Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. przyznano skarżącej B. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącej wyznaczony został r.pr. A. F..
W dniu 23 czerwca 2015 r. r.pr. A.F. złożył w imieniu skarżącej pismo uzupełniające skargę, wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. Sąd wydał wyrok oddalający skargę B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. (udział w rozprawie brał pełnomocnik skarżącej). Przy piśmie z dnia 19 października 2015 r. radca prawny A. F. nadesłał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku, wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia ww. opinii, w wysokości 150% stawki minimalnej.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku radców prawnych regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem przepisu przejściowego - § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej aniżeli wymienione w pkt a i b wynosi 240 zł. Zgodnie zaś z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, r.pr. A. F. reprezentował B. P. w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a także sporządził i doręczył skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku.
Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 360 zł, które na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika z urzędu o zasądzenie wynagrodzenia w pozostałym zakresie, przekraczającym wysokość stawki minimalnej.
Zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, jeżeli nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, które diametralnie zwiększyły nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika procesowego, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. II FZ 878/12 LEX nr 1244413, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2014 r. IV SA/Wr 543/13 LEX nr 1474705, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 991/13 LEX nr 1519733, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2014 r. I SA/Gd 991/13 LEX nr 1473525).
Wnosząc o przyznanie wynagrodzenia wyższego niż wskazane w rozporządzeniu stawki minimalne, wyznaczony pełnomocnik winien zatem wskazać okoliczności zdecydowanie zwiększające nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika i uzasadniające przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Takich okoliczności r.pr. A. F. nie wskazał, nie dopatrzył się ich również referendarz sądowy. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej aniżeli minimalna.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.