...] lutego 2005 r.) wystąpił S. W.. Jako podstawę do zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. wskazał okoliczność, iż decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2012 r. znak [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1, w związku z art. 156 § 1 k.p.a. - po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek S. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2005 r. nr [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując oceny czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający bada stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.
Organ zauważył, że S. W. w podaniu z dnia 23 kwietnia 2012 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego z [...] stycznia 2005 r., utrzymanej w mocy decyzją organu wojewódzkiego z [...] lutego 2005 r. Wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym, w przypadku gdy postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji w wyniku rozpoznania odwołania, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności nie może dotyczyć jedynie decyzji organu stopnia podstawowego, ale przede wszystkim rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji. Wobec powyższego, wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji powinien być z urzędu potraktowany jako wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego w sprawie zakończonej decyzją organu II instancji.
Organ wskazał następnie, że w rozpatrywanej sprawie PINB w [...] postanowieniem z [...]kwietnia 2004 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nałożył na S. W. obowiązek przedłożenia wskazanych w nim dokumentów, w terminie 90 dni od dnia otrzymania postanowienia, w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego w latach 2000-2001 obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Wobec nieprzedłożenia przez zobowiązanego wymaganych dokumentów, decyzją z [...] stycznia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nakazał S. W. dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego tj. pomieszczenia do schładzania mleka oraz pomieszczenia garażu, zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości S., gm. [...].[...]WINB decyzją z [...] lutego 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. W., utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z [...] stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 28 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 585/05 odrzucił skargę S. W. na ww. decyzję [...]WINB z [...] lutego 2005 r.
Organ podał, że w myśl art. 48 ust. 1-4 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania weryfikowanej decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:
- 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:
- a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
- b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
- 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem
- - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
- 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego.
W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.
I dalej, organ stwierdził, że brzmienie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków właściwy organ obowiązany był wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Żaden przepis Prawa budowlanego nie przewidywał w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Natomiast zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania spornej decyzji, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego był obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art.
51. Alternatywne wymienienie w art. 52 Prawa budowlanego inwestora, właściciela lub zarządcy nie oznacza dowolności w wyborze jednego z nich jako zobowiązanego do dokonania rozbiórki (wykonania czynności). W pierwszej kolejności nakaz powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z dyspozycją ww. art. 52 Prawa budowlanego zobowiązanym do wykonania nakazu rozbiórki w trybie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, został inwestor - S. W..
W efekcie organ stwierdził, że analiza decyzji [...]WINB z [...] lutego 2005 r. nr [...] pozwala stwierdzić, że wskazane rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., co uzasadniałoby stwierdzenie jego nieważności - nie zostało bowiem wydane z naruszeniem przepisów o właściwości ani bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, było wykonalne w dniu jego wydania, jego wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą i nadto nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa.
Ustosunkowując się do argumentów skarżącego zawartych we wniosku z 23 kwietnia 2012 r. organ stwierdził, że z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu ww. przepisu (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku S. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy ww. decyzję własną z [...] września 2012 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ponowił argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podał, iż w przedmiotowej sprawie organ powiatowy mając na uwadze treść art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego obowiązany był wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 52 Prawa budowlanego, zobowiązanym do wykonania nakazu rozbiórki (z uwagi na nieprzedłożenie wymaganych prawem dokumentów) w trybie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, został inwestor - S. W..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r., skarżący – S. W. podał, że część garażu była wybudowana w latach 70-tych razem ze stodołą. Ta część budynku nie powinna być objęta nakazem rozbiórki, a winna być zalegalizowana.
Podniósł również, że wielokrotnie w swoich pismach do organów nadzoru budowlanego zwracał uwagę na nieprawidłowe określenie wymiarów budynku, gdyż pomieszczenie do schładzania mleka i część garażu ma 6 m długości i 4,40 m szerokości, natomiast organ nakazał rozbiórkę całego budynku, "z drugą częścią starego garażu" (łącznie ponad 11 m).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Argumenty w niej podniesione wskazują bowiem -w ocenie Sądu- na to, że zaskarżona decyzja nie została poprzedzona wyczerpująco przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i jest z tego powodu co najmniej przedwczesna - w kontekście odmowy zastosowania w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego z [...] lutego 2005 r. Ostatnio wymienioną decyzją [...]WINB utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego z [...] stycznia 2005 r. nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego – tj. pomieszczenia do schładzania mleka i garażu położonego w miejscowości S., gm. [...]. Podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowił art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia -w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym jest więc samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym przesłankami wynikającymi z ww. przepisu, uzasadniającymi stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii kwalifikowanej wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego (tj. wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a.).
Nie przeprowadza więc ponownie postępowania dowodowego w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku poczynić żadnych ustaleń w sprawie. Organ ten ma obowiązek (wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a.) przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy czym w takim tylko zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ustalenia, czy weryfikowany akt nie jest dotknięty żadną z wad wymienionych w ww. art. 156 § 1. W przypadku na przykład przesłanki rażącego naruszenia prawa konieczne jest (i wręcz niezbędne), bezsporne ustalenie stanu faktycznego z daty wydania weryfikowanej decyzji (na podstawie akt postępowania zwykłego) oraz stanu prawnego wówczas obowiązującego.
Główny Inspektor orzekając we wskazanym trybie nadzwyczajnym i weryfikując ww. decyzję organu wojewódzkiego wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki nie ustrzegł się błędów.
Uznał, że weryfikowana decyzja organu wojewódzkiego nie jest dotknięta żadną z wad, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując takiej oceny skoncentrował się jednak przede wszystkim na tym, iż sprawa dotyczyła samowolnie zrealizowanego (w latach 2000- 2001) budynku gospodarczego, a orzeczony nakaz rozbiórki jest efektem niewykonania przez inwestora nałożonego na niego (mocą postanowienia z [...] kwietnia 2004 r.) obowiązku. Niewykonanie obowiązku w zakreślonym przez organ terminie, skutkować zaś musiało rozbiórką samowoli budowlanej, bo tak stanowił w dacie wydania kwestionowanej decyzji przepis art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r.
W ocenie Sądu, rozważania organu na tle art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. (i okoliczności niniejszej sprawy), są prawidłowe i nie budzą zastrzeżeń. Niemniej, na ich tylko podstawie nie można uznać, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, jak i wadą określoną w pkt 5 art. 156 § 1 k.p.a.
Rozwijając powyższe zauważyć należy, że weryfikowana decyzja dotyczy nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. W sentencji decyzji PINB w [...] z [...] stycznia 2005 r. nie wskazał parametrów tego obiektu. Określił jedynie, że nakaz obejmuje pomieszczenie do schładzania mleka oraz pomieszczenie garażu. W decyzji z [...] lutego 2005 r. [...]WINB podał, że sprawa dotyczy budynku o wymiarach 4,70 m x 12 m. Z protokołu kontroli (z 4 lutego 2004 r.) znajdującego się w aktach postępowania zwykłego wynika, że budynek ma wymiary 4,70 m x 11 m i znajduje się w nim m. in. garaż dwustanowiskowy. W uwagach do ww. protokołu z oględzin obiektu, S. W. podał, że w roku 2000 rozbudował istniejący budynek gospodarczy, m. in. o jedno pomieszczenie garażowe. Łącznie dobudował budynek o wymiarach 7,30 m x 4,70 m. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, jak również w skardze do Sądu, S. W. podniósł, że nakaz rozbiórki dotyczy całego obiektu, w tym również tej części, która została zrealizowana jeszcze przez jego ojca kilkadziesiąt lat temu.
Powyższe okoliczności nie zostały dostrzeżone i w efekcie nie zostały przeanalizowane. W konsekwencji nie wyjaśniono, czy z uwagi na zakres stwierdzonej samowoli budowlanej nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a dokładnie art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego (i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), jak i art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 103 ust. 2 tej ustawy wobec jego zastosowania do tej części obiektu, która została zrealizowana przed wejściem w życie obecnej ustawy Prawo budowlane.
Nadto, mając na uwadze sentencję decyzji nakazującej rozbiórkę podnieść również trzeba, iż nie rozważono w sprawie (w sposób prawidłowy), czy weryfikowana decyzja (i poprzedzająca ją decyzja organu powiatowego) nie jest dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Wprawdzie orzekając w sprawie organ miał na względzie przytoczony przepis, albowiem stwierdził, że przesłanka wymieniona w tym przepisie w sprawie nie wystąpiła. Niemniej dokonując takiej oceny w żaden sposób swojego stanowiska nie uzasadnił. Tymczasem należy zauważyć, że weryfikowana decyzja utrzymała w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę. W sentencji organ powiatowy podał, że nakaz rozbiórki obejmuje budynek gospodarczy – pomieszczenie do schładzania mleka i garażu.
Nie podał przy tym wymiarów budynku. Akta sprawy wskazują na to, że w budynku znajduje się garaż na dwa miejsca postojowe. Sentencja decyzji nie określa w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, czy nakaz dotyczy obu tych miejsc postojowych, czy tylko jednego. Trzeba zaś raz jeszcze zauważyć, że według skarżącego rozbiórka nie powinna obejmować całości budynku, a tylko jego część dobudowaną do istniejącego budynku (wykorzystywanego jako garaż z przeznaczeniem na jedno miejsce postojowe). Należy w tym miejscu także dodać, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest (stosownie do art. 107 § 1 k.p.a.), jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Winno więc być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, ze względu m. in. na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym (v. wyrok NSA z 2 września 1999 r., sygn.. akt IV SA 1418/97, lex nr 47875).
Reasumując, Sąd uznał, iż w sprawie zabrakło pełnej oceny i uwzględnienia wszystkich okoliczności wynikających z akt postępowania zwykłego, a mogących mieć znaczenie zarówno w kontekście przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i w kontekście pkt 5 tego artykułu. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i z tego też powodu wymagała uchylenia.
Ponownie rozpoznając sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien uwzględnić powyższe uwagi Sądu.
Organ ten winien więc odnieść się do zarzutu skarżącego dotyczącego błędu w dokonanych pomiarach budynku i rozważyć tę okoliczność w kontekście ważności weryfikowanej decyzji (biorąc pod uwagę zarówno zakres stwierdzonej samowoli budowlanej, jak i sposób oraz zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym materiał dowodowy zgromadzony w toku tego postępowania).
Winien także ocenić, czy objęty nakazem rozbiórki obiekt budowlany został wystarczająco sprecyzowany, a to w kontekście wykonalności weryfikowanej decyzji.
Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie przesądzając końcowego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I i II sentencji wyroku.